پیراهن مراد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

زهرا غلامی: ایجاد لینک داخلی

2026-05-09T15:26:47Z

ایجاد لینک داخلی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۳:		خط ۳:
	پیراهن مراد (پیرهن مراد / پیرن مراد)،<ref>عسکری‌عالم، فرهنگ واژگان لری و لکی، ۱۳۸۴ش، ص۱۳۸؛ سرلک، واژه‌نامۀ گویش بختیاری چهارلنگ، ۱۳۸۱ش، ص۱۰۱.</ref> پیراهنی است که خانم‌ها در روز ۲۷ رمضان با پول تکدی‌گری خریداری کرده و در مسجد میان دو نماز ظهر و عصر می‌دوزند. آن‌ها لباس را بر تن می‌کنند تا حاجت‌شان برآورده شود.<ref>[https://vajehyab.com/amid/پیراهن عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پیراهن]؛ [https://vajehyab.com/dehkhoda/پیراهن دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه پیراهن]؛ داعی‌الاسلام، فرهنگ نظام، ذیل واژه پیراهن.</ref> در گویش یزدی به این آیین، لقمه مراد<ref>[https://www.irna.ir/news/83331732/حنابران-و-پیراهن-مراد-بازتابی-از-تجلی-آیین-های-بانوان-روزه-دار «حنابران و پیراهن مراد؛ بازتابی از تجلی آیین‌های بانوان روزه‌دار ایرانی»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> و در گویش لری به آن جُوِه مراد یا جومِه مراد می‌گویند.<ref>عسکری‌عالم، فرهنگ واژگان لری و لکی، ۱۳۸۴ش، ص۱۳۸؛ سرلک، واژه‌نامۀ گویش بختیاری چهارلنگ، ۱۳۸۱ش، ص۱۰۱. </ref> مردم، جهت برطرف شدن نیاز خود یا جهت بخت‌گشایی نیز پیراهن مراد، حنای مراد، یا آجیل مراد نذر می‌کنند.<ref>شاملو، كتاب كوچه، ۱۳۷۷-۱۳۷۸ش، حرف ب، دفتر سوم، ‌ص۲۲۱۶-۲۱۱۷. </ref> برخی به این آیین کیسه‌دوزی می‌گویند.<ref>[https://www.irna.ir/news/83331732/حنابران-و-پیراهن-مراد-بازتابی-از-تجلی-آیین-های-بانوان-روزه-دار «حنابران و پیراهن مراد؛ بازتابی از تجلی آیین‌های بانوان روزه‌دار ایرانی»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> پیراهن مراد معمولا سفید، ساده و بدون هیچ تزیینی است.		پیراهن مراد (پیرهن مراد / پیرن مراد)،<ref>عسکری‌عالم، فرهنگ واژگان لری و لکی، ۱۳۸۴ش، ص۱۳۸؛ سرلک، واژه‌نامۀ گویش بختیاری چهارلنگ، ۱۳۸۱ش، ص۱۰۱.</ref> پیراهنی است که خانم‌ها در روز ۲۷ رمضان با پول تکدی‌گری خریداری کرده و در مسجد میان دو نماز ظهر و عصر می‌دوزند. آن‌ها لباس را بر تن می‌کنند تا حاجت‌شان برآورده شود.<ref>[https://vajehyab.com/amid/پیراهن عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پیراهن]؛ [https://vajehyab.com/dehkhoda/پیراهن دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه پیراهن]؛ داعی‌الاسلام، فرهنگ نظام، ذیل واژه پیراهن.