دارچین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

حمید فاضل: ایجاد لینک داخلی

2026-05-24T11:36:25Z

ایجاد لینک داخلی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ۳ خرداد ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۰۶
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	{{درشت\|'''دارچین'''}}؛ داروی گیاهی و ادویهٔ معطر.		{{درشت\|'''دارچین'''}}؛ داروی گیاهی و ادویهٔ معطر.

	دارچین، ادویه‌ای با پیشینه کهن و از پوست خشک‌شده شاخه‌های درختی همیشه‌سبز است که در مناطق گرمسیری مانند ~~سریلانکا،~~ چین و ~~هندوستان~~ رشد می‌کند. این گیاه، علاوه‌بر عطر و طعم مطبوع در خوراک‌ها، دارای خواص درمانی فراوانی است؛ از تقویت معده و قلب و درمان سرفه گرفته تا محافظت مغز و کاهش خطر آلزایمر. دارچین در فرهنگ ~~غذایی~~ ایرانی جایگاه ویژه‌ای دارد و در [[چای]]، [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و غذاهای آیینی و [[نذری]] به کار می‌رود و ترکیب آن با ~~عسل،~~ [[زیره]] و [[زنجبیل]] نیز خواص دارویی متنوعی دارد~~. این ادویه نه‌تنها خوراکی، بلکه دارویی با ارزش و نمادی از سنت و فرهنگ ایرانی است~~.		دارچین، [[ادویه\|ادویه‌ای]] با پیشینه کهن و از پوست خشک‌شده شاخه‌های درختی همیشه‌سبز است که در مناطق گرمسیری مانند [[سریلانکا]]، [[چین]] و [[هند]] رشد می‌کند. این گیاه، علاوه‌بر عطر و طعم مطبوع در خوراک‌ها، دارای خواص درمانی فراوانی است؛ از تقویت معده و قلب و درمان سرفه گرفته تا محافظت مغز و کاهش خطر آلزایمر. دارچین در فرهنگ [[غذای ایرانی]] جایگاه ویژه‌ای دارد و در [[چای]]، [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و غذاهای آیینی و [[نذری]] به کار می‌رود و ترکیب آن با [[عسل]]، [[زیره]] و [[زنجبیل]] نیز خواص دارویی متنوعی دارد.

	== معرفی ==		== معرفی ==
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	دارچین، پوست خشک‌شدهٔ شاخه‌های درختی همیشه‌سبز است که ارتفاع آن تا ۷ متر می‌رسد و از تمام قسمت‌های آن بوی خوشی استشمام می‌شود. این درخت عمدتاً در مناطق گرمسیری، به‌ویژه چین، هند و به‌طور خاص سریلانکا می‌روید و دارای گل‌های خوشه‌ای سفید است. برای تهیهٔ دارچین، شاخه‌های تازه و بلند درخت را پیش از آن که سخت شوند، بریده و چند روز زیر نور آفتاب قرار می‌دهند. پس از جدا شدن و پیچیده شدن پوست رویهٔ شاخه‌ها، پوسته‌ها را جدا می‌کنند.<ref>عقیلی علوی شیرازی، مخزن الادویة، ۱۳۷۱ش، ص۴۱۰.</ref>		دارچین، پوست خشک‌شدهٔ شاخه‌های درختی همیشه‌سبز است که ارتفاع آن تا ۷ متر می‌رسد و از تمام قسمت‌های آن بوی خوشی استشمام می‌شود. این درخت عمدتاً در مناطق گرمسیری، به‌ویژه چین، هند و به‌طور خاص سریلانکا می‌روید و دارای گل‌های خوشه‌ای سفید است. برای تهیهٔ دارچین، شاخه‌های تازه و بلند درخت را پیش از آن که سخت شوند، بریده و چند روز زیر نور آفتاب قرار می‌دهند. پس از جدا شدن و پیچیده شدن پوست رویهٔ شاخه‌ها، پوسته‌ها را جدا می‌کنند.<ref>عقیلی علوی شیرازی، مخزن الادویة، ۱۳۷۱ش، ص۴۱۰.</ref>

	دارچین به‌عنوان یک ادویهٔ معطر یا داروی گیاهی به کار می‌رود و به‌صورت تکه‌های چوبی نازک یا پودر شده در خوراک‌ها استفاده می‌شود.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/دارچین معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه دارچین.]</ref> واژهٔ دارچین در عربی: دارصینی، در ارمنی: دری چنیگ، و در [[زبان فارسی]]: داری چنیگ، تلفظ می‌شود. این گیاه در هند، لالجین و در اندونزی، کایومانیس به معنی چوب شیرین، نام دارد.<ref>Hübschmann, Armenische Grammatik, 1895, p137.</ref>		دارچین به‌عنوان یک ادویهٔ معطر یا [[داروهای گیاهی\|داروی گیاهی]] به کار می‌رود و به‌صورت تکه‌های چوبی نازک یا پودر شده در خوراک‌ها استفاده می‌شود.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/دارچین معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه دارچین.]</ref>

