آبروی مؤمن: تفاوت میان نسخه‌ها

در روایات، ارزش آبروی مؤمن بیش از حرمت خانهٔ کعبه معرفی شده است.<ref>قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۱۶۲.</ref> [[حضرت محمد|رسول خدا]] بر برتری آبروی مؤمن نسبت به خانهٔ خدا، سوگند یاد کرده است.<ref>نیشابوری، روضة الواعظین، ۱۳۷۵ش، ج۲، ص۲۹۳.</ref> [[امام موسی بن جعفر|امام کاظم]] نیز در تکریم مؤمن، حق او را از حق کعبه بزرگ‌تر معرفی کرده است.<ref>دستغیب، گناهان کبیره، 1389ش، ج2، ص292.</ref> [[امام علی]] [[مصرف]] مال برای حفظ آبرو را نشانهٔ بزرگواری و دادن آبرو برای حفظ مال را نشانهٔ پَستی انسان دانسته است.<ref>بروجردی، جامع أحادیث الشیعه، ۱۳۸۶ش، ج۲۲، ص۲۳۲.</ref>

[[امام محمد بن علی (باقر العلوم)|امام محمد باقر]] جهت رعایت آبروی فقیر مؤمن، پرداخت زکات به او با عنوان‌های دیگر مانند [[هدیه]] را جایز دانسته و هشدار داده است که مبادا پرداخت زکات مال موجب خواری یا تحقیر دریافت‌کننده شود.<ref>شیخ صدوق، من لایحضره الفقیه، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۳</ref> کسب [[عزت نفس|عزت]]،<ref>کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۴۸۸.</ref> بخششِ لغزش‌ها،<ref>ابن‌شعبه حرانی، تحف العقول، ۱۴۰۴ق، ص۳۹</ref> ورود به [[بهشت]]<ref>کوفی، الجعفریات، بی‌تا، ص۱۹۸.</ref> و نجات از دوزخ، پاداش کسانی دانسته شده است که از ریختن آبروی مؤمنی جلوگیری کنند.<ref>دیلمی، إرشاد القلوب، ۱۴۱۲ق، ج۱، ص۱۸۶.</ref>

[[امام محمد بن علی (باقر العلوم)|امام باقر]] و امام صادق گفته‌اند نزدیک‌ترین حالت بنده به کفر آن است که عیوب برادر ایمانی خود را در خاطر خود نگه دارد تا روزی به واسطه آن‌ها او را مورد ملامت و سرزنش قرار دهد.<ref>کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص354.</ref> همچنین امام صادق گفته است کسی که مؤمنی را به چیزی سرزنش کند، خودش نیز گرفتار همان عیب خواهد شد.<ref>کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص356.</ref>