</ref> در گویش یزدی به این آیین، لقمه مراد<ref>[https://www.irna.ir/news/83331732/حنابران-و-پیراهن-مراد-بازتابی-از-تجلی-آیین-های-بانوان-روزه-دار «حنابران و پیراهن مراد؛ بازتابی از تجلی آیین‌های بانوان روزه‌دار ایرانی»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> و در گویش لری به آن جُوِه مراد یا جومِه مراد می‌گویند.<ref>عسکری‌عالم، فرهنگ واژگان لری و لکی، ۱۳۸۴ش، ص۱۳۸؛ سرلک، واژه‌نامۀ گویش بختیاری چهارلنگ، ۱۳۸۱ش، ص۱۰۱. </ref> مردم، جهت برطرف شدن نیاز خود یا جهت بخت‌گشایی نیز پیراهن مراد، حنای مراد، یا آجیل مراد نذر می‌کنند.<ref>شاملو، كتاب كوچه، ۱۳۷۷-۱۳۷۸ش، حرف ب، دفتر سوم، ‌ص۲۲۱۶-۲۱۱۷. </ref> برخی به این آیین کیسه‌دوزی می‌گویند.<ref>[https://www.irna.ir/news/83331732/حنابران-و-پیراهن-مراد-بازتابی-از-تجلی-آیین-های-بانوان-روزه-دار «حنابران و پیراهن مراد؛ بازتابی از تجلی آیین‌های بانوان روزه‌دار ایرانی»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> پیراهن مراد معمولا سفید، ساده و بدون هیچ تزیینی است.
	==آیین پیراهن مراد در فرهنگ مردم==		==آیین پیراهن مراد در فرهنگ مردم==
	در بیشتر مناطق ایران معمولا کسی که نذر پیراهن مراد دارد،‌ روز ۱ یا ۲۷ ماه رمضان از خانواده‌هایی که مردی با نام محمد یا علی دارند پول گدایی می‌کند. او روزة سکوت گرفته و با این پول پارچه‌ای را خریداری می‌کند. سپس به مسجد، امام‌زاده یا مکان مذهبی رفته و میان دو نماز پیراهن مراد را دوخته و بر تن می‌کند. او نذر می‌کند تا پیراهن را تا زمان برآورده شدن حاجات خود از تن بیرون نیاورد.<ref>پیراهن مراد، ۱۳۳۶ش، ص۲۹۹؛ شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۳، ص۳۷۰؛ وکیلیان، رمضان در فرهنگ مردم، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۱۲۴-۱۲۵. </ref> این کار گاهی تا چند سال به طول می‌انجامد و فرد جز در موارد ضروری و نظافت خود، پیراهن را از تن بیرون نمی‌آورد.<ref>وکیلیان، رمضان در فرهنگ مردم، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۱۲۴.</ref> این آیین در نقاط مختلف متفاوت است. در بروجرد زنان از ۷ خانه که زنی با نام فاطمه دارند پارچه گدایی می‌کنند. آن‌ها این پارچه را در شب ۲۷ ماه رمضان در مسجد به کمک ۷ دختر نابالغ برای خود می‌دوزند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم مردم خراسان، ۱۳۶۳ش، ص۹۰.</ref> در ~~تهران،~~ خانم‌ها در روز ۲۷ رمضان در حالی‌که زینت‌های فراوان با خود به‌همراه دارند پیراهن مراد را برای خود می‌دوزند.<ref>هدایت، فرهنگ عامیانۀ مردم ایران، ۱۳۸۱ش، ص۴۹.</ref> آن‌ها پول پارچه را از مردانی که تنها یک همسر دارند گرفته و پارچه را از مغازه‌ای که رو به قبله باشد خریداری می‌کنند.