	== پیشینه ==		== پیشینه ==
	دارچین از ادویه‌هایی است که از دیرباز مورد استفاده بشر بوده است. آثاری از این گیاه، در مقابر عهد فراعنه در مصر و در عهد عتیق دیده شده است.<ref>غافقی، جامع‌المفردات، ۱۹۴۰م، ص471 و 475.</ref> محققان گذشته، در کتب داروشناسی کهن نیز به بررسی این داروی گیاهی و فواید طبی و خوراکی آن پرداخته‌اند. برای مثال ابومنصور موفق هروی، بخشی از کتاب داروشناسی خود را به دارچین اختصاص داده است.<ref>ابومنصور موفق هروی، الابنیة عن حقائق الادویة، ۱۳۴۶ش، ص154.</ref> ~~ابن‌سینا،~~ دارچین را به چند دستهٔ خوب یا سیاه، سفید، مایل به سبز، دروغین و زنگی تقسیم کرده است.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، 1۳۷۰ش، ص115 و 116.</ref>[[پرونده:دارچین۳.jpg\|جایگزین=برداشت دارچین\|بندانگشتی\|برداشت دارچین]]		دارچین از ادویه‌هایی است که از دیرباز مورد استفاده بشر بوده است. آثاری از این گیاه، در مقابر عهد فراعنه در [[مصر]] و در [[عهد عتیق]] دیده شده است.<ref>غافقی، جامع‌المفردات، ۱۹۴۰م، ص471 و 475.</ref> محققان گذشته، در کتب داروشناسی کهن نیز به بررسی این داروی گیاهی و فواید طبی و خوراکی آن پرداخته‌اند. برای مثال ابومنصور موفق هروی، بخشی از کتاب داروشناسی خود را به دارچین اختصاص داده است.<ref>ابومنصور موفق هروی، الابنیة عن حقائق الادویة، ۱۳۴۶ش، ص154.</ref> [[ابن‌سینا]]، دارچین را به چند دستهٔ خوب یا سیاه، سفید، مایل به سبز، دروغین و زنگی تقسیم کرده است.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، 1۳۷۰ش، ص115 و 116.</ref>[[پرونده:دارچین۳.jpg\|جایگزین=برداشت دارچین\|بندانگشتی\|برداشت دارچین]]

	== خواص درمانی ==		== خواص درمانی ==
	برای دارچین فواید طبی زیادی را عنوان می‌کنند، ازجمله: برخورداری از طبیعت گرم و شادی‌بخش، افزایش قدرت دید و تقویت چشم، رفع درد رحم و رعشه، تقویت معده و قلب، خشک کردن جراحات، بهبود درد مفاصل، پادزهر حشرات موذی،<ref>کاسانی، ترجمه و تحریر کهن فارسی الصیدنهٔ بیرونی، ۱۳۵۸ش، ص۲.</ref> مداوای اگزما، رفع لرزه مفاصل، زکام سر و پالایش دماغ، رفع درد گوش، درمان آب‌مروارید چشم، درمان سرفه و پاک‌سازی سینه، تقویت کبد و معده.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، 1۳۷۰ش، ص116.</ref>		برای دارچین فواید طبی زیادی را عنوان می‌کنند، ازجمله: برخورداری از طبیعت گرم و شادی‌بخش، افزایش قدرت دید و تقویت چشم، رفع درد رحم و رعشه، تقویت معده و قلب، خشک کردن جراحات، بهبود درد مفاصل، پادزهر حشرات موذی،<ref>کاسانی، ترجمه و تحریر کهن فارسی الصیدنهٔ بیرونی، ۱۳۵۸ش، ص۲.</ref> مداوای اگزما، رفع لرزه مفاصل، زکام سر و پالایش دماغ، رفع درد گوش، درمان آب‌مروارید چشم، درمان سرفه و پاک‌سازی سینه، تقویت کبد و معده.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، 1۳۷۰ش، ص116.</ref>

	همچنین، ترکیب دارچین و زیره را برای علاج بواسیر، ترکیب آن با روغن زیتون، موم و زرده [[تخم‌مرغ]] را برای درمان کلیه و نیز ترکیب دارچین و [[زنجبیل]] را برای درمان نفخ و درد مفاصل مؤثر می‌دانند.<ref>جرجانی، ذخیرهٔ خوارزمشاهی، کتاب چهارم و پنجم، ۱۳۸۲ش، ص51.</ref> تحقیقات در رابطه با فواید این گیاه دارویی هنوز پابرجا است و دانشمندان در تحقیقات خود ثابت کرده‌اند که دارچین، حاوی ترکیبات عالی برای محافظت از مغز است که ضمن ممانعت از تجمع پروتئین آسیب‌رسان در مغز، از بروز آلزایمر در افراد جلوگیری می‌کند.<ref>[https://www.sid.ir/paper/496360/fa#downloadbottom قندهاری یزدی و دیگران، «مروری بر خواص دارویی و کاربردی دارچین»، 1393ش، ص131.]</ref> همچنین ترکیب دارچین و عسل برای درمان چاقی مؤثر است زیرا از یک طرف، اشتها را کاهش می‌دهد و از طرف دیگر چربی‌سوز است. از دیگر آثار طبی دارچین، خاصیت ضددیابتی آن است.<ref>[https://tavakolisaffron.com/خواص-دارچین/ «خواص چوب دارچین چیست؟»، وب‌سایت زغفران توکلی.]</ref>		همچنین، ترکیب دارچین و [[زیره]] را برای علاج بواسیر، ترکیب آن با روغن زیتون، موم و زرده [[تخم‌مرغ]] را برای درمان کلیه و نیز ترکیب دارچین و [[زنجبیل]] را برای درمان نفخ و درد مفاصل مؤثر می‌دانند.<ref>جرجانی، ذخیرهٔ خوارزمشاهی، کتاب چهارم و پنجم، ۱۳۸۲ش، ص51.</ref> تحقیقات در رابطه با فواید این گیاه دارویی هنوز پابرجا است و دانشمندان در تحقیقات خود ثابت کرده‌اند که دارچین، حاوی ترکیبات عالی برای محافظت از مغز است که ضمن ممانعت از تجمع پروتئین آسیب‌رسان در مغز، از بروز آلزایمر در افراد جلوگیری می‌کند.<ref>[https://www.sid.ir/paper/496360/fa#downloadbottom قندهاری یزدی و دیگران، «مروری بر خواص دارویی و کاربردی دارچین»، 1393ش، ص131.]</ref> همچنین ترکیب دارچین و عسل برای درمان چاقی مؤثر است زیرا از یک طرف، اشتها را کاهش می‌دهد و از طرف دیگر چربی‌سوز است. از دیگر آثار طبی دارچین، خاصیت ضددیابتی آن است.<ref>[https://tavakolisaffron.com/خواص-دارچین/ «خواص چوب دارچین چیست؟»، وب‌سایت زغفران توکلی.]</ref>

