شهادت دادن زن: تفاوت میان نسخه‌ها

در مسئله ادّعا كه بازگشت سود آن به خود مدّعى است زن و مرد مساوى ‏اند و در مسئله اقرار نيز كه بازگشت ضرر آن به خود اقرار كننده است، تفاوتى وجود ندارد. پس تفاوت در جايى است كه يك تكليف اجتماعى مبنى بر عدالت ورزى و احياى حق متوجّه او است و سود و زيان گفتار و شهادت او مربوط به ديگران است و براى جلوگيرى از تضييع حقوق ديگران به لحاظ ساختار عاطفى و احساساتى زنان كه مانع ضبط جزئيات و نيز احتمال تأثير قلبى در مقام اداء گردد، شهادت زنان به شكل محدودتر پذيرفته مى ‏شود.

لازم به ذكر است كه اين موضوع هيچ نقصى براى زن نيست؛ بلكه اگر چنين نبود آن گاه نظام خلقت دچار اشكال بود، چرا كه زن و مرد مكمّل يكديگرند و جنبه‏‌هاى شخصيتى يكديگر را تكميل مى‌‏كنند. به دليل همين ويژگى و واقعيت - گرچه برخى آن را نمى‌‏خواهند بپذيرند - زن بيشتر از مرد تحت تأثير احساسات قرار مى‏‌گيرد و لذا ممكن است تحت تأثير احساسات و عواطف مختلف، شهادتى بدهد كه تنها موافق احساسات او باشد. اجتماع دو زن براى شهادت بر چيزى، ضريب اطمينان را در شهادت بالا مى‏ برد. شهادت و قضاوت از مسائلی هستند که با احساسات انسان سر و کار زیادی دارند؛ زیرا انسان وقتی در مورد حقوق شهادت می‌دهد در واقع به‌له کسی شهادت می‌دهد و علیه شخص دیگری شهادت می‌دهد. زنان سریع‌التأثیر هستند و زودتر از مرد به غلیان می‌آیند. ممکن است زن در یک مورد که باید شهادت بدهد، حقیقت یک‌جور حکم کند ولی احساسات زن آنجا جور دیگری جکم کند. آن کسی که قرار است علیهش شهادت بدهند، یک التماسی، خواهشی، گریه‌ای کافی است که روح زن را منقلب کند. این نه مربوط به ضعف عقل است نه مربوط به ضعف ایمان و عدالت؛ بلکه مربوط به احساساتی بودن است. <ref>مطهری، مرتضی، سلسله مقالات زن و جامعه، 1371</ref>

* مطهری، مرتضی، زن و جامعه در نظر استاد مطهری، پیام زن، سال اول، شماره های دوم تا دهم، اردیبهشت 1371 تا دی 1371.