<ref>پیراهن مراد، ۱۳۳۶ش، ص۲۹۹.</ref> خانم‌ها در یزد از ۷ سید پول گرفته و برای خود پیراهن مراد می‌دوزند. در بیرجند، خانم‌ها در شب ۲۷ ماه رمضان با صورت‌های پوشیده با سبدی دارای آینه، شانه و سرمه‌دان به خانة مردم می‌روند. آن‌ها با قاشق (کفچلز) به در می‌زنند. صاحب‌خانه پس از استفاده از سرمه و شانه خود را در آینه دیده و پولی در سبد قرار می‌دهد. این آیین «بیست ‌و هفتمان» نامیده می‌شود. خانم تا پیش از ظهر فردا با این پول‌ها، پارچه‌ای خریده و برای خود پیراهن می‌دوزد تا با این پیراهن در کل سال، سالم و شاد بماند.<ref>رضایی، بیرجندنامه، ۱۳۸۱ش، ص۴۹۴-۴۹۵.</ref> خانم‌ها در شهر لاریجان (در استان مازندران) در شب چهارشنبه سوری، کیسه‌ای به‌دست گرفته و پول جمع می‌کنند. آن‌ها با این پول برای خود پیراهن مراد می‌دوزند.<ref>پورکریم، «آیین جشن چهارشنبه‌سوری در ایران»، ۱۳۴۷-۱۳۴۸ش، ص۲۱.</ref> در شهرکرد اگر خانمی پای سفره‌ای حاجت‌روا می‌شد یا از دست صاحب سفره غذایی خورده و به مراد خود می‌رسید، نذر می‌کرد مدتی پیراهن او را بر تن کند. کسانی که بعد از مدت‌ها نذر و نیاز، دارای فرزند می‌شوند، نیز نوعی پیراهن مراد بر تن فرزند خود می‌کنند. این پیراهن به امام یا امام‌زاده‌ای که حاجت فرد را داده منسوب است. برخی، جهت رفتن به کربلا و مکه دستمال مراد، چارقد مراد یا دیگر پوشاک مراد بر تن می‌کنند.<ref>مستوفی، شرح زندگانی من، ۱۳۸۶ش، ج۱، ص۴۸۴؛ شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۳، ص۳۷۰-۳۷۱؛ شریعت‌زاده، فرهنگ مردم شاهرود، ۱۳۷۱ش، ص۳۹۷-۳۹۸.</ref>		در بیشتر مناطق ایران معمولا کسی که نذر پیراهن مراد دارد،‌ روز ۱ یا ۲۷ ماه رمضان از خانواده‌هایی که مردی با نام محمد یا علی دارند پول گدایی می‌کند. او روزة سکوت گرفته و با این پول پارچه‌ای را خریداری می‌کند. سپس به مسجد، امام‌زاده یا مکان مذهبی رفته و میان دو نماز پیراهن مراد را دوخته و بر تن می‌کند. او نذر می‌کند تا پیراهن را تا زمان برآورده شدن حاجات خود از تن بیرون نیاورد.<ref>پیراهن مراد، ۱۳۳۶ش، ص۲۹۹؛ شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۳، ص۳۷۰؛ وکیلیان، رمضان در فرهنگ مردم، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۱۲۴-۱۲۵. </ref> این کار گاهی تا چند سال به طول می‌انجامد و فرد جز در موارد ضروری و نظافت خود، پیراهن را از تن بیرون نمی‌آورد.<ref>وکیلیان، رمضان در فرهنگ مردم، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۱۲۴.</ref> این آیین در نقاط مختلف متفاوت است. در [[بروجرد]] زنان از ۷ خانه که زنی با نام فاطمه دارند پارچه گدایی می‌کنند. آن‌ها این پارچه را در شب ۲۷ ماه رمضان در مسجد به کمک ۷ دختر نابالغ برای خود می‌دوزند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم مردم خراسان، ۱۳۶۳ش، ص۹۰.