علی شاهرودی (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
علی شاهرودی (بحث | مشارکتها) |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{درشت|'''دینداری زنان'''}}؛ بازتاب تجربه و کنش دینی زنان در چارچوب نقشهای جنسیتی. | |||
دینداری زنان در موقعیت جنسیتی بازتابدهندهٔ تعامل پویا میان هویت دینی و [[هویت جنسیتی|جنسیتی]] است که در سه سطح بازتاب ساختارهای قدرت، تجربه زیسته و عاملیت آشکار میشود. پیوند [[دین]] و [[جنسیت]] در حوزههای فردی، خانوادگی و اجتماعی نشان میدهد دینداری زنان با تقویت سلامت روانی-اجتماعی، تحکیم نقش مادری و ارتقای سرمایههای معنوی و شناختی همراه است، هرچند فضای مجازی بهعنوان عاملی دوگانه، هم چالشزا و هم فرصتآفرین برای دینداری زنان عمل میکند. | دین بهعنوان نظامی اعتقادی-عملی، نقش محوری در شکلدهی به هویت، رفتار و جایگاه اجتماعی زنان دارد. دینداری زنان در موقعیت جنسیتی بازتابدهندهٔ تعامل پویا میان هویت دینی و [[هویت جنسیتی|جنسیتی]] است که در سه سطح بازتاب ساختارهای قدرت، تجربه زیسته و عاملیت آشکار میشود. پیوند [[دین]] و [[جنسیت]] در حوزههای فردی، خانوادگی و اجتماعی نشان میدهد دینداری زنان با تقویت سلامت روانی-اجتماعی، تحکیم نقش مادری و ارتقای سرمایههای معنوی و شناختی همراه است، هرچند فضای مجازی بهعنوان عاملی دوگانه، هم چالشزا و هم فرصتآفرین برای دینداری زنان عمل میکند. بر اساس تعالیم اسلامی، حفظ [[دین]] و التزام عملی به آن، نخستین وظیفه هر مسلمان است. از اینرو یکی از حقوق [[زن]]، آزادی در انجام تکالیف دینی است. با این وجود، گاهی دینداری زن در تعارض با حقوق شوهر است، فقها دربارهٔ تکلیف زن در انجام عبادات واجب و مستحب تفکیک قائل شدهاند. | ||
== مفهومشناسی == | == مفهومشناسی == | ||
دینداری در مقابل دینگرایی که امری فطری و قلبی است، به التزام عملی به آموزههای دین اشاره دارد.<ref>[http://lib.eshia.ir/26356/1/252 خطیبی کوشک و دیگران، فرهنگ شیعه، جلد1، ص252.]</ref> در علوم اجتماعی، دینداری عبارت است از میزان علاقه و احترام افراد به دین که در چهار بعد اعتقادی، عاطفی، پیامدی و مناسکی سنجیده میشود.<ref>سراج زاده، چالشهای دین و مدرنیته، 1384ش، ص166.</ref> دینداری پیامدها و کارکردهای متعددی در سطح فردی و اجتماعی دارد.<ref>تاجبخش و دیگران، «واکاوی رابطه دینداری با سلامت اجتماعی زنان»، 1401ش، ص77.</ref> بنابراین آزادی در انجام تکالیف و مناسک دینی از حقوق بدیهی انسان است و کسی اجازه تضییع آن را ندارد. به این دلیل یکی از حقوق زن، حق داشتن دین و امکان دینداری است. تا آنجا که داشتن دین مشترک و مسلمان بودن برای زن و مرد از شرایط صحت نکاح است<ref>قانون مدنی، ماده 1059: نکاح مسلمه با غیر مسلم جایز نیست.</ref> تا زن در امر دینداری با مشکل مواجه نشود.<ref>حکمتنیا، حقوق زن و خانواده، 1396ش، ص287-286.</ref> | |||
