صفحهای تازه حاوی «<big>'''بلبل سرگشته'''</big>؛ افسانهای کهن و مشهور در جهان.<br> بلبل سرگشته، از افسانههای بسیار مشهور و کهن است که در ایران و سایر نقاط جهان، با تفاوتهایی اندک، بیان میشود. این افسانه با نامهای «درخت سرو» و «مادرم مرا کشت و پدرم مرا خورد» در فه...» ایجاد کرد |
|||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
بلبل سرگشته، از افسانههای بسیار مشهور و کهن است که در ایران و سایر نقاط جهان، با تفاوتهایی اندک، بیان میشود. این افسانه با نامهای «درخت سرو» و «مادرم مرا کشت و پدرم مرا خورد» در فهرست جهانی افسانهها ثبت شده است.<ref>Aarne, The Types of International Folktales, 2004, P354.</ref> | بلبل سرگشته، از افسانههای بسیار مشهور و کهن است که در ایران و سایر نقاط جهان، با تفاوتهایی اندک، بیان میشود. این افسانه با نامهای «درخت سرو» و «مادرم مرا کشت و پدرم مرا خورد» در فهرست جهانی افسانهها ثبت شده است.<ref>Aarne, The Types of International Folktales, 2004, P354.</ref> | ||
==طرح کلی== | ==طرح کلی== | ||
در این افسانه، مرد فقیری از همسر درگذشته خود، دو فرزند دختر و پسر دارد. پس از آنکه مرد دوباره ازدواج میکند، بهدستور و تحریک زن دوم، پسر خود را کشته و زن از گوشت تن آن پسر، غذایی را درست میکند. دختر | در این افسانه، مرد فقیری از همسر درگذشته خود، دو فرزند دختر و پسر دارد. پس از آنکه مرد دوباره [[ازدواج]] میکند، بهدستور و تحریک زن دوم، پسر خود را کشته و [[زن]] از گوشت تن آن پسر، غذایی را درست میکند. دختر [[خانواده]]، از آن غذا نمیخورد و استخوانهای برادر را در زیر درختی دفن میکند. پس از مدتی، آن استخوانها تبدیل به بلبلی میشوند که آواز میخواند و سرگذشت خود را برای همگان آشکار میسازد. بلبل، با یافتن ابزاری در فکر انتقام از پدر و نامادری خود میافتد. | ||
==روایتهای ایرانی افسانه== | ==روایتهای ایرانی افسانه== | ||
روایتهای متفاوتی از این افسانه کهن، در ایران وجود دارد. قدیمیترین روایت ایرانی بلبل سرگشته، در سالهای 1291-1293ش، در کرمان، به ثبت رسیده است.<ref>لریمر، فرهنگ مردم کرمان، ۱۳۵۳ش، ص۱۵۸-۱۶۰.</ref> از جمله تفاوتهای رایج در روایتهای مختلف ایرانی میتوان به کیفیت قتل پسر، کیستی قاتل او، چگونگی انتقامگیری و سرانجام داستان اشاره کرد.<br> | روایتهای متفاوتی از این افسانه کهن، در ایران وجود دارد. قدیمیترین روایت ایرانی بلبل سرگشته، در سالهای 1291-1293ش، در کرمان، به ثبت رسیده است.<ref>لریمر، فرهنگ مردم کرمان، ۱۳۵۳ش، ص۱۵۸-۱۶۰.</ref> از جمله تفاوتهای رایج در روایتهای مختلف ایرانی میتوان به کیفیت قتل پسر، کیستی قاتل او، چگونگی انتقامگیری و سرانجام داستان اشاره کرد.<br> | ||
