imported>سلیمانی
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{جعبه اطلاعات مفهوم
| تصویر            =7272a4e0-a831-11ee-bba5-b506a78deb0b.jpg 
| زیرنویس تصویر    =لباس سنتی زنان گیلکی 
| image_alt        =لباس زنان گیلکی
| فایل پادکست      =پوشاک سنتی زنان گیلک.ogg 
| حجم فایلپادکست    =10/1 
| تاریخ پادکست      =24-1-1405 
| زیرنویس عنوان    = 
| عنوان اصلی        =
| عنوان انگلیسی    =
| عنوان عربی        =
| عنوان علمی        =
| شاخه علمی        =
| نوع مفهوم        =
| معنای اصطلاحی      =
| حوزه کاربرد      =
| گستره جغرافیایی  =
| منشأ تاریخی      =
| نخستین کاربرد    =
| ریشه واژه        =
| مرتبط با          =
| اهمیت            =
| مبدع              =
| مروج              =
| مقدس برای        =
| مورد احترام      =
| آثار مرتبط        =
}}
'''<big>پوشاک سنتی زنان گیلک</big>'''؛ پوشش سنتی زنان در مناطق روستایی در مرکز و شرق استان گیلان.  
'''<big>پوشاک سنتی زنان گیلک</big>'''؛ پوشش سنتی زنان در مناطق روستایی در مرکز و شرق استان گیلان.  
[[پرونده:8250d2d6-9c91-4913-8456-d9b57a153eb1.webp|جایگزین=پوشاک زنان گیلکی|بندانگشتی|پوشش زنان گیلکی]]
لباس سنتی در بخش حاشیه جنوبی خزر نمایانگر روش متمایز زندگی در این ناحیه کناری ایران است. لباس زنان به لحاظ موضوعی و به ترتیبی که قسمت‌های بدن از بالا به پایین را می‌‌‌‌پوشاند، تقسیم‌بندی می‌شود.  
لباس سنتی در بخش حاشیه جنوبی خزر نمایانگر روش متمایز زندگی در این ناحیه کناری ایران است. لباس زنان به لحاظ موضوعی و به ترتیبی که قسمت‌های بدن از بالا به پایین را می‌‌‌‌پوشاند، تقسیم‌بندی می‌شود.  


خط ۱۱: خط ۴۰:


==پیراهن==
==پیراهن==
پیراهن بخش اصلی لباس زنانه و تن­پوش بلندی است که از سر می­‌پوشند و تا ران‌ها یا زانو را می­‌پوشاند. همچنین دو چاک در پهلوها دارد که موجب گشادی بیشتر در پایین می­‌شود. پیراهن آستین‌های باریک و بلندی دارد که در مچ تنگ می­‌شود، در تابستان زنان آن­را تا آرنج بالا می­‌زنند. در سرزمین­‌های جلگ‌ه­ای آستین کوتاه، متداول است. این تن­پوش از پارچه چیت با نقش‌ گل‌دار و رنگ­‌های شاد دوخته می­‌شود که اغلب با دامن پوشیده می­‌شود. گاهی پیراهن شامل بالاتنه کوتاهی است که به دامن چین­‌داری دوخته شده و با شلوار پوشیده می­‌شود که رد پای سبک شهری دارد.<ref>. برومبروژه، «پوشاک مردم حوزه دریای خزر»،  1383ش، ص331.</ref>  
پیراهن بخش اصلی لباس زنانه و تن­پوش بلندی است که از سر می­‌پوشند و تا ران‌ها یا زانو را می­‌پوشاند. همچنین دو چاک در پهلوها دارد که موجب گشادی بیشتر در پایین می­‌شود. پیراهن آستین‌های باریک و بلندی دارد که در مچ تنگ می­‌شود، در تابستان زنان آن­را تا آرنج بالا می­‌زنند. در سرزمین­‌های جلگ‌ه­ای آستین کوتاه، متداول است. این تن­پوش از پارچه چیت با نقش‌ گل‌دار و رنگ­‌های شاد دوخته می­‌شود که اغلب با دامن پوشیده می­‌شود. گاهی پیراهن شامل بالاتنه کوتاهی است که به دامن چین­‌داری دوخته شده و با شلوار پوشیده می­‌شود که رد پای سبک شهری دارد.<ref>. برومبروژه، «پوشاک مردم حوزه دریای خزر»،  1383ش، ص331.</ref>
 