</ref> در [[تهران]]، خانم‌ها در روز ۲۷ رمضان در حالی‌که زینت‌های فراوان با خود به‌همراه دارند پیراهن مراد را برای خود می‌دوزند.<ref>هدایت، فرهنگ عامیانۀ مردم ایران، ۱۳۸۱ش، ص۴۹.</ref> آن‌ها پول پارچه را از مردانی که تنها یک همسر دارند گرفته و پارچه را از مغازه‌ای که رو به قبله باشد خریداری می‌کنند.<ref>پیراهن مراد، ۱۳۳۶ش، ص۲۹۹.</ref> خانم‌ها در یزد از ۷ سید پول گرفته و برای خود پیراهن مراد می‌دوزند. در بیرجند، خانم‌ها در شب ۲۷ ماه رمضان با صورت‌های پوشیده با سبدی دارای آینه، شانه و سرمه‌دان به خانة مردم می‌روند. آن‌ها با قاشق (کفچلز) به در می‌زنند. صاحب‌خانه پس از استفاده از سرمه و شانه خود را در آینه دیده و پولی در سبد قرار می‌دهد. این آیین «بیست ‌و هفتمان» نامیده می‌شود. خانم تا پیش از ظهر فردا با این پول‌ها، پارچه‌ای خریده و برای خود پیراهن می‌دوزد تا با این پیراهن در کل سال، سالم و شاد بماند.<ref>رضایی، بیرجندنامه، ۱۳۸۱ش، ص۴۹۴-۴۹۵.</ref> خانم‌ها در شهر لاریجان (در استان مازندران) در شب چهارشنبه سوری، کیسه‌ای به‌دست گرفته و پول جمع می‌کنند. آن‌ها با این پول برای خود پیراهن مراد می‌دوزند.<ref>پورکریم، «آیین جشن چهارشنبه‌سوری در ایران»، ۱۳۴۷-۱۳۴۸ش، ص۲۱.</ref> در شهرکرد اگر خانمی پای سفره‌ای حاجت‌روا می‌شد یا از دست صاحب سفره غذایی خورده و به مراد خود می‌رسید، نذر می‌کرد مدتی پیراهن او را بر تن کند. کسانی که بعد از مدت‌ها نذر و نیاز، دارای فرزند می‌شوند، نیز نوعی پیراهن مراد بر تن فرزند خود می‌کنند. این پیراهن به امام یا امام‌زاده‌ای که حاجت فرد را داده منسوب است. برخی، جهت رفتن به کربلا و مکه دستمال مراد، چارقد مراد یا دیگر پوشاک مراد بر تن می‌کنند.<ref>مستوفی، شرح زندگانی من، ۱۳۸۶ش، ج۱، ص۴۸۴؛ شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۳، ص۳۷۰-۳۷۱؛ شریعت‌زاده، فرهنگ مردم شاهرود، ۱۳۷۱ش، ص۳۹۷-۳۹۸.</ref>

	برخی از تکدی‌گری پیراهن مراد نمی‌دوزند. آن‌ها جوراب یا چارقدی خریداری کرده و پس از نماز پسین (نماز عصر) می‌پوشند؛ تا حاجت‌روا شوند.<ref>کتیرایی، از خشت تا خشت، ۱۳۷۸ش، ص۱۱۵.</ref> مردم پس از اتمام نذر، پیراهن مراد را به‌عنوان کالایی ارزشمند نزد خود نگه‌داری می‌کنند.		برخی از تکدی‌گری پیراهن مراد نمی‌دوزند. آن‌ها جوراب یا چارقدی خریداری کرده و پس از نماز پسین (نماز عصر) می‌پوشند؛ تا حاجت‌روا شوند.<ref>کتیرایی، از خشت تا خشت، ۱۳۷۸ش، ص۱۱۵.</ref> مردم پس از اتمام نذر، پیراهن مراد را به‌عنوان کالایی ارزشمند نزد خود نگه‌داری می‌کنند.

