تاک: تفاوت میان نسخه‌ها

کشاورزان، برای تکثیر این درخت، از روش‌های متداول کاشت بذر، قلمه‌زنی، خوابانیدن و پیوندزدن بهره می‌گیرند. این درختان، در آب‌وهوای معتدل و زمین‌های آهکی، رشد بیش‌تری دارند.<ref>میرحیدر، معارف گیاهی، ج2، ۱۳۷۴ش، ص50.</ref> نوع تابستانی این گیاه، تنوع و کاربرد بیش‌تری نسبت به نوع زمستانی آن دارد.<ref>کمالی‌نژاد، برگ کهن (مفردات پزشکی)، ۱۳۹۰ش، ص۸۴.</ref> از میان ۱۰۰ گونه مختلف تاک<ref>فاضل هروی، ارشاد الزراعه، ۱۳۴۶ش، ص۱۰۵–۱۱۶.</ref> در قرن‌های اخیر، تنها ۲۰ نوع باقی‌مانده است.

در ایران، مناطقی مانند قزوین، ارومیه، تبریز، کازرون، خراسان، شاهرود، اصفهان، ملایر و بیرجند برای کاشت درخت تاک مناسب هستند. در برخی منابع کهن، عراق عجم، آذربایجان و خراسان از بهترین زمین‌های کشت این گیاه دانسته شده<ref>پتروشفسکی، کشاورزی و مناسبات ارضی در ایران عهد مغول، ج1، ۱۳۴۴ش، ص389.</ref> و تاریخ بیهقی نیز بیهق و نیشابور را از سرزمین‌های دارای انگور بسیار معرفی کرده است.<ref>بیهقی، تاریخ بیهق، ۱۳۶۱ش، ص۲۷۹.</ref> برخی جهانگردان، در جایگاه سنجش کمیت و کیفیت انگورهای به‌دست آمده از انواع تاک‌های ایرانی، بهترین و شیرین‌ترین انگور ایرانی را در تبریز و شیراز یافته‌اند.<ref>Oléarius, Moskowitische und Persische Reise, 1656, P405.</ref>