سفره حضرت ابوالفضل: تفاوت میان نسخه‌ها

مردم خراسان به روضه‌خوان «آتو یا ملاباجی» می‌گویند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم مردم خراسان، ۱۳۶۳ش، ص۴۹.</ref>  سپس دربارة حضرت ابوالفضل این‌گونه می‌خواند: گفت آن دم خلف پاک نبوت، وصی حیدر صفدر علی آن ساقی کوثر، که بود نام نکویش به جهان شاه شهیدان ...؛<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم مردم خراسان، ۱۳۶۳ش، ص۵۰-۵۳. </ref>  پس از آن خانم‌ها سورة توحید خوانده و به یکدیگر دست می‌دهند و آرزوی قبولی دعا می‌کنند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم مردم خراسان، ۱۳۶۳ش، ص۵۳.</ref>  پس از روضه‌خوانی، خانم‌ها به نیت برآورده شدن حاجات خود شمع روشن کرده و در بشقاب آرد قرار می‌دهند.<ref>مولانا، تاریخ بروجرد، ۱۳۵۳ش، ص۱۰۷.</ref>  برخی شمع نیم‌سوخته را به نیت برآورده شدن حاجت خود به خانه برده و هرگاه حاجت روا شوند در سفرة خود آن را روشن می‌کنند.<ref>شاملو، کتاب کوچه، حرف الف، ۱۳۶۱ش، ج۱، ص۸۱.</ref>  پس از انجام مراسم صاحب نذر به یاد مصیبت وارد شده بر حضرت ابوالفضل در روز عاشورا به حضار شربت می‌دهد.<ref>[https://setare.com/fa/news/6591/تزیین-سفره-حضرت-ابوالفضل/ «وسایل و تزیین سفره حضرت ابوالفضل»، سایت ستاره.]</ref>  برخی پس از جمع کردن سفره نیز دو رکعت نماز حاجت می‌خوانند.<ref>مؤید محسنی، فرهنگ عامیانۀ سیرجان، ۱۳۸۱ش، ص۳۲۰.</ref>  پس از اتمام مراسم، خوراکی‌های درون سفره میان حاضران تقسیم می‌شود تا به‌عنوان تبرکی با خود به خانه ببرند.<ref>شاملو، کتاب کوچه، حرف الف، ۱۳۶۱ش، ج۱، ص۸۱. </ref>  باقی‌ماندة غذاها به آب روان سپرده می‌شوند یا بر سر دختر دم‌بخت ریخته می‌شوند.<ref>شاملو، کتاب کوچه، حرف الف، ۱۳۶۱ش، ج۱، ص۸۱؛  مؤید محسنی، فرهنگ عامیانۀ سیرجان، ۱۳۸۱ش، ص۳۲۰.</ref>  

   

==پانویس==

{{پانویس}}