	== ~~کاربرد~~ در ~~فرهنگ غذایی ایران~~ ==		== دارچین در غذای ایرانی ==
	[[پرونده:دارچین۲.jpg\|جایگزین=برداشت دارچین در تیهاگودا، جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا\|بندانگشتی\|برداشت دارچین در تیهاگودا، شهری کوچک در ۱۶۰ کیلومتری جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا]]		[[پرونده:دارچین۲.jpg\|جایگزین=برداشت دارچین در تیهاگودا، جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا\|بندانگشتی\|برداشت دارچین در تیهاگودا، شهری کوچک در ۱۶۰ کیلومتری جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا]]
	~~چای دارچین~~ که از ترکیب دارچین و [[چای]] حاصل می‌شود از قدیم میان ایرانیان محبوبیت داشته است. در بساط چای‌خانه‌ها و قهوه‌خانه‌ها، این ادویهٔ خوش‌بو و شادی‌بخش همواره پرطرفدار بوده است.<ref>فلاندن، سفرنامه، ۱۳۵۶ش، ص۲۵۳؛ پایندهٔ لنگرودی، آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم، ۱۳۵۵ش، ص۹۳.</ref> استفاده از دارچین در تزئین [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و سایر غذاهای [[نذری]] ~~و آیینی~~ نیز کاربرد دارد؛<ref>شاردن، سیاحت‌نامه، ج2، ۱۳۳۵–۱۳۳۶ش، ص245؛ ج4، ص267 و 268.</ref> ازجمله اینکه در مراسم بزرگداشت پیشوایان دینی، زنان ایرانی، اسامی آن امام یا ~~امام‌زاده~~ را با دارچین روی نذری‌های خود می‌نویسند. علاوه بر آن، نوعی غذا به نام آرد روغن، میان عشایر ایران مرسوم است که از دارچین درست می‌شود.<ref>توکلی، ایل باصری از ترناس تا لَهباز، ۱۳۷۹ش، ص۲۳۱.</ref> [[آش]] آبادانی میبدی‌ها،<ref>جانب‌اللهی، چهل گفتار در مردم‌شناسی میبد، ۱۳۸۵ش، ص۷۹.</ref> [[رنگینک]]، نوعی حلوای نذری<ref>مظلوم‌زاده، آشپزی در فرهنگ مردم کازرون، ۱۳۸۳ش، ص۲۰۴.</ref> و بسیاری از غذاهای مشهور ایرانی با استفاده از دارچین، خوش‌رنگ، معطر و زیبا می‌شوند.<ref>باورچی بغدادی، «کارنامه، در باب طباخی و صنعت آن»، ۱۳۶۰ش، ص۵۳ و 56 و 57.</ref>		[[چای‌دارچین]] که از ترکیب دارچین و [[چای]] حاصل می‌شود از قدیم میان ایرانیان محبوبیت داشته است. در بساط چای‌خانه‌ها و قهوه‌خانه‌ها، این ادویهٔ خوش‌بو و شادی‌بخش همواره پرطرفدار بوده است.<ref>فلاندن، سفرنامه، ۱۳۵۶ش، ص۲۵۳؛ پایندهٔ لنگرودی، آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم، ۱۳۵۵ش، ص۹۳.</ref> استفاده از دارچین در تزئین [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و سایر غذاهای [[نذری]] نیز کاربرد دارد؛<ref>شاردن، سیاحت‌نامه، ج2، ۱۳۳۵–۱۳۳۶ش، ص245؛ ج4، ص267 و 268.</ref> ازجمله اینکه در مراسم بزرگداشت پیشوایان دینی، زنان ایرانی، اسامی آن امام یا [[امامزاده]] را با دارچین روی نذری‌های خود می‌نویسند. علاوه بر آن، نوعی غذا به نام آرد روغن، میان عشایر ایران مرسوم است که از دارچین درست می‌شود.<ref>توکلی، ایل باصری از ترناس تا لَهباز، ۱۳۷۹ش، ص۲۳۱.</ref> آش آبادانی میبدی‌ها،<ref>جانب‌اللهی، چهل گفتار در مردم‌شناسی میبد، ۱۳۸۵ش، ص۷۹.</ref> [[رنگینک]]، نوعی حلوای نذری<ref>مظلوم‌زاده، آشپزی در فرهنگ مردم کازرون، ۱۳۸۳ش، ص۲۰۴.</ref> و بسیاری از غذاهای مشهور ایرانی با استفاده از دارچین، خوش‌رنگ، معطر و زیبا می‌شوند.<ref>باورچی بغدادی، «کارنامه، در باب طباخی و صنعت آن»، ۱۳۶۰ش، ص۵۳ و 56 و 57.</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

