شتر: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۱:

<big>'''شتر'''</big>؛ حیوان باربر و اهلی دارای کوهان.

شتر، پستانداری نشخوارکننده و دارای سُم است که شاخ نداشته و در پاهای خود دو انگشت دارد.<ref>[https://vajehyab.com/moein/شتر-2 معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شتر.]</ref> این حیوان، گردن و پاهای بلند داشته و یک یا دو کوهان در پشت خود دارد.<ref>[https://vajehyab.com/amid/شتر-2 عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شتر.]</ref> شتر از حیواناتی است که نام آن در قرآن آمده<ref>[https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/04/19/1460301/آنگاه-که-شتر-از-سوراخ-سوزن-رد-شود-شتر-در-آیات-قرآن-کریم «آنگاه که شتر از سوراخ سوزن رد شود، شتر در آیات قرآن کریم»، خبرگزاری تسنیم.] </ref> و از معدود حیواناتی است که در شرایط سخت کویری زیست می‌کند.<ref>کرامت‌لو، «مکانیسم‌های مقاومت به گرما در شتر»، ۱۳۹۳ش، ص۱۵۲.</ref> نوشیدن ۱۵ دقیقه آب برای سیراب ماندن او به مدت ۲۰ الی ۳۰ روز کافی است. این حیوان از خار، علف و سرشاخه‌های درختان تغذیه می‌کند.<ref>مراغی، منافع حیوان، ۱۳۸۸ش، ص۶۹.</ref> نوعی غذای محبوب شتر «نواله» نام دارد. نواله مخلوطی از آرد جو، آب و کمی پنبه‌دانه است که تکه‌های به، سیب و انار را با آن ترکیب می‌کنند. این غذا به‌صورت تکه‌های ۷۵۰ گرمی به شتر داده می‌شود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۶، حاشیه ۳.</ref> شتر اگر احساس خوبی داشته باشد صدها فرسنگ راه می‌رود اما اگر احساس خطر کند حتی اگر در زنجیر باشد نیز آن را پاره می‌کند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۱، حاشیه ۱.</ref> در برخی دوره‌ها از شتر برای خرید و فروش کالا استفاده می‌شد و شتر سپیدمو و سیاه‌چشم ارزش بیش‌تری داشت.<ref>صابی، رسوم دار الخلافة، ۱۳۸۳ق، ص۶۹-۷۰.</ref> این حیوان درد را کمتر حس می‌کند، اما آزار و اذیت را فراموش نکرده و انتقام می‌گیرد. تعبیر رایج «کینة شتری» در زبان فارسی به این ویژگی او اشاره دارد. اسب و شتر از یکدیگر بیزار بوده و اگر در کنار یکدیگر قرار گیرند، دعوا می‌کنند.<ref>مراغی، منافع حیوان، ۱۳۸۸ش، ص۶۹.</ref> در زبان فارسی به کسی که نگهداری از شتر را بر عهد دارد «ساربان» می‌گویند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۶، حاشیه ۳.</ref> در ایران باستان داشتن شتر، موجب مباهات افراد بود.<ref>[https://www.yataahoo.com/?p=1903 گشتاسب، «تاریخچه کاربردهای شتر در ایران»، سایت یتا اهو.]</ref> اسم زردشت به‌معنی دارندة شتر زرد یا شتر خشمگین است.<ref>پورداود، «زرتشت»، ۱۳۰۵ش، ص۲۳.</ref>