اندیشمندان حوزههای مختلف، از متخصصان علوم دینی و علوم اجتماعی گرفته تا فیلسوفان، با وجود گستردگی مفاهیم مرتبط با دین، بر سه عنصر اساسی «اعتقادات و باورداشتها»، «تجربه و احساسات مذهبی» و «اعمال و مناسک دینی» بهعنوان ارکان اصلی دین تأکید کردهاند. در مطالعات اسلامی، ابعاد دین در قالب چارچوبهای مختلفی دستهبندی شدهاند که از تقسیمبندی سهگانهٔ «اعتقادات»، «احکام» و «اخلاق» تا تقسیمبندی پنجگانهٔ «عقیده»، «ایمان»، «عبادات»، «اخلاق» و «شریعت (فقه)» را در برمیگیرد. با تأمل در مبانی ادیان و تحلیل آموزههای دینی، میتوان سه بُعد اساسی «معرفتی» (شناختی)، «عاطفی» (احساسی-تجربی) و «رفتاری» (عملی) را بهعنوان وجوه مشترک نظامهای دینی شناسایی کرد. | |||
در علوماجتماعی نیز دینداری برحسب میزان علاقه و احترام افراد به دین در چهار بُعد اعتقادی، عاطفی، پیامدی و مناسکی مطالعه میشود. از این منظر دینداری عبارت است از پذیرش تمام یا بخشی از عقاید، اخلاقیات، احکام و مناسک یک دین، بهنحوی که فرد یا جامعه خود را ملزم به پایبندی، بازاندیشی یا بازسازی این مجموعه در سطوح فردی و اجتماعی بداند. این فرایند میتواند شامل ابعاد شناختی (باورها)، عاطفی (تعهد)، عملی (رفتارهای دینی) و تجربی (ارتباط با امر قدسی) باشد. | |||
در | |||
== وضعیت دینداری زنان == | |||
مطالعات جهانی نشان میدهد زنان بهطور پیوسته سطح دینداری بالاتری نسبت به مردان در سراسر فرهنگها و ادیان اصلی جهان داشتهاند، الگویی که ریشه در عوامل چندبعدی از جمله جامعهپذیری جنسیتی (مسئولیت بیشتر زنان در انتقال ارزشهای دینی)، تمایل قویتر به معنویت عاطفی و تجربی و نقشهای سنتی آنان در مراقبت روحانی خانواده دارد. با وجود روند عمومی سکولاریزاسیون که منجر به کاهش کلی مشارکت دینی شده، این شکاف جنسیتی همچنان در بیشتر جوامع ازجمله در شاخصهایی مانند باورهای دینی، حضور در مراسم مذهبی و عمل به مناسک، تداوم داشته است؛ هرچند در دو دههٔ اخیر اَشکال جدیدی از معنویتگرایی زنانه خارج از نهادهای دینی رسمی نیز ظهور کرده که نشاندهندهٔ تحول در بیان دینداری زنان در عین حفظ تمایزهای جنسیتی است.<ref>فورشت و رپستاد، درآمدی بر جامعهشناسی دین، چشماندازهای کلاسیک و معاصر، ۱۳۹۴ش، ص۵۷۱–۵۷۹.</ref> | |||
تحقیقات متعدد جامعهشناختی بیانگر دینداری بیشتر زنان نسبت به مردان است. در دینداری ایرانیان نیز تفاوت جنسیتی وجود دارد و بهطور معناداری زنان بیش از مردان علاقهمند بهانجام مناسک دینی هستند.<ref>حضرتی، «میزان دینداری زنان دانشجو و عوامل اجتماعی مؤثر در آن (مطالعهٔ موردی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران)»، 1395ش، ص128.</ref> تا آنجا که یکی از دلایل سلامت اجتماعی زنان، دینداری آنها<ref>تاجبخش و دیگران، «واکاوی رابطه دینداری با سلامت اجتماعی زنان»، 1401ش، ص77.</ref> عنوان شده است؛ اما دربارهٔ علل تفاوت دینداری زنان و مردان اتفاق نظر وجود ندارد. جایگاه ساختاری، جهتگیریهای جنسیتی، جامعهپذیری نقشهای جنسیتی، تفاوتهای شخصیتی و ریسکگریزی زنان عواملی است که در مورد دلایل تفاوت دینداری زنان و مردان ذکر شده است.<ref>مدیری و ارمکی، «جنسیت و دینداری»، 1392ش، ص3.</ref> بهنظر فمینیستها علیرغم دینداری بیشتر زنان نسبت به مردان، در سازمانهای مذهبی که از سلسله مراتب و نظامهای اقتدار برخوردار هستند، بهدلیل پدرسالاری، زنان اکثراً از قدرت محروم شدهاند.<ref>گیدنز، جامعهشناسی، 1381ش، ص510.</ref> | |||