حسین صبوری در ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۶:۴۵

2026-05-21T06:45:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۱۵
خط ۳:		خط ۳:
	\| زیرنویس تصویر =دارچین		\| زیرنویس تصویر =دارچین
	\| image_alt =دارچین		\| image_alt =دارچین
	\| فایل پادکست =		\| فایل پادکست =دارچین_.ogg
	\| حجم فایلپادکست =		\| حجم فایلپادکست =8/12
	\| تاریخ پادکست =		\| تاریخ پادکست =31-2-1405
	\| زیرنویس عنوان =		\| زیرنویس عنوان =

حسین صبوری در ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۲۹

2026-05-19T14:29:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:~~دارچین.jpg\|thumb\|دارچین]]		{{جعبه اطلاعات مفهوم
			\| تصویر =دارچین.jpg\|thumb
			\| زیرنویس تصویر =دارچین
			\| image_alt =دارچین
			\| فایل پادکست =
			\| حجم فایلپادکست =
			\| تاریخ پادکست =
			\| زیرنویس عنوان =

			\| عنوان اصلی =
			\| عنوان انگلیسی =
			\| عنوان عربی =
			\| عنوان علمی =
			\| شاخه علمی =
			\| نوع مفهوم =
			\| معنای اصطلاحی =
			\| حوزه کاربرد =
			\| گستره جغرافیایی =
			\| منشأ تاریخی =

			\| نخستین کاربرد =
			\| ریشه واژه =
			\| مرتبط با =
			\| اهمیت =
			\| مبدع =
			\| مروج =
			\| مقدس برای =
			\| مورد احترام =
			\| آثار مرتبط =
			}}
	{{درشت\|'''دارچین'''}}؛ داروی گیاهی و ادویهٔ معطر.		{{درشت\|'''دارچین'''}}؛ داروی گیاهی و ادویهٔ معطر.

رضا عسکری در ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۲۵

2026-05-16T16:25:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۵۵
خط ۲:		خط ۲:
	{{درشت\|'''دارچین'''}}؛ داروی گیاهی و ادویهٔ معطر.		{{درشت\|'''دارچین'''}}؛ داروی گیاهی و ادویهٔ معطر.

	~~'''دارچین'''،~~ ادویه‌ای با پیشینه کهن و از پوست خشک‌شده شاخه‌های درختی همیشه‌سبز است که در مناطق گرمسیری مانند سریلانکا، چین و هندوستان رشد می‌کند. این گیاه، علاوه‌بر عطر و طعم مطبوع در خوراک‌ها، دارای خواص درمانی فراوانی است؛ از تقویت معده و قلب و درمان سرفه گرفته تا محافظت مغز و کاهش خطر آلزایمر. دارچین در فرهنگ غذایی ایرانی جایگاه ویژه‌ای دارد و در [[چای]]، [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و غذاهای آیینی و [[نذری]] به کار می‌رود و ترکیب آن با عسل، [[زیره]] و [[زنجبیل]] نیز خواص دارویی متنوعی دارد. این ادویه نه‌تنها خوراکی، بلکه دارویی با ارزش و نمادی از سنت و فرهنگ ایرانی است.		دارچین، ادویه‌ای با پیشینه کهن و از پوست خشک‌شده شاخه‌های درختی همیشه‌سبز است که در مناطق گرمسیری مانند سریلانکا، چین و هندوستان رشد می‌کند. این گیاه، علاوه‌بر عطر و طعم مطبوع در خوراک‌ها، دارای خواص درمانی فراوانی است؛ از تقویت معده و قلب و درمان سرفه گرفته تا محافظت مغز و کاهش خطر آلزایمر. دارچین در فرهنگ غذایی ایرانی جایگاه ویژه‌ای دارد و در [[چای]]، [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و غذاهای آیینی و [[نذری]] به کار می‌رود و ترکیب آن با عسل، [[زیره]] و [[زنجبیل]] نیز خواص دارویی متنوعی دارد. این ادویه نه‌تنها خوراکی، بلکه دارویی با ارزش و نمادی از سنت و فرهنگ ایرانی است.