[[پرونده:329206709791IMG 20180818 125525 977.jpg|جایگزین=پوشاک زنان گیلکی|بندانگشتی|پیراهن مجلسی زنان دیلمان]]
گیلک‌ها پیراهن را، پیرهَن و جَمِه می­‌گویند. بلندی پیراهن در قاسم­آباد، اشکورات، سیاهکل‌رود و کلاچای 60 الی 65 سانتی‌متر است. جلوی پیراهن دختران جوان بسته است و در شانه دکمه دارد؛ اما مادرانی که فرزند شیرخوار دارند پیراهن جلوباز و دکمه­‌دار می­‌پوشند. پیراهن بانوان املش از زیر سینه چین­‌دار است و بلندی آن تا زانو می­‌رسد که چابکی نام دارد. آن‌ها پیراهن دیگری هم دارند که 12 تا 15 سانت از لبه پایین بعد از یراق‌دوزی چند ردیف سکه می­‌دوزند. پیراهن پول­دوزی شده بانوان واجارگاه دو ردیف سکه­ در بالای چین پیراهن دارد.  
گیلک‌ها پیراهن را، پیرهَن و جَمِه می­‌گویند. بلندی پیراهن در قاسم­آباد، اشکورات، سیاهکل‌رود و کلاچای 60 الی 65 سانتی‌متر است. جلوی پیراهن دختران جوان بسته است و در شانه دکمه دارد؛ اما مادرانی که فرزند شیرخوار دارند پیراهن جلوباز و دکمه­‌دار می­‌پوشند. پیراهن بانوان املش از زیر سینه چین­‌دار است و بلندی آن تا زانو می­‌رسد که چابکی نام دارد. آن‌ها پیراهن دیگری هم دارند که 12 تا 15 سانت از لبه پایین بعد از یراق‌دوزی چند ردیف سکه می­‌دوزند. پیراهن پول­دوزی شده بانوان واجارگاه دو ردیف سکه­ در بالای چین پیراهن دارد.  
[[پرونده:2016-11-c5b2b89c-cb57-4b4e-9acd-c225ce4b0f2d-67c460c7c1067c5ba75e3f9f.webp|جایگزین=پوشاک سنتی زنان گیلک|بندانگشتی|لباس سنتی زنان گیلک]]
پیراهن مجلسی زنان دیلمان از جنس مخمل با یراق­‌دوزی­‌های فراوان است که در پهلو 18 تا 20 سانت چاک دارد؛ اما پیراهن منزل نخی و سبک است که تا 35 سانت در پیش سینه چرخ­دوزی (استفاده از نخ­‌های رنگی در جلو پیراهن) می­‌شود. در روستای پاشاکی پیراهن­‌های چرخ­دوزی به بلندی 75 تا 80 سانتی‌متر است. پارچه آن با پاچال و ابریشم خام در محل بافته می­شود و طرفین پیراهن به رنگِ سورمه‌ای با پیله ابریشم رنگ می­‌شود، نمونه­‌هایی از این پیراهن پول­دوزی شده است. لباس عروس در پاشاکی پیراهن قرمز و دامن سفید یا پیراهن سفید و دامن قرمز است.<ref>. طالش ­انساندوست و فرمند، پوشاک مردم گیلان، 1393ش، ص74.</ref>
پیراهن مجلسی زنان دیلمان از جنس مخمل با یراق­‌دوزی­‌های فراوان است که در پهلو 18 تا 20 سانت چاک دارد؛ اما پیراهن منزل نخی و سبک است که تا 35 سانت در پیش سینه چرخ­دوزی (استفاده از نخ­‌های رنگی در جلو پیراهن) می­‌شود. در روستای پاشاکی پیراهن­‌های چرخ­دوزی به بلندی 75 تا 80 سانتی‌متر است. پارچه آن با پاچال و ابریشم خام در محل بافته می­شود و طرفین پیراهن به رنگِ سورمه‌ای با پیله ابریشم رنگ می­‌شود، نمونه­‌هایی از این پیراهن پول­دوزی شده است. لباس عروس در پاشاکی پیراهن قرمز و دامن سفید یا پیراهن سفید و دامن قرمز است.<ref>. طالش ­انساندوست و فرمند، پوشاک مردم گیلان، 1393ش، ص74.</ref>


