حانیه کلهر (بحث | مشارکتها) صفحهای تازه حاوی «<big>'''فالوده'''</big>؛ نوعی دسر سنتی و سرد ایرانی. فالوده یا پالوده، نوعی دسر سنتی است که با رشتههای نشاسته یا سیبزمینی رنده شده با برف یا یخ تهیه میشود.<ref>[https://vajehyab.com/amid/پالوده عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پالوده.]</ref> واژة پالوده همان واژۀ پال...» ایجاد کرد |
زهرا غلامی (بحث | مشارکتها) ایجاد لینک داخلی |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
<big>'''فالوده'''</big>؛ نوعی دسر سنتی و سرد ایرانی. | <big>'''فالوده'''</big>؛ نوعی دسر سنتی و سرد ایرانی. | ||
فالوده یا پالوده، نوعی دسر سنتی است که با رشتههای نشاسته یا سیبزمینی رنده شده با برف یا یخ تهیه میشود.<ref>[https://vajehyab.com/amid/پالوده عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پالوده.]</ref> واژة پالوده همان واژۀ پالوتک یا پالوت در زبان پهلوی است.<ref>فرهوشی، فرهنگ فارسی به پهلوی، ۱۳۵۲ش، ص۷۰و۲۶۱.</ref> در برخی از فرهنگ لغات، این دسر را در دستة حلواها طبقهبندی کردهاند.<ref>[https://vajehyab.com/dehkhoda/پالوده دهخدا، لغتنامه، ذیل واژه پالوده.]</ref> فالوده را میتوان نوعی نوشیدنی سرد، شربت یا نوعی بستنی دانست. فالودة شهرهای یزد و شیراز مشهورتر از سایر نقاط ایران است. در این شهرها، فالودهفروشی، پیشة برخی از مردمان بوده که مجزا از بستنیفروشی یا بستنیسازی بود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۳، ص۷۷۴.</ref> در تهران قدیم، شغلی با نام «آببندی» (شربتآلاتفروشی) وجود داشت که به صورت مستقل یا در قهوهخانهها به فروش بستنی و فالوده میپرداخت.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۳، ص۷۷۳-۷۷۵.</ref> فالودهفروشی از پیشههای لوتیهای تهران بهشمار میرفت.<ref>نجمی، طهران عصر ناصری، ۱۳۶۴ش، ص۵۵۷.</ref> | فالوده یا پالوده، نوعی دسر سنتی است که با رشتههای نشاسته یا [[سیبزمینی]] رنده شده با برف یا یخ تهیه میشود.<ref>[https://vajehyab.com/amid/پالوده عمید، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پالوده.]</ref> واژة پالوده همان واژۀ پالوتک یا پالوت در زبان پهلوی است.<ref>فرهوشی، فرهنگ فارسی به پهلوی، ۱۳۵۲ش، ص۷۰و۲۶۱.</ref> در برخی از فرهنگ لغات، این دسر را در دستة حلواها طبقهبندی کردهاند.<ref>[https://vajehyab.com/dehkhoda/پالوده دهخدا، لغتنامه، ذیل واژه پالوده.]</ref> فالوده را میتوان نوعی نوشیدنی سرد، شربت یا نوعی بستنی دانست. فالودة شهرهای یزد و شیراز مشهورتر از سایر نقاط ایران است. در این شهرها، فالودهفروشی، پیشة برخی از مردمان بوده که مجزا از بستنیفروشی یا بستنیسازی بود.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۳، ص۷۷۴.</ref> در تهران قدیم، شغلی با نام «آببندی» (شربتآلاتفروشی) وجود داشت که به صورت مستقل یا در قهوهخانهها به فروش بستنی و فالوده میپرداخت.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ۱۳۷۸ش، ج۳، ص۷۷۳-۷۷۵.</ref> فالودهفروشی از پیشههای لوتیهای تهران بهشمار میرفت.<ref>نجمی، طهران عصر ناصری، ۱۳۶۴ش، ص۵۵۷.</ref> | ||
==انواع فالوده و شیوة تهیه آنها== | ==انواع فالوده و شیوة تهیه آنها== | ||
انواع فالوده بر اساس مادة اصلی بهکار رفته در آن دستهبندی میشود. در دوران قاجاریه، انواع فالودههای نشاسته، سیب، نارنج، انار، نارنگی و پرتقال موجود بود.<ref>آشپزباشی، سفره اطعمه، ۱۳۵۳ش، ص۷۲-۷۳.</ref> امروزه فالودههای سیب و انار در مشهد<ref>وکیلیان، رمضان در فرهنگ مردم، ۱۳۷۶ش، ص۸۰.</ref> و فالودههای خربزه و طالبی در شهرستانهای استان خوزستان رایج هستند. در نوعی از فالوده، نشاستههای آن مثل مروارید هستند که در تهران و کرمان به آن «پالودة مروارید» میگویند. در کرمان نوعی دیگر از فالوده با شیره، گلاب یا عرق بیدمشک و عرق نعناع تهیه میشود که «فالودة خمیر» نام دارد.<ref>ستوده، فرهنگ کرمانی، ۱۳۳۵ش، ص۲۸؛ پورحسینی، فرهنگ لغات و اصطلاحات مردم کرمان، ۱۳۷۰ش، ص۳۲۱.</ref> | انواع فالوده بر اساس مادة اصلی بهکار رفته در آن دستهبندی میشود. در دوران قاجاریه، انواع فالودههای نشاسته، سیب، نارنج، انار، نارنگی و پرتقال موجود بود.<ref>آشپزباشی، سفره اطعمه، ۱۳۵۳ش، ص۷۲-۷۳.</ref> امروزه فالودههای سیب و انار در مشهد<ref>وکیلیان، رمضان در فرهنگ مردم، ۱۳۷۶ش، ص۸۰.</ref> و فالودههای خربزه و طالبی در شهرستانهای استان خوزستان رایج هستند. در نوعی از فالوده، نشاستههای آن مثل مروارید هستند که در تهران و کرمان به آن «پالودة مروارید» میگویند. در کرمان نوعی دیگر از فالوده با شیره، گلاب یا عرق بیدمشک و عرق نعناع تهیه میشود که «فالودة خمیر» نام دارد.<ref>ستوده، فرهنگ کرمانی، ۱۳۳۵ش، ص۲۸؛ پورحسینی، فرهنگ لغات و اصطلاحات مردم کرمان، ۱۳۷۰ش، ص۳۲۱.</ref> | ||