	== معرفی ==		== معرفی ==

رضا عسکری: /* پیشینه */

2026-05-16T15:40:14Z

پیشینه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۱۰
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	== پیشینه ==		== پیشینه ==
	دارچین از ادویه‌هایی است که از دیرباز مورد استفاده بشر بوده است. آثاری از این گیاه، در مقابر عهد فراعنه در مصر و در عهد عتیق دیده شده است.<ref>غافقی، جامع‌المفردات، ۱۹۴۰م، ص471 و 475.</ref> محققان گذشته، در کتب داروشناسی کهن نیز به بررسی این داروی گیاهی و فواید طبی و خوراکی آن پرداخته‌اند. برای مثال ابومنصور موفق هروی، بخشی از کتاب داروشناسی خود را ~~در ۳۷۰–۳۸۰ق~~ به دارچین اختصاص داده است.<ref>ابومنصور موفق هروی، الابنیة عن حقائق الادویة، ۱۳۴۶ش، ص154.</ref> ابن‌سینا، دارچین را به چند دستهٔ خوب یا سیاه، سفید، مایل به سبز، دروغین و زنگی تقسیم کرده است.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، 1۳۷۰ش، ص115 و 116.</ref>[[پرونده:دارچین۳.jpg\|جایگزین=برداشت دارچین\|بندانگشتی\|برداشت دارچین]]		دارچین از ادویه‌هایی است که از دیرباز مورد استفاده بشر بوده است. آثاری از این گیاه، در مقابر عهد فراعنه در مصر و در عهد عتیق دیده شده است.<ref>غافقی، جامع‌المفردات، ۱۹۴۰م، ص471 و 475.</ref> محققان گذشته، در کتب داروشناسی کهن نیز به بررسی این داروی گیاهی و فواید طبی و خوراکی آن پرداخته‌اند. برای مثال ابومنصور موفق هروی، بخشی از کتاب داروشناسی خود را به دارچین اختصاص داده است.<ref>ابومنصور موفق هروی، الابنیة عن حقائق الادویة، ۱۳۴۶ش، ص154.</ref> ابن‌سینا، دارچین را به چند دستهٔ خوب یا سیاه، سفید، مایل به سبز، دروغین و زنگی تقسیم کرده است.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، 1۳۷۰ش، ص115 و 116.</ref>[[پرونده:دارچین۳.jpg\|جایگزین=برداشت دارچین\|بندانگشتی\|برداشت دارچین]]

	== خواص درمانی ==		== خواص درمانی ==
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	همچنین، ترکیب دارچین و زیره را برای علاج بواسیر، ترکیب آن با روغن زیتون، موم و زرده [[تخم‌مرغ]] را برای درمان کلیه و نیز ترکیب دارچین و [[زنجبیل]] را برای درمان نفخ و درد مفاصل مؤثر می‌دانند.<ref>جرجانی، ذخیرهٔ خوارزمشاهی، کتاب چهارم و پنجم، ۱۳۸۲ش، ص51.</ref> تحقیقات در رابطه با فواید این گیاه دارویی هنوز پابرجا است و دانشمندان در تحقیقات خود ثابت کرده‌اند که دارچین، حاوی ترکیبات عالی برای محافظت از مغز است که ضمن ممانعت از تجمع پروتئین آسیب‌رسان در مغز، از بروز آلزایمر در افراد جلوگیری می‌کند.<ref>[https://www.sid.ir/paper/496360/fa#downloadbottom قندهاری یزدی و دیگران، «مروری بر خواص دارویی و کاربردی دارچین»، 1393ش، ص131.]</ref> همچنین ترکیب دارچین و عسل برای درمان چاقی مؤثر است زیرا از یک طرف، اشتها را کاهش می‌دهد و از طرف دیگر چربی‌سوز است. از دیگر آثار طبی دارچین، خاصیت ضددیابتی آن است.<ref>[https://tavakolisaffron.com/خواص-دارچین/ «خواص چوب دارچین چیست؟»، وب‌سایت زغفران توکلی.]</ref>		همچنین، ترکیب دارچین و زیره را برای علاج بواسیر، ترکیب آن با روغن زیتون، موم و زرده [[تخم‌مرغ]] را برای درمان کلیه و نیز ترکیب دارچین و [[زنجبیل]] را برای درمان نفخ و درد مفاصل مؤثر می‌دانند.<ref>جرجانی، ذخیرهٔ خوارزمشاهی، کتاب چهارم و پنجم، ۱۳۸۲ش، ص51.</ref> تحقیقات در رابطه با فواید این گیاه دارویی هنوز پابرجا است و دانشمندان در تحقیقات خود ثابت کرده‌اند که دارچین، حاوی ترکیبات عالی برای محافظت از مغز است که ضمن ممانعت از تجمع پروتئین آسیب‌رسان در مغز، از بروز آلزایمر در افراد جلوگیری می‌کند.<ref>[https://www.sid.ir/paper/496360/fa#downloadbottom قندهاری یزدی و دیگران، «مروری بر خواص دارویی و کاربردی دارچین»، 1393ش، ص131.]</ref> همچنین ترکیب دارچین و عسل برای درمان چاقی مؤثر است زیرا از یک طرف، اشتها را کاهش می‌دهد و از طرف دیگر چربی‌سوز است. از دیگر آثار طبی دارچین، خاصیت ضددیابتی آن است.<ref>[https://tavakolisaffron.com/خواص-دارچین/ «خواص چوب دارچین چیست؟»، وب‌سایت زغفران توکلی.]</ref>