خط ۳۰: خط ۵۸:
==دراز تومان==
==دراز تومان==
دامن (تومان) بلند، گشاد و پرچین که با پیرهن، لباس اصلی زنان گیلان است. این دامن با لیف در کمر محکم بسته می‌­شود. فشردگی چین­‌ها مانند درازا و رنگ دامن بیان­گر سن و سال پوشنده ­است. جوان‌­ترها نسبت به مادران و مادربزرگ­‌های‌شان پارچه بیشتری برای تهیه دامن به‌کار می‌‌‌‌برند. قد آن در میان زنان جوان تا ساق پا، ولی در میان مسن­‌ترها تا مچ پا است. رنگ دامن آشکارترین وجه تمایز نسل‌­ها است. پارچه­‌های چیت با زمینه قرمز (رنگ نمادین پوشاک زنانه که حاصل­‌خیزی ناحیه خزری را می‌­رساند) یا سفید گل­دار در رنگ­‌های روشن متضاد، موردپسند جوانان و زمینۀ تیره با نقش‌مایه­‌های کوچک برای مسن­ترها مقبول‌­تر است.  
دامن (تومان) بلند، گشاد و پرچین که با پیرهن، لباس اصلی زنان گیلان است. این دامن با لیف در کمر محکم بسته می‌­شود. فشردگی چین­‌ها مانند درازا و رنگ دامن بیان­گر سن و سال پوشنده ­است. جوان‌­ترها نسبت به مادران و مادربزرگ­‌های‌شان پارچه بیشتری برای تهیه دامن به‌کار می‌‌‌‌برند. قد آن در میان زنان جوان تا ساق پا، ولی در میان مسن­‌ترها تا مچ پا است. رنگ دامن آشکارترین وجه تمایز نسل‌­ها است. پارچه­‌های چیت با زمینه قرمز (رنگ نمادین پوشاک زنانه که حاصل­‌خیزی ناحیه خزری را می‌­رساند) یا سفید گل­دار در رنگ­‌های روشن متضاد، موردپسند جوانان و زمینۀ تیره با نقش‌مایه­‌های کوچک برای مسن­ترها مقبول‌­تر است.  
[[پرونده:96f153.webp|جایگزین=لباس قاسم آبادی|بندانگشتی|لباس سنتی و معروف قاسم آبادی]]
 
زنان اغلب دو یا سه دامن روی یکدیگر می­‌پوشند. در گذشته این تعداد حتی هفت یا هشت دامن می‌­رسید. جدیدترین دامن بر روی دامن­‌های کهنه پوشیده می‌‍­شود و قد دامن­‌ها متفاوت است. به زیردامنی کوتاه­ترکَفَلی می­‌گویند. چین قسمت پایینی جامه چشم‌گیرتر و حجیم­تر جلوه می­‌کند.<ref>. برومبروژه، «پوشاک مردم حوزه دریای خزر»،  1383ش، ص321.</ref>
زنان اغلب دو یا سه دامن روی یکدیگر می­‌پوشند. در گذشته این تعداد حتی هفت یا هشت دامن می‌­رسید. جدیدترین دامن بر روی دامن­‌های کهنه پوشیده می‌‍­شود و قد دامن­‌ها متفاوت است. به زیردامنی کوتاه­ترکَفَلی می­‌گویند. چین قسمت پایینی جامه چشم‌گیرتر و حجیم­تر جلوه می­‌کند.<ref>. برومبروژه، «پوشاک مردم حوزه دریای خزر»،  1383ش، ص321.</ref>