شتر، پستانداری نشخوارکننده و دارای سُم است که شاخ نداشته و در پاهای خود دو انگشت دارد.<ref>[https://vajehyab.com/moein/شتر-2 معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شتر.]</ref> این حیوان، گردن و پاهای بلند داشته و یک یا دو کوهان در پشت خود دارد.<ref>[https://vajehyab.com/amid/شتر-2 عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شتر.]</ref> شتر از حیواناتی است که نام آن در [[قرآن]] آمده<ref>[https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/04/19/1460301/آنگاه-که-شتر-از-سوراخ-سوزن-رد-شود-شتر-در-آیات-قرآن-کریم «آنگاه که شتر از سوراخ سوزن رد شود، شتر در آیات قرآن کریم»، خبرگزاری تسنیم.] </ref> و از معدود حیواناتی است که در شرایط سخت کویری زیست می‌کند.<ref>کرامت‌لو، «مکانیسم‌های مقاومت به گرما در شتر»، ۱۳۹۳ش، ص۱۵۲.</ref> نوشیدن ۱۵ دقیقه آب برای سیراب ماندن او به مدت ۲۰ الی ۳۰ روز کافی است. این حیوان از خار، علف و سرشاخه‌های درختان تغذیه می‌کند.<ref>مراغی، منافع حیوان، ۱۳۸۸ش، ص۶۹.</ref> نوعی غذای محبوب شتر «نواله» نام دارد. نواله مخلوطی از آرد جو، [[آب]] و کمی پنبه‌دانه است که تکه‌های به، سیب و انار را با آن ترکیب می‌کنند. این غذا به‌صورت تکه‌های ۷۵۰ گرمی به شتر داده می‌شود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۶، حاشیه ۳.</ref> شتر اگر احساس خوبی داشته باشد صدها فرسنگ راه می‌رود اما اگر احساس خطر کند حتی اگر در زنجیر باشد نیز آن را پاره می‌کند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۱، حاشیه ۱.</ref> در برخی دوره‌ها از شتر برای خرید و فروش کالا استفاده می‌شد و شتر سپیدمو و سیاه‌چشم ارزش بیش‌تری داشت.<ref>صابی، رسوم دار الخلافة، ۱۳۸۳ق، ص۶۹-۷۰.</ref> این حیوان درد را کمتر حس می‌کند، اما آزار و اذیت را فراموش نکرده و انتقام می‌گیرد. تعبیر رایج «کینة شتری» در زبان فارسی به این ویژگی او اشاره دارد. اسب و شتر از یکدیگر بیزار بوده و اگر در کنار یکدیگر قرار گیرند، دعوا می‌کنند.<ref>مراغی، منافع حیوان، ۱۳۸۸ش، ص۶۹.</ref> در زبان فارسی به کسی که نگهداری از شتر را بر عهد دارد «ساربان» می‌گویند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۶، حاشیه ۳.</ref> در ایران باستان داشتن شتر، موجب مباهات افراد بود.<ref>[https://www.yataahoo.com/?p=1903 گشتاسب، «تاریخچه کاربردهای شتر در ایران»، سایت یتا اهو.]</ref> اسم زردشت به‌معنی دارندة شتر زرد یا شتر خشمگین است.<ref>پورداود، «زرتشت»، ۱۳۰۵ش، ص۲۳.</ref>

==مراکز پرورش شتر==

ایرانیان در حاشیة کویرها مانند جندق (استان اصفهان)، خور (استان اصفهان)، یزد، کرمان، سیستان و بلوچستان و خراسان به پرورش شتر می‌پردازند. آن‌ها یا شترها را فروخته و یا برای بارکشی استفاده می‌کنند.<ref>مقدسی، احسن التقاسیم، ۱۹۰۶م، ص۳۵۶.</ref>