	== ~~مصرف~~ غذایی ==		== کاربرد در فرهنگ غذایی ایران ==
	[[پرونده:دارچین۲.jpg\|جایگزین=برداشت دارچین در تیهاگودا، جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا\|بندانگشتی\|برداشت دارچین در تیهاگودا، شهری کوچک در ۱۶۰ کیلومتری جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا]]		[[پرونده:دارچین۲.jpg\|جایگزین=برداشت دارچین در تیهاگودا، جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا\|بندانگشتی\|برداشت دارچین در تیهاگودا، شهری کوچک در ۱۶۰ کیلومتری جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا]]
	چای دارچین که از ترکیب دارچین و [[چای]] حاصل می‌شود از قدیم میان ایرانیان محبوبیت داشته است. در بساط چای‌خانه‌ها و قهوه‌خانه‌ها، این ادویهٔ خوش‌بو و شادی‌بخش همواره پرطرفدار بوده است.<ref>فلاندن، سفرنامه، ۱۳۵۶ش، ص۲۵۳؛ پایندهٔ لنگرودی، آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم، ۱۳۵۵ش، ص۹۳.</ref> استفاده از دارچین در تزئین [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و سایر غذاهای [[نذری]] و آیینی نیز کاربرد ~~دارد.~~<ref>شاردن، سیاحت‌نامه، ج2، ۱۳۳۵–۱۳۳۶ش، ص245؛ ج4، ص267 و 268.</ref> ~~برای مثال،~~ در مراسم بزرگداشت پیشوایان دینی، زنان ایرانی، اسامی آن امام یا امام‌زاده را با دارچین روی نذری‌های خود می‌نویسند. علاوه بر آن، نوعی غذا به نام آرد روغن، میان عشایر ایران مرسوم است که از دارچین درست می‌شود.<ref>توکلی، ایل باصری از ترناس تا لَهباز، ۱۳۷۹ش، ص۲۳۱.</ref> [[آش]] آبادانی میبدی‌ها،<ref>جانب‌اللهی، چهل گفتار در مردم‌شناسی میبد، ۱۳۸۵ش، ص۷۹.</ref> [[رنگینک]]، نوعی حلوای نذری<ref>مظلوم‌زاده، آشپزی در فرهنگ مردم کازرون، ۱۳۸۳ش، ص۲۰۴.</ref> و بسیاری از غذاهای مشهور ایرانی با استفاده از دارچین، خوش‌رنگ، معطر و زیبا می‌شوند.<ref>باورچی بغدادی، «کارنامه، در باب طباخی و صنعت آن»، ۱۳۶۰ش، ص۵۳ و 56 و 57.</ref>		چای دارچین که از ترکیب دارچین و [[چای]] حاصل می‌شود از قدیم میان ایرانیان محبوبیت داشته است. در بساط چای‌خانه‌ها و قهوه‌خانه‌ها، این ادویهٔ خوش‌بو و شادی‌بخش همواره پرطرفدار بوده است.<ref>فلاندن، سفرنامه، ۱۳۵۶ش، ص۲۵۳؛ پایندهٔ لنگرودی، آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم، ۱۳۵۵ش، ص۹۳.</ref> استفاده از دارچین در تزئین [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و سایر غذاهای [[نذری]] و آیینی نیز کاربرد دارد؛<ref>شاردن، سیاحت‌نامه، ج2، ۱۳۳۵–۱۳۳۶ش، ص245؛ ج4، ص267 و 268.</ref> ازجمله اینکه در مراسم بزرگداشت پیشوایان دینی، زنان ایرانی، اسامی آن امام یا امام‌زاده را با دارچین روی نذری‌های خود می‌نویسند. علاوه بر آن، نوعی غذا به نام آرد روغن، میان عشایر ایران مرسوم است که از دارچین درست می‌شود.<ref>توکلی، ایل باصری از ترناس تا لَهباز، ۱۳۷۹ش، ص۲۳۱.</ref> [[آش]] آبادانی میبدی‌ها،<ref>جانب‌اللهی، چهل گفتار در مردم‌شناسی میبد، ۱۳۸۵ش، ص۷۹.</ref> [[رنگینک]]، نوعی حلوای نذری<ref>مظلوم‌زاده، آشپزی در فرهنگ مردم کازرون، ۱۳۸۳ش، ص۲۰۴.</ref> و بسیاری از غذاهای مشهور ایرانی با استفاده از دارچین، خوش‌رنگ، معطر و زیبا می‌شوند.<ref>باورچی بغدادی، «کارنامه، در باب طباخی و صنعت آن»، ۱۳۶۰ش، ص۵۳ و 56 و 57.</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==

زهرا غلامی: ابرابزار

2026-05-15T16:03:54Z

ابرابزار

نمایش تغییرات

علی شاهرودی در ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۳۷

2026-05-07T10:37:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۰۷
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	*Hübschmann, Heinrich, Armenische Grammatik, Leipzig, 1895.		*Hübschmann, Heinrich, Armenische Grammatik, Leipzig, 1895.
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

			{{گیاهان دارویی}}

زهرا فاضل: صفحه‌ای تازه حاوی «دارچین {{درشت|'''دارچین'''}}؛ داروی گیاهی و ادویهٔ معطر دارچین، ادویه‌ای با پیشینه کهن و از پوست خشک‌شده شاخه‌های درختی همیشه‌سبز است که در مناطق گرمسیری مانند سریلانکا، چین و هندوستان رشد می‌کند. این گیاه، علاوه بر عطر...» ایجاد کرد

2026-04-19T07:30:14Z

صفحه‌ای تازه حاوی «thumb|دارچین {{درشت|'''دارچین'''}}؛ داروی گیاهی و ادویهٔ معطر دارچین، ادویه‌ای با پیشینه کهن و از پوست خشک‌شده شاخه‌های درختی همیشه‌سبز است که در مناطق گرمسیری مانند سریلانکا، چین و هندوستان رشد می‌کند. این گیاه، علاوه بر عطر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[پرونده:دارچین.jpg|thumb|دارچین]]
{{درشت|'''دارچین'''}}؛ داروی گیاهی و ادویهٔ معطر

دارچین، ادویه‌ای با پیشینه کهن و از پوست خشک‌شده شاخه‌های درختی همیشه‌سبز است که در مناطق گرمسیری مانند سریلانکا، چین و هندوستان رشد می‌کند. این گیاه، علاوه بر عطر و طعم مطبوع در خوراک‌ها، دارای خواص درمانی فراوانی است؛ از تقویت معده و قلب و درمان سرفه گرفته تا محافظت مغز و کاهش خطر آلزایمر. دارچین در فرهنگ غذایی ایرانی جایگاه ویژه‌ای دارد و در [[چای]]، [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و غذاهای آیینی و [[نذری]] به‌کار می‌رود و ترکیب آن با عسل، [[زیره]] و [[زنجبیل]] نیز خواص دارویی متنوعی دارد. این ادویه نه‌تنها خوراکی بلکه دارویی با ارزش و نمادی از سنت و فرهنگ ایرانی است.

