نمایش مبدأ برای مهر نماز

<big>'''مُهر نماز'''</big>؛ تکه‌ای از سنگ یا خاک قالب‌زده که شیعیان برای سجده‌گاه نماز به‌کار می‌گیرند.

مُهر، تکه‌ای سنگ یا گِل خشک‌شده است که در شکل‌های مربع، مستطیل و دایره ساخته می‌شود و [[شیعیان]] هنگام [[نماز]] و برای سجده استفاده می‌کنند. آن‌چه در احکام فقهی شیعیان، موضوعیت و اصالت دارد سجده کردن بر خاک است که این کار با همراه داشتن یک مُهر کوچک در هر مکان و زمانی، تسهیل می‌شود. 
==سجده‌گاه پیامبر==
بر اساس حدیثی که از [[پیامبر خدا]] در منابع روایی [[مسلمانان]] ([[تشیع]] و [[اهل سنت|تسنن]]) آمده است خداوند، زمین را به‌عنوان سجده‌گاهی پاک قرار داده است.<ref>مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج2، 1412ق، ص64؛ ترمذی، الجامع الصحیح، ج1، 1419ق، ص199 و ج3، ص56؛ بخاری، صحیح بخاری، 1410ق، ص86 و 113. </ref>  همچنین در جوامع روایی اهل‌سنت آمده است که پیامبر خدا، حتی در روزی که باران زده بود و زمین گل‌آلود بود، بر زمین سجده کرد و ما آثار آن را بر پیشانی وی دیدیم.<ref>بخاری، صحیح بخاری، ج1، 1410ق، ص163 و 198 و 2013، ج2، ص254 و 258 و 259؛ مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج3، 1412ق، ص172 و 173؛ نسائی، سنن نسائی، ج3، 303ق، ص79؛ ابوداود سجستانی، سنن ابوداوود، 275ق، ص204 و 207؛ احمد بن محمد بن حنبل، مسند احمد، ج۳، 1416ق ،ص60 و 74. </ref><br>
 
==پیشینه‌ی استفاده از مُهر==
در صدر [[اسلام]]، [[مسلمانان]]، کف مساجد را از خاک، سنگ، شن و یا حصیر بافته‌شده از درختان نخل فرش می‌کردند که سجده بر تمامی آن‌ها صحیح بود. این موضوع، در روایات متعدد و معتبری از منابع [[اهل سنت]] و [[شیعه]] بیان شده است.<ref>ابن‌تیمیه، الفتاوی الکبری، ج2، 1408ق، ص61؛ بیهقی، السنن الکبری، ج2، بی‌تا، ص104. </ref>  بنابر روایات شیعیان، پیشوایان مذهب شیعه همواره بر خاک، سجاده و حصیر<ref>کلینی، الکافی، 1407ق، ص331 و 332.  </ref>  و به‌ویژه تربت [[امام حسین]]<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج5، 1409ق، ص366.  </ref>  سجده می‌کردند.<ref>خرسان، السجود علی التربة الحسینیة، 1420ق، ص113 و 114.  </ref>
==اعتقاد شیعیان درباره سجده‌گاه==
از نظر [[شیعیان]]، سجده بر مُهر هیچ الزامی ندارد؛ بلکه هدف سجده کردن بر زمین، خاک، سنگ و امثال آن است. شیعیان، براساس آموزه‌های اهل‌بیت، معتقدند که بر زمین و هر چیزی که از آن می‌روید، به‌جز خوراکی‌ها و آن‌چه که برای تهیه لباس به‌کار می‌رود، می‌توان سجده کرد. این بیان را هشام بن حکم از [[امام صادق]] روایت کرده است.<ref>ابن‌بابویه، من لایحضره الفقیه، ج1، 1413ق، ص272. </ref>  

علمای مذهب [[شیعه]]، سجده بر هر خاکی را صحیح، اما [[سجده]] بر [[تربت امام‌حسین]] را نیکو می‌دانند، به‌همین دلیل، شیعیان از تربت امام حسین یا خاک سرزمین [[کربلا]]، مُهر [[نماز]] ساخته و بر آن سجده می‌کنند.<ref>امینی، السجود علی التربة الحسینیة، 1422ق، ص66 و 67.</ref><br>
  
برخی از علمای مذهب [[تشیع]]، به‌منظور تنش‌زدایی و حفظ وحدت مسلمانان و نیز جلوگیری از توهین به شیعیان، به پیروان مذهب شیعه سفارش کرده‌اند که در سفر [[حج]] و هنگام حضور در مسجدالحرام و مسجد‌النبی برای اقامه نماز از مهر استفاده نکنند،<ref>محمودی، مناسک حج (محشی)، 1429ق، ص608.  </ref>  زیرا علمای وهابی که کنترل شهرهای مقدس [[مکه]] و [[مدینه]] را در اختیار دارند، سجده بر مُهر را همسان شرک به خدا می‌دانند.

==دیدگاه وهابیت درباره استفاده از مُهر==
[[اهل‌سنت]] هنگام [[نماز]]، بر مُهر سجده نمی‌کنند؛ زیرا از نظر فقهای سُنی، سجده بر هر چیزی که نجس نباشد، صحیح است.<ref>الموسوعة الفقهیة الکویتیة، ج24،  1404ق، ص201. </ref>  اما، فقهای وهابی، سجده بر مُهر را حرام می‌دانند، زیرا چنین عملی را بسان پرستش آن و شریک قرار دادن برای خدا می‌انگارند. این در حالی‌ است که از نظر [[شیعیان]]، مُهر همان خاک است. 
==پانویس==
{{پانویس}}
==منابع==
* ابن‌بابویه، محمد بن علی، من لایحضره الفقیه، قم، دفتر انتشارات اسلامی وابسه به جامعه مدرسین حوزه علیمه قم، 1413ق. 
* ابن‌تیمیه، احمد بن عبدالحلیم، الفتاوی الکبری، به‌تحقیق محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا، بیروت، دارالکتب العلمیه، 1408ق. 
* ابوداود سجستانی، سنن ابوداوود، به‌تحقیق محمد محیی‌الدین عبدالحمید، قاهره، دار ابن‌الجوزی، 275ق. 
* احمد بن محمد بن حنبل، مسند احمد، لبنان، مؤسسه الرساله لبنان، 1416ق.
* الموسوعة الفقهیة الکویتیة، کویت، وزارة الاوقاف و الشؤون الاسلامیة، 1404ق.
* امینی، عبدالحسین، السجود علی التربة الحسینیة، قم، مجمع جهانی اهل‌بیت علیهم‌السلام، 1422ق. 
* بخاری، محمد بن اسماعیل، صحیح بخاری، قاهره، وزارة الاوقاف، 1410ق. 
* بیهقی، احمد بن حسین، السنن الکبری، دارالفکر، بی‌تا.
* ترمذی، محمد بن عیسی، الجامع الصحیح و هو سنن الترمذی، قاهره، دارالحدیث، 1419ق.
* حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، مؤسسه آل‌البیت علیهم‌السلام، قم، 1409ق. 
* خرسان، محمدمهدی، السجود علی التربة الحسینیة، بیروت، مؤسسة اعلمی للمطبوعات، 1420ق. 
* کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، به‌تصحیح علیاکبر غفاری و محمد آخوندی، تهران، دارالکتب الاسلامیه، 1407ق. 
* محمودی، محمدرضا، مناسک حج (محشی)، تهران، معشر، 1429ق. 
* مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، قاهره، دارالحدیث، 1412ق. 
* نسائی، احمد بن علی، سنن نسائی، ریاض، بیت الفکار الدولیة، 303ق.