حانیه کلهر: صفحه‌ای تازه حاوی «'''پیراهَن مُراد'''؛ جامه‌ای که فرد، جهت برآورده شدن حاجت بر تن می‌کند. پیراهن مراد (پیرهن مراد / پیرن مراد)،عسکری‌عالم، فرهنگ واژگان لری و لکی، ۱۳۸۴ش، ص۱۳۸؛ سرلک، واژه‌نامۀ گویش بختیاری چهارلنگ، ۱۳۸۱ش، ص۱۰۱. پیراهنی است که خانم...» ایجاد کرد

2026-04-28T11:18:53Z

صفحه‌ای تازه حاوی «<big>'''پیراهَن مُراد'''</big>؛ جامه‌ای که فرد، جهت برآورده شدن حاجت بر تن می‌کند. پیراهن مراد (پیرهن مراد / پیرن مراد)،<ref>عسکری‌عالم، فرهنگ واژگان لری و لکی، ۱۳۸۴ش، ص۱۳۸؛ سرلک، واژه‌نامۀ گویش بختیاری چهارلنگ، ۱۳۸۱ش، ص۱۰۱.</ref> پیراهنی است که خانم...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

<big>'''پیراهَن مُراد'''</big>؛ جامه‌ای که فرد، جهت برآورده شدن حاجت بر تن می‌کند.

پیراهن مراد (پیرهن مراد / پیرن مراد)،<ref>عسکری‌عالم، فرهنگ واژگان لری و لکی، ۱۳۸۴ش، ص۱۳۸؛ سرلک، واژه‌نامۀ گویش بختیاری چهارلنگ، ۱۳۸۱ش، ص۱۰۱.</ref> پیراهنی است که خانم‌ها در روز ۲۷ رمضان با پول تکدی‌گری خریداری کرده و در مسجد میان دو نماز ظهر و عصر می‌دوزند. آن‌ها لباس را بر تن می‌کنند تا حاجت‌شان برآورده شود.<ref>[https://vajehyab.com/amid/پیراهن عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پیراهن]؛ [https://vajehyab.com/dehkhoda/پیراهن دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه پیراهن]؛ داعی‌الاسلام، فرهنگ نظام، ذیل واژه پیراهن.</ref> در گویش یزدی به این آیین، لقمه مراد<ref>[https://www.irna.ir/news/83331732/حنابران-و-پیراهن-مراد-بازتابی-از-تجلی-آیین-های-بانوان-روزه-دار «حنابران و پیراهن مراد؛ بازتابی از تجلی آیین‌های بانوان روزه‌دار ایرانی»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> و در گویش لری به آن جُوِه مراد یا جومِه مراد می‌گویند.<ref>عسکری‌عالم، فرهنگ واژگان لری و لکی، ۱۳۸۴ش، ص۱۳۸؛ سرلک، واژه‌نامۀ گویش بختیاری چهارلنگ، ۱۳۸۱ش، ص۱۰۱. </ref> مردم، جهت برطرف شدن نیاز خود یا جهت بخت‌گشایی نیز پیراهن مراد، حنای مراد، یا آجیل مراد نذر می‌کنند.<ref>شاملو، كتاب كوچه، ۱۳۷۷-۱۳۷۸ش، حرف ب، دفتر سوم، ‌ص۲۲۱۶-۲۱۱۷. </ref> برخی به این آیین کیسه‌دوزی می‌گویند.<ref>[https://www.irna.ir/news/83331732/حنابران-و-پیراهن-مراد-بازتابی-از-تجلی-آیین-های-بانوان-روزه-دار «حنابران و پیراهن مراد؛ بازتابی از تجلی آیین‌های بانوان روزه‌دار ایرانی»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> پیراهن مراد معمولا سفید، ساده و بدون هیچ تزیینی است.