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 <big>'''شتر'''</big>؛ حیوان باربر و اهلی دارای کوهان.
-شتر، پستانداری نشخوارکننده و دارای سُم است که شاخ نداشته و در پاهای خود دو انگشت دارد.<ref>[https://vajehyab.com/moein/شتر-2 معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شتر.]</ref>  این حیوان، گردن و پاهای بلند داشته و یک یا دو کوهان در پشت خود دارد.<ref>[https://vajehyab.com/amid/شتر-2 عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شتر.]</ref>  شتر از حیواناتی است که نام آن در قرآن آمده<ref>[https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/04/19/1460301/آنگاه-که-شتر-از-سوراخ-سوزن-رد-شود-شتر-در-آیات-قرآن-کریم «آنگاه که شتر از سوراخ سوزن رد شود، شتر در آیات قرآن کریم»، خبرگزاری تسنیم.] </ref>  و از معدود حیواناتی است که در شرایط سخت کویری زیست می‌کند.<ref>کرامت‌لو، «مکانیسم‌های مقاومت به گرما در شتر»، ۱۳۹۳ش، ص۱۵۲.</ref>  نوشیدن ۱۵ دقیقه آب برای سیراب ماندن او به مدت ۲۰ الی ۳۰ روز کافی است. این حیوان از خار، علف و سرشاخه‌های درختان تغذیه می‌کند.<ref>مراغی، منافع حیوان، ۱۳۸۸ش، ص۶۹.</ref>  نوعی غذای محبوب شتر «نواله» نام دارد. نواله مخلوطی از آرد جو، آب و کمی پنبه‌دانه است که تکه‌های به، سیب و انار را با آن ترکیب می‌کنند. این غذا به‌صورت تکه‌های ۷۵۰ گرمی به شتر داده می‌شود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۶، حاشیه ۳.</ref>  شتر اگر احساس خوبی داشته باشد صدها فرسنگ راه می‌رود اما اگر احساس خطر کند حتی اگر در زنجیر باشد نیز آن را پاره می‌کند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۱، حاشیه ۱.</ref>  در برخی دوره‌ها از شتر برای خرید و فروش کالا استفاده می‌شد و شتر سپیدمو و سیاه‌چشم ارزش بیش‌تری داشت.<ref>صابی، رسوم دار الخلافة، ۱۳۸۳ق، ص۶۹-۷۰.</ref>  این حیوان درد را کمتر حس می‌کند، اما آزار و اذیت را فراموش نکرده و انتقام می‌گیرد. تعبیر رایج «کینة شتری» در زبان فارسی به این ویژگی او اشاره دارد. اسب و شتر از یکدیگر بیزار بوده و اگر در کنار یکدیگر قرار گیرند، دعوا می‌کنند.<ref>مراغی، منافع حیوان، ۱۳۸۸ش، ص۶۹.</ref>  در زبان فارسی به کسی که نگهداری از شتر را بر عهد دارد «ساربان» می‌گویند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۶، حاشیه ۳.</ref>  در ایران باستان داشتن شتر، موجب مباهات افراد بود.<ref>[https://www.yataahoo.com/?p=1903 گشتاسب، «تاریخچه کاربردهای شتر در ایران»، سایت یتا اهو.]</ref>  اسم زردشت به‌معنی دارندة شتر زرد یا شتر خشمگین است.<ref>پورداود، «زرتشت»، ۱۳۰۵ش، ص۲۳.</ref>
+شتر، پستانداری نشخوارکننده و دارای سُم است که شاخ نداشته و در پاهای خود دو انگشت دارد.<ref>[https://vajehyab.com/moein/شتر-2 معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شتر.]</ref>  این حیوان، گردن و پاهای بلند داشته و یک یا دو کوهان در پشت خود دارد.<ref>[https://vajehyab.com/amid/شتر-2 عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شتر.]</ref>  شتر از حیواناتی است که نام آن در [[قرآن]] آمده<ref>[https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/04/19/1460301/آنگاه-که-شتر-از-سوراخ-سوزن-رد-شود-شتر-در-آیات-قرآن-کریم «آنگاه که شتر از سوراخ سوزن رد شود، شتر در آیات قرآن کریم»، خبرگزاری تسنیم.] </ref>  و از معدود حیواناتی است که در شرایط سخت کویری زیست می‌کند.<ref>کرامت‌لو، «مکانیسم‌های مقاومت به گرما در شتر»، ۱۳۹۳ش، ص۱۵۲.</ref>  نوشیدن ۱۵ دقیقه آب برای سیراب ماندن او به مدت ۲۰ الی ۳۰ روز کافی است. این حیوان از خار، علف و سرشاخه‌های درختان تغذیه می‌کند.<ref>مراغی، منافع حیوان، ۱۳۸۸ش، ص۶۹.</ref>  نوعی غذای محبوب شتر «نواله» نام دارد. نواله مخلوطی از آرد جو، [[آب]] و کمی پنبه‌دانه است که تکه‌های به، سیب و انار را با آن ترکیب می‌کنند. این غذا به‌صورت تکه‌های ۷۵۰ گرمی به شتر داده می‌شود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۶، حاشیه ۳.</ref>  شتر اگر احساس خوبی داشته باشد صدها فرسنگ راه می‌رود اما اگر احساس خطر کند حتی اگر در زنجیر باشد نیز آن را پاره می‌کند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۱، حاشیه ۱.</ref>  در برخی دوره‌ها از شتر برای خرید و فروش کالا استفاده می‌شد و شتر سپیدمو و سیاه‌چشم ارزش بیش‌تری داشت.<ref>صابی، رسوم دار الخلافة، ۱۳۸۳ق، ص۶۹-۷۰.</ref>  این حیوان درد را کمتر حس می‌کند، اما آزار و اذیت را فراموش نکرده و انتقام می‌گیرد. تعبیر رایج «کینة شتری» در زبان فارسی به این ویژگی او اشاره دارد. اسب و شتر از یکدیگر بیزار بوده و اگر در کنار یکدیگر قرار گیرند، دعوا می‌کنند.<ref>مراغی، منافع حیوان، ۱۳۸۸ش، ص۶۹.</ref>  در زبان فارسی به کسی که نگهداری از شتر را بر عهد دارد «ساربان» می‌گویند.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۵، ص۶، حاشیه ۳.</ref>  در ایران باستان داشتن شتر، موجب مباهات افراد بود.<ref>[https://www.yataahoo.com/?p=1903 گشتاسب، «تاریخچه کاربردهای شتر در ایران»، سایت یتا اهو.]</ref>  اسم زردشت به‌معنی دارندة شتر زرد یا شتر خشمگین است.<ref>پورداود، «زرتشت»، ۱۳۰۵ش، ص۲۳.</ref>
 ==مراکز پرورش شتر==
 ایرانیان در حاشیة کویرها مانند جندق (استان اصفهان)، خور (استان اصفهان)، یزد، کرمان، سیستان و بلوچستان و خراسان به پرورش شتر می‌پردازند. آن‌ها یا شترها را فروخته و یا برای بارکشی استفاده می‌کنند.<ref>مقدسی، احسن التقاسیم، ۱۹۰۶م، ص۳۵۶.</ref>