==معرفی دارچین==
[[پرونده:دارچین۱.jpg|جایگزین=پرورش بوته دارچین در گلخانه|بندانگشتی|پرورش بوته دارچین در گلخانه]]
دارچین، پوست خشک شدهٔ شاخه‌های درختی است که بیش‌تر در مناطق گرمسیری مانند [[چین]] و هندوستان، به‌خصوص در مناطق جنوبی آن یعنی سریلانکا می‌روید. این درخت، از نوع درختان همیشه سبز با گل‌های خوشه‌ای سفید است. دارچین را به‌عنوان یک ادویه بسیار خوش‌بو یا داروی گیاهی، به‌صورت تکه‌های چوب کوچک و نازک یا به‌صورت پودر شده در خوراک‌ها استفاده می‌کنند.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/دارچین معین، فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه دارچین.]</ref> واژه دارچین در زبان عربی به‌صورت «دارصینی»، در زبان ارمنی «دری چنیگ»<ref>Hübschmann, Armenische Grammatik, 1895, p137.</ref> و در [[زبان فارسی]] میانه «داری چنیگ» تلفظ می‌شود. این گیاه در [[هند]] به نام «لالجین» و در اندونزی به نام «کایومانیس» به‌معنای چوب شیرین است.

==پیشینه دارچین==
دارچین از ادویه‌هایی است که از دیرباز مورد استفاده بشر بوده است. آثاری از این گیاه، در مقابر عهد فراعنه در مصر و در عهد عتیق دیده شده است.<ref>غافقی، جامع‌المفردات، ۱۹۴۰م، ص471 و 475.</ref> محققان گذشته در کتب داروشناسی کهن نیز به بررسی این داروی گیاهی و فواید طبی و خوراکی آن پرداخته‌اند. برای مثال ابومنصور موفق هروی بخشی از کتاب داروشناسی خود را در ۳۷۰–۳۸۰ق به دارچین اختصاص داده است.<ref>ابومنصور موفق هروی، الابنیة عن حقائق الادویة، ۱۳۴۶ش، ص154.</ref> ابن‌سینا، دارچین را به چند دستهٔ خوب یا سیاه، سفید، مایل به سبز، دروغین و زنگی تقسیم کرده است.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، 1۳۷۰ش، ص115 و 116.</ref>

==درخت دارچین==
[[پرونده:دارچین۳.jpg|جایگزین=برداشت دارچین|بندانگشتی|برداشت دارچین]]
درخت دارچین که تا ۷ متر ارتفاع دارد درختی است که از تمام قسمت‌های آن، بوی خوشی به مشام می‌رسد. برای تهیهٔ دارچین، شاخه‌های تازه و بلند این درخت را قبل از آن‌که سخت شوند، بریده و چند روزی زیر نور آفتاب قرار می‌دهند. پس از آن‌که پوست رویهٔ این شاخه‌ها جدا و پیچیده شد، پوسته‌ها را جدا می‌کنند.<ref>عقیلی علوی شیرازی، مخزن الادویة، ۱۳۷۱ش، ص۴۱۰.</ref>

==خواص درمانی دارچین==
برای دارچین فواید طبی زیادی را عنوان می‌کنند، از جمله: برخورداری از طبیعت گرم و شادی‌بخش، افزایش قدرت دید و تقویت چشم، رفع درد رحم و رعشه، تقویت معده و قلب، خشک کردن جراحات، بهبود درد مفاصل، پادزهر حشرات موذی،<ref>کاسانی، ترجمه و تحریر کهن فارسی الصیدنهٔ بیرونی، ۱۳۵۸ش، ص۲.</ref> مداوای اگزما، رفع لرزه مفاصل، زکام سر و پالایش دماغ، رفع درد گوش، علاج آب‌مروارید چشم، درمان سرفه و پاک‌سازی سینه، تقویت کبد و معده.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، 1۳۷۰ش، ص116.</ref>

همچنین، ترکیب دارچین و زیره را برای علاج بواسیر، ترکیب آن با روغن زیتون، موم و زرده [[تخم‌مرغ]] را برای درمان کلیه و نیز ترکیب دارچین و [[زنجبیل]] را برای درمان نفخ و درد مفاصل مؤثر می‌دانند.<ref>جرجانی، ذخیرهٔ خوارزمشاهی، کتاب چهارم و پنجم، ۱۳۸۲ش، ص51.</ref> تحقیقات در رابطه با فواید این گیاه دارویی هنوز پابرجا است و دانشمندان در تحقیقات خود ثابت کرده‌اند که دارچین حاوی ترکیبات عالی برای محافظت از مغز است که ضمن ممانعت از تجمع پروتئین آسیب‌رسان در مغز، از بروز آلزایمر در افراد جلوگیری می‌کنند. همچنین ترکیب دارچین و عسل برای درمان چاقی مؤثر است زیرا از یک طرف، این ترکیب اشتها را کاهش می‌دهد و از طرف دیگر چربی‌سوز است. از دیگر آثار طبی دارچین، خاصیت ضددیابتی آن است.

