عقیقه: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۳:

عقیقه در لغت به معنای موی نوزاد است<ref>عمید، فرهنگ فارسی عمید، ذیل واژة عقیقه. </ref> و در اصطلاح، به گوسفندی که در هفتۀ نخست پس از تولد نوزاد قربانی می‌کنند نیز گفته می‌شود.<ref>دهخدا، لغت نامه دهخدا، ذیل واژة عقیقه. </ref> برخی گفته‌اند چون معمولاً موی نوزاد را در روز هفتم تولد می‌تراشند و همراهش قربانی می‌کنند، این قربانی عقیقه نام گرفته است.<ref>محمدپادشاه، آنندراج، 1363ش، ذیل واژه عقیقه.</ref>

==عقیقه در فرهنگ اسلامی==

عقیقه از آدابی است که پس از تولد نوزاد به آن سفارش شده است.<ref>[https://lib.eshia.ir/11005/6/25 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص24-35.]</ref> پیشینۀ عقیقه به صدر اسلام باز می‌گردد؛ در روایتی آمده است که محمد، پیامبر خدا، در روز هفتم تولد نوادگان خود، حسن و حسین، موی سر ایشان را تراشید و هم‌سنگ آن نقره داد تا گوسفندی خریداری شود و آن را قربانی کرد و به قابله نیز سهمی از گوشت داد و گفت این عقیقه را بخورید و به دیگران اطعام کنید.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/33 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص33.]</ref> امام جعفر صادق، پیشوای ششم شیعیان، در روایتی بیان داشته است که در روز هفتم از طرف فرزند خود عقیقه کنید و سرش را بتراشید و به وزن مویش، نقره صدقه بدهید و عقیقه را تکه‌تکه کنید و بپزید و گروهی از مسلمان‌ها را برای خوردن آن دعوت کنید.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/27 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص27.]</ref>

عقیقه از آدابی است که پس از تولد [[نوزاد]] به آن سفارش شده است.<ref>[https://lib.eshia.ir/11005/6/25 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص24-35.]</ref> پیشینۀ عقیقه به صدر اسلام باز می‌گردد؛ در روایتی آمده است که محمد، پیامبر خدا، در روز هفتم تولد نوادگان خود، حسن و حسین، موی سر ایشان را تراشید و هم‌سنگ آن نقره داد تا گوسفندی خریداری شود و آن را قربانی کرد و به قابله نیز سهمی از گوشت داد و گفت این عقیقه را بخورید و به دیگران اطعام کنید.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/33 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص33.]</ref> امام جعفر صادق، پیشوای ششم شیعیان، در روایتی بیان داشته است که در روز هفتم از طرف فرزند خود عقیقه کنید و سرش را بتراشید و به وزن مویش، نقره صدقه بدهید و عقیقه را تکه‌تکه کنید و بپزید و گروهی از مسلمان‌ها را برای خوردن آن دعوت کنید.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/27 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص27.]</ref>

برخی از روایات، همۀ وضعیت نوزاد را در گرو عقیقه دانسته‌‌اند<ref> [http://lib.eshia.ir/11005/6/25 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص25.]</ref> و گفته‌اند که به جاي عقيقه نمي‌توان پول آن را به فقير داد بلكه بايد نفس عقيقه صورت پذیرد، يعني حیوانی ذبح و قرباني شود و گوشت عقيقه را پخته و مردم را به خوردن آن دعوت كنند.<ref>[https://lib.eshia.ir/12637/1/306 طبرسي، الآداب الدينية للخزانة المعينية، ترجمه احمد عابدي، 1380ش، ص306.]</ref>

عقیقه برای همگان؛ اعم از فقیر و ثروتمند، لازم است و بر زمان آن نیز تأکیدی نیست؛ اما اگر هیچ‌وقت موقعیت مالی فراهم نبود، از افراد ساقط می‌گردد.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/29 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص29.]</ref> البته در میان فقها نسبت به واجب بودن یا مستحب بودن عقیقه اختلاف است و گفته‌اند بهترین زمان عقیقه روز هفتم تولد است و اگر تأخیر شود، تا زمان بلوغ کودک بر عهدۀ پدر است و پس از بلوغ، بر عهدۀ خود فرد است.<ref>[https://lib.eshia.ir/12779/1/209 مجلسی، حلیة المتقین، 1424ق، ص209.] </ref>