==آیین پیراهن مراد در فرهنگ مردم==
در بیشتر مناطق ایران معمولا کسی که نذر پیراهن مراد دارد،‌ روز ۱ یا ۲۷ ماه رمضان از خانواده‌هایی که مردی با نام محمد یا علی دارند پول گدایی می‌کند. او روزة سکوت گرفته و با این پول پارچه‌ای را خریداری می‌کند. سپس به مسجد، امام‌زاده یا مکان مذهبی رفته و میان دو نماز پیراهن مراد را دوخته و بر تن می‌کند. او نذر می‌کند تا پیراهن را تا زمان برآورده شدن حاجات خود از تن بیرون نیاورد.<ref>پیراهن مراد، ۱۳۳۶ش، ص۲۹۹؛ شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۳، ص۳۷۰؛ وکیلیان، رمضان در فرهنگ مردم، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۱۲۴-۱۲۵. </ref> این کار گاهی تا چند سال به طول می‌انجامد و فرد جز در موارد ضروری و نظافت خود، پیراهن را از تن بیرون نمی‌آورد.<ref>وکیلیان، رمضان در فرهنگ مردم، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۱۲۴.</ref> این آیین در نقاط مختلف متفاوت است. در بروجرد زنان از ۷ خانه که زنی با نام فاطمه دارند پارچه گدایی می‌کنند. آن‌ها این پارچه را در شب ۲۷ ماه رمضان در مسجد به کمک ۷ دختر نابالغ برای خود می‌دوزند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم مردم خراسان، ۱۳۶۳ش، ص۹۰.</ref> در تهران، خانم‌ها در روز ۲۷ رمضان در حالی‌که زینت‌های فراوان با خود به‌همراه دارند پیراهن مراد را برای خود می‌دوزند.<ref>هدایت، فرهنگ عامیانۀ مردم ایران، ۱۳۸۱ش، ص۴۹.</ref> آن‌ها پول پارچه را از مردانی که تنها یک همسر دارند گرفته و پارچه را از مغازه‌ای که رو به قبله باشد خریداری می‌کنند.<ref>پیراهن مراد، ۱۳۳۶ش، ص۲۹۹.</ref> خانم‌ها در یزد از ۷ سید پول گرفته و برای خود پیراهن مراد می‌دوزند. در بیرجند، خانم‌ها در شب ۲۷ ماه رمضان با صورت‌های پوشیده با سبدی دارای آینه، شانه و سرمه‌دان به خانة مردم می‌روند. آن‌ها با قاشق (کفچلز) به در می‌زنند. صاحب‌خانه پس از استفاده از سرمه و شانه خود را در آینه دیده و پولی در سبد قرار می‌دهد. این آیین «بیست ‌و هفتمان» نامیده می‌شود. خانم تا پیش از ظهر فردا با این پول‌ها، پارچه‌ای خریده و برای خود پیراهن می‌دوزد تا با این پیراهن در کل سال، سالم و شاد بماند.<ref>رضایی، بیرجندنامه، ۱۳۸۱ش، ص۴۹۴-۴۹۵.</ref> خانم‌ها در شهر لاریجان (در استان مازندران) در شب چهارشنبه سوری، کیسه‌ای به‌دست گرفته و پول جمع می‌کنند. آن‌ها با این پول برای خود پیراهن مراد می‌دوزند.<ref>پورکریم، «آیین جشن چهارشنبه‌سوری در ایران»، ۱۳۴۷-۱۳۴۸ش، ص۲۱.</ref> در شهرکرد اگر خانمی پای سفره‌ای حاجت‌روا می‌شد یا از دست صاحب سفره غذایی خورده و به مراد خود می‌رسید، نذر می‌کرد مدتی پیراهن او را بر تن کند. کسانی که بعد از مدت‌ها نذر و نیاز، دارای فرزند می‌شوند، نیز نوعی پیراهن مراد بر تن فرزند خود می‌کنند. این پیراهن به امام یا امام‌زاده‌ای که حاجت فرد را داده منسوب است. برخی، جهت رفتن به کربلا و مکه دستمال مراد، چارقد مراد یا دیگر پوشاک مراد بر تن می‌کنند.<ref>مستوفی، شرح زندگانی من، ۱۳۸۶ش، ج۱، ص۴۸۴؛ شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۳، ص۳۷۰-۳۷۱؛ شریعت‌زاده، فرهنگ مردم شاهرود، ۱۳۷۱ش، ص۳۹۷-۳۹۸.</ref>

برخی از تکدی‌گری پیراهن مراد نمی‌دوزند. آن‌ها جوراب یا چارقدی خریداری کرده و پس از نماز پسین (نماز عصر) می‌پوشند؛ تا حاجت‌روا شوند.<ref>کتیرایی، از خشت تا خشت، ۱۳۷۸ش، ص۱۱۵.</ref> مردم پس از اتمام نذر، پیراهن مراد را به‌عنوان کالایی ارزشمند نزد خود نگه‌داری می‌کنند.