==مصرف غذایی دارچین==
[[پرونده:دارچین۲.jpg|جایگزین=برداشت دارچین در تیهاگودا، جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا|بندانگشتی|برداشت دارچین در تیهاگودا، شهری کوچک در ۱۶۰ کیلومتری جنوب کلمبو، پایتخت سریلانکا]]
چای دارچین که از ترکیب دارچین و [[چای]] حاصل می‌شود از قدیم در میان ایرانیان محبوبیت داشته است. در بساط چای‌خانه‌ها و قهوه‌خانه‌ها، این ادویهٔ خوش‌بو و شادی‌بخش همواره پرطرفدار بوده است.<ref>فلاندن، سفرنامه، ۱۳۵۶ش، ص۲۵۳؛ پایندهٔ لنگرودی، آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم، ۱۳۵۵ش، ص۹۳.</ref> استفاده از دارچین در تزئین [[شله‌زرد]]، [[حلیم]] و سایر غذاهای [[نذری]] و آیینی نیز کاربرد دارد.<ref>شاردن، سیاحت‌نامه، ج2، ۱۳۳۵–۱۳۳۶ش، ص245؛ ج4، ص267 و 268.</ref> برای مثال، در مراسم بزرگداشت پیشوایان دینی، زنان ایرانی، اسامی آن امام یا امام‌زاده را با دارچین روی نذری‌های خود می‌نویسند. علاوه بر آن، نوعی غذا به نام آردروغن در میان عشایر ایران مرسوم است که از دارچین درست می‌شود.<ref>توکلی، ایل باصری از ترناس تا لَهباز، تهران، هفت، ۱۳۷۹ش، ص۲۳۱.</ref> [[آش]] آبادانی میبدی‌ها،<ref>جانب‌اللهی، چهل گفتار در مردم‌شناسی میبد، ۱۳۸۵ش، ص۷۹.</ref> [[رنگینک]] (نوعی حلوای نذری)<ref>مظلوم‌زاده، آشپزی در فرهنگ مردم کازرون، ۱۳۸۳ش، ص۲۰۴.</ref> و بسیاری از غذاهای مشهور ایرانی با استفاده از دارچین، خوش‌رنگ، معطر و زیبا می‌شوند.<ref>باورچی بغدادی، «کارنامه، در باب طباخی و صنعت آن»، ۱۳۶۰ش، ص۵۳ و 56 و 57.</ref>

==پانویس==
{{پانویس}}

==منابع==
{{آغاز منابع}}
* ابن‌سینا، قانون، ترجمهٔ عبدالرحمان شرفکندی، تهران، سروش، ۱۳۷۰ش.
* ابومنصور موفق هروی، الابنیة عن حقائق الادویة، به‌تحقیق احمد بهمن‌یار، تهران، دانشگاه تهران، ۱۳۴۶ش.
* باورچی بغدادی، محمدعلی، «کارنامه، در باب طباخی و صنعت آن»، کارنامه و مادة الحیاة (متن دو رساله در آشپزی از دورهٔ صفوی)، به‌تحقیق ایرج افشار، تهران، سروش، ۱۳۶۰ش.
* پایندهٔ لنگرودی، محمود، آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم، تهران، بنیاد فرهنگ ایران، ۱۳۵۵ش.
* توکلی، غلامرضا، ایل باصری از ترناس تا لَهباز، تهران، هفت، ۱۳۷۹ش.
* جانب‌اللهی، محمدسعید، چهل گفتار در مردم‌شناسی میبد، تهران، گنجینه هنر، ۱۳۸۵ش.
* جرجانی، اسماعیل، ذخیرهٔ خوارزمشاهی، به‌تحقیق محمدرضا محرری، تهران، دانشگاه علوم پزشکی ایران، ۱۳۸۲ش.
* شاردن، ژان، سیاحت‌نامه، ترجمهٔ محمد عباسی، تهران، امیرکبیر، ۱۳۳۵–۱۳۳۶ش.
* عقیلی علوی شیرازی، محمدحسین، مخزن الادویة، تهران، انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی، ۱۳۷۱ش.
* غافقی، احمد، جامع‌المفردات، به انتخاب ابن‌عبری، به‌تحقیق ماکس مایرهف و جورجی صبحی، قاهره،]بی‌نا[، ۱۹۴۰م.
*کاسانی، ابوبکر، ترجمه و تحریر کهن فارسی الصیدنۀ بیرونی، به‌تحقیق منوچهر ستوده و ایرج افشار، تهران، ]بی‌نا[، ۱۳۵۸ش.
*فلاندن، اوژن، سفرنامه، ترجمۀ حسین نورصادقی، تهران، اشراقی، ۱۳۵۶ش.
*معین، محمد، فرهنگ فارسی معین، سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: ۱۴ مهر ۱۴۰۰ش.
*مظلوم‌زاده، محمدمهدی، آشپزی در فرهنگ مردم کازرون، تهران، نشر کازرونیه، ۱۳۸۳ش.
*Hübschmann, Heinrich, Armenische Grammatik, Leipzig, 1895.
{{پایان منابع}}