@@ خط ۳: / خط ۳: @@
 عقیقه در لغت به معنای موی نوزاد است<ref>عمید، فرهنگ فارسی عمید، ذیل واژة عقیقه. </ref> و در اصطلاح، به گوسفندی که در هفتۀ نخست پس از تولد نوزاد قربانی می‌کنند نیز گفته می‌شود.<ref>دهخدا، لغت نامه دهخدا، ذیل واژة عقیقه. </ref> برخی گفته‌اند چون معمولاً موی نوزاد را در روز هفتم تولد می‌تراشند و همراهش قربانی می‌کنند، این قربانی عقیقه نام گرفته است.<ref>محمدپادشاه، آنندراج، 1363ش، ذیل واژه عقیقه.</ref>
 ==عقیقه در فرهنگ اسلامی==
-عقیقه از آدابی است که پس از تولد نوزاد به آن سفارش شده است.<ref>[https://lib.eshia.ir/11005/6/25 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص24-35.]</ref> پیشینۀ عقیقه به صدر اسلام باز می‌گردد؛ در روایتی آمده است که محمد، پیامبر خدا، در روز هفتم تولد نوادگان خود، حسن و حسین، موی سر ایشان را تراشید و هم‌سنگ آن نقره داد تا گوسفندی خریداری شود و آن را قربانی کرد و به قابله نیز سهمی از گوشت داد و گفت این عقیقه را بخورید و به دیگران اطعام کنید.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/33 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص33.]</ref> امام جعفر صادق، پیشوای ششم شیعیان، در روایتی بیان داشته است که در روز هفتم از طرف فرزند خود عقیقه کنید و سرش را بتراشید و به وزن مویش، نقره صدقه بدهید و عقیقه را تکه‌تکه کنید و بپزید و گروهی از مسلمان‌ها را برای خوردن آن دعوت کنید.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/27 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص27.]</ref>
+عقیقه از آدابی است که پس از تولد [[نوزاد]] به آن سفارش شده است.<ref>[https://lib.eshia.ir/11005/6/25 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص24-35.]</ref> پیشینۀ عقیقه به صدر اسلام باز می‌گردد؛ در روایتی آمده است که محمد، پیامبر خدا، در روز هفتم تولد نوادگان خود، حسن و حسین، موی سر ایشان را تراشید و هم‌سنگ آن نقره داد تا گوسفندی خریداری شود و آن را قربانی کرد و به قابله نیز سهمی از گوشت داد و گفت این عقیقه را بخورید و به دیگران اطعام کنید.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/33 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص33.]</ref> امام جعفر صادق، پیشوای ششم شیعیان، در روایتی بیان داشته است که در روز هفتم از طرف فرزند خود عقیقه کنید و سرش را بتراشید و به وزن مویش، نقره صدقه بدهید و عقیقه را تکه‌تکه کنید و بپزید و گروهی از مسلمان‌ها را برای خوردن آن دعوت کنید.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/27 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص27.]</ref>
 برخی از روایات، همۀ وضعیت نوزاد را در گرو عقیقه دانسته‌‌اند<ref> [http://lib.eshia.ir/11005/6/25 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص25.]</ref> و گفته‌اند که به جاي عقيقه نمي‌توان پول آن را به فقير داد بلكه بايد نفس عقيقه صورت پذیرد، يعني حیوانی ذبح و قرباني شود و گوشت عقيقه را پخته و مردم را به خوردن آن دعوت كنند.<ref>[https://lib.eshia.ir/12637/1/306 طبرسي، الآداب الدينية للخزانة المعينية، ترجمه احمد عابدي، 1380ش، ص306.]</ref>
 عقیقه برای همگان؛ اعم از فقیر و ثروتمند، لازم است و بر زمان آن نیز تأکیدی نیست؛ اما اگر هیچ‌وقت موقعیت مالی فراهم نبود، از افراد ساقط می‌گردد.<ref>[http://lib.eshia.ir/11005/6/29 کلینی، الکافی، 1407ق، ج6، ص29.]</ref> البته در میان فقها نسبت به واجب بودن یا مستحب بودن عقیقه اختلاف است و گفته‌اند بهترین زمان عقیقه روز هفتم تولد است و اگر تأخیر شود، تا زمان بلوغ کودک بر عهدۀ پدر است و پس از بلوغ، بر عهدۀ خود فرد است.<ref>[https://lib.eshia.ir/12779/1/209 مجلسی، حلیة المتقین، 1424ق، ص209.] </ref>