خط ۴۴: خط ۷۲:
==چادر کمر==
==چادر کمر==
[[پرونده:Maryam-banou-2.jpg|جایگزین=چادر کمر گیلکی|بندانگشتی|چادر کمر]]
[[پرونده:Maryam-banou-2.jpg|جایگزین=چادر کمر گیلکی|بندانگشتی|چادر کمر]]
شاخصۀ لباس زنان در ساحل خزر، چادرشب (چارشب، چارشو و چاشو) است و آن پارچه چهارگوش است که به‌شکل سه‌گوش تا شده، دورکمر گره خورده یا برای حمل نوزاد بر پشت به دور سینه پیچیده می‌­شود و متشکل از نوارهای پارچه­‌ای بافته شده با کرک ابریشم با چهارخانه‌­های رنگارنگ است.<ref>. برومبروژه، «پوشاک مردم حوزه دریای خزر»،  1383ش، ص327.</ref> رنگ اصلی در زمینه‌های چادرشب قرمز است؛ اما در میان آن بنفش، سبز وسفید هم دیده می­‌شود. هماهنگی در رنگ­‌ها به‌حد کمال است و از رنگ­‌های مکمل، استادانه استفاده می­‌شود. در سال­‌های اخیر با گران شدن ابریشم از کاموا برای بافت استفاده می‌­شود. چندین نمونه از آن را برای جهاز نوعروسان در نظر می­‌گیرند.<ref>. طالش­ انساندوست و فرمند، پوشاک مردم گیلان، 1393ش، ص120.</ref>
شاخصۀ لباس زنان در ساحل خزر، [[چادرشب]] (چارشب، چارشو و چاشو) است و آن پارچه چهارگوش است که به‌شکل سه‌گوش تا شده، دورکمر گره خورده یا برای حمل نوزاد بر پشت به دور سینه پیچیده می‌­شود و متشکل از نوارهای پارچه­‌ای بافته شده با کرک ابریشم با چهارخانه‌­های رنگارنگ است.<ref>. برومبروژه، «پوشاک مردم حوزه دریای خزر»،  1383ش، ص327.</ref> رنگ اصلی در زمینه‌های چادرشب قرمز است؛ اما در میان آن بنفش، سبز وسفید هم دیده می­‌شود. هماهنگی در رنگ­‌ها به‌حد کمال است و از رنگ­‌های مکمل، استادانه استفاده می­‌شود. در سال­‌های اخیر با گران شدن ابریشم از کاموا برای بافت استفاده می‌­شود. چندین نمونه از آن را برای جهاز نوعروسان در نظر می­‌گیرند.<ref>. طالش­ انساندوست و فرمند، پوشاک مردم گیلان، 1393ش، ص120.</ref>


بانوان ساکن جلگه هم چادرکمری می­‌بندند که به آن کمردَوَد یا کمردَبَد می­‌گویند و از جنس چیت است و به‌صورت چهارگوش دوخته می‌­شود. زنان آن را به‌شکل سه‌گوش تا می­‌کنند، (ضلع تا شده را) در محل کمر در پشت می­‌گذارند و دو گوش آن را به جلو آورده به‌صورت ضرب‌در از هم رد می‌­کنند و دوباره به پشت می­‌برند و روی کمر گره می­‌زنند.<ref>. طالش­ انساندوست و فرمند، پوشاک مردم گیلان، 1393ش، ص115.</ref>
بانوان ساکن جلگه هم چادرکمری می­‌بندند که به آن کمردَوَد یا کمردَبَد می­‌گویند و از جنس چیت است و به‌صورت چهارگوش دوخته می‌­شود. زنان آن را به‌شکل سه‌گوش تا می­‌کنند، (ضلع تا شده را) در محل کمر در پشت می­‌گذارند و دو گوش آن را به جلو آورده به‌صورت ضرب‌در از هم رد می‌­کنند و دوباره به پشت می­‌برند و روی کمر گره می­‌زنند.<ref>. طالش­ انساندوست و فرمند، پوشاک مردم گیلان، 1393ش، ص115.</ref>
خط ۵۸: خط ۸۶:
==پانویس==  
==پانویس==  
{{پانویس}}  
{{پانویس}}  
==منابع==
==منابع==
*برومبروژه، کریستین، «پوشاک مردم حوزه دریای خزر»،  مجموعه مقالات دانشنامه ایرانیکا، «پوشاک در ایران زمین»،  تهران، امیرکبیر، 1383ش.
*برومبروژه، کریستین، «پوشاک مردم حوزه دریای خزر»،  مجموعه مقالات دانشنامه ایرانیکا، «پوشاک در ایران زمین»،  تهران، امیرکبیر، 1383ش.
*ضیاءپور، جلیل، «پوشاک و رزم ابزار گیلان»،  کتاب گیلان، تهران، گروه پژوهشگران ایران، 1374ش.
*ضیاءپور، جلیل، «پوشاک و رزم ابزار گیلان»،  کتاب گیلان، تهران، گروه پژوهشگران ایران، 1374ش.
*طالش انساندوست و فرمند، پوشاک مردم گیلان، رشت، فرهنگ ایلیا، 1393ش.  
*طالش انساندوست و فرمند، پوشاک مردم گیلان، رشت، فرهنگ ایلیا، 1393ش.
 
[[رده: ویکی‌رز]]