==پیراهن مراد در ادبیات عامه==
در ادبیات عامه، هرگاه فردی برای کسب منفعتی تلاش کرده ولی موجب زیان‌رسیدن به دیگران شده است می‌گویند: یارو پیراهن مراد می‌دوزد، سوزنش می‌رود پای ما.<ref>شاملو، كتاب كوچه، ۱۳۷۷-۱۳۷۸ش، حرف پ، دفتر دوم، ص۹۷۷؛ ذوالفقاری، فرهنگ بزرگ ضرب‌المثل‌های فارسی، ۱۳۸۸ش، ج۱، ص۶۵۴.</ref>
==پانویس==
{{پانویس}}
==منابع==
* پوركریم، هوشنگ، «آیین جشن چهارشنبه‌سوری در ایران»، هنر و مردم، تهران، شماره ۷۷، ۱۳۴۷- ۱۳۴۸ش.
* «پیراهن مراد»، اطلاعات ماهانه، تهران، شماره ۱۱۰، ۱۳۳۶ش.
* «حنابران و پیراهن مراد؛ بازتابی از تجلی آیین‌های بانوان روزه‌دار ایرانی»، خبرگزاری جمهوری اسلامی، تاریخ درج مطلب: ۱۰ خرداد ۱۳۹۸ش.
* داعی‌الاسلام، محمدعلی، فرهنگ نظام، تهران، دانش، چ۲، ۱۳۶۲ش.
* دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه، سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: ۷ تیر ۱۴۰۱ش.
* ذوالفقاری، حسن، فرهنگ بزرگ ضرب‌المثل‌های فارسی، تهران، معین، ۱۳۸۸ش.
* رضایی، جمال، بیرجندنامه، به‌تحقیق محمود رفیعی، تهران، هیرمند، چ۱، ۱۳۸۱ش.
* سرلک، رضا، واژه‌نامۀ گویش بختیاری چهارلنگ، تهران، آثار، چ۱، ۱۳۸۱ش.
* شاملو، احمد، كتاب كوچه، تهران، مازیار، چ۱، ۱۳۷۷-۱۳۷۸ش.
* شریعت‌زاده، علی‌اصغر، فرهنگ مردم شاهرود، تهران، مؤلف، چ۱، ۱۳۷۱ش.
* شكورزاده، ابراهیم، عقاید و رسوم مردم خراسان، تهران، سروش، چ۲، ۱۳۶۳ش.
* شهری، جعفر، طهران قدیم، تهران، معین، ۱۳۸۳ش.
* عسکری‌عالم، علی‌مردان، فرهنگ واژگان لری و لکی، خرم‌آباد، افلاک، چ۱، ۱۳۸۴ش.
* عمید، حسن، فرهنگ فارسی، سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: ۷ تیر ۱۴۰۱ش.
* كتیرایی، محمود، از خشت تا خشت، تهران، ثالث، چ۱، ۱۳۷۸ش.
* مستوفی، عبدالله، شرح زندگانی من، تهران، هرمس، چ۱، ۱۳۸۶ش.
* وكیلیان، احمد، رمضان در فرهنگ مردم، تهران، الهدی، ۱۳۷۰ش.
* هدایت، صادق، فرهنگ عامیانۀ مردم ایران، به‌تحقیق جهانگیر هدایت، تهران، چشمه، چ۴، ۱۳۸۱ش.