== | === در ایران === | ||
درک عمومی از دین عمدتاً مبتنی بر اعمال و رفتارهای ملموس دینی مانند نماز و روزه و نه اعتقادات یا مفاهیم انتزاعی است. نماز و روزه بهعنوان شاخصهای اصلی سنجش دینداری فردی و حضور در نماز جماعت و جمعه بهعنوان معیارهای رفتارهای جمعی دینی در نظر گرفته میشوند. سایر رفتارهای دینی مانند قرائت قرآن، شرکت در مراسم مذهبی همانند روضهخوانی، دعای کمیل، عزاداری محرم، زیارت اماکن مقدس و نذر و نیاز نیز زیرمجموعهٔ مناسک و رفتار جمعی دینداری هستند.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۳.]</ref> | درک عمومی از دین عمدتاً مبتنی بر اعمال و رفتارهای ملموس دینی مانند نماز و روزه و نه اعتقادات یا مفاهیم انتزاعی است. نماز و روزه بهعنوان شاخصهای اصلی سنجش دینداری فردی و حضور در نماز جماعت و جمعه بهعنوان معیارهای رفتارهای جمعی دینی در نظر گرفته میشوند. سایر رفتارهای دینی مانند قرائت قرآن، شرکت در مراسم مذهبی همانند روضهخوانی، دعای کمیل، عزاداری محرم، زیارت اماکن مقدس و نذر و نیاز نیز زیرمجموعهٔ مناسک و رفتار جمعی دینداری هستند.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۳.]</ref> | ||
مباحث اعتقادی در اسلام، شامل باور به اصول بنیادین دینی مانند اعتقاد به خداوند، بهشت و جهنم، وجود شیطان و حقانیت دین اسلام میشود که بهعنوان شاخصهای سنجش پایبندی به اصول دین محسوب میشود. بررسی باورهای اعتقادی در ایران نشاندهندهٔ سطح بالای پایبندی به اصول دینی است. در سالهای ۱۳۷۹ش و ۱۳۸۲ش، حدود ۹۵٫۶درصد و ۹۴٫۸درصد از مردم به حسابرسی اعمال در روز جزا اعتقاد داشتند که در این میان زنان اندکی بیش از مردان باور قویتری نشان دادند. همچنین در سال ۱۳۸۲ش، ۹۷٫۷درصد پاسخدهندگان به زندگی پس از مرگ، معتقد بودند. این آمارها حاکی از تداوم عمیق باورهای اساسی دینی در میان ایرانیان است، هرچند زنان در مقایسه با مردان تمایل بیشتری به ابراز این اعتقادات داشتهاند.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۸-۸۹.]</ref> | مباحث اعتقادی در اسلام، شامل باور به اصول بنیادین دینی مانند اعتقاد به خداوند، بهشت و جهنم، وجود شیطان و حقانیت دین اسلام میشود که بهعنوان شاخصهای سنجش پایبندی به اصول دین محسوب میشود. بررسی باورهای اعتقادی در ایران نشاندهندهٔ سطح بالای پایبندی به اصول دینی است. در سالهای ۱۳۷۹ش و ۱۳۸۲ش، حدود ۹۵٫۶درصد و ۹۴٫۸درصد از مردم به حسابرسی اعمال در روز جزا اعتقاد داشتند که در این میان زنان اندکی بیش از مردان باور قویتری نشان دادند. همچنین در سال ۱۳۸۲ش، ۹۷٫۷درصد پاسخدهندگان به زندگی پس از مرگ، معتقد بودند. این آمارها حاکی از تداوم عمیق باورهای اساسی دینی در میان ایرانیان است، هرچند زنان در مقایسه با مردان تمایل بیشتری به ابراز این اعتقادات داشتهاند.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۸-۸۹.]</ref> | ||
=== مناسک فردی === | ==== پایبندی به مناسک فردی ==== | ||
بررسی روند نمازخوانی در ایران از سال ۱۳۵۳ش تا ۱۳۸۵ش، نشاندهندهٔ ثبات نسبی این رفتار دینی است. آمارها حاکی از آن است که در سال ۱۳۵۳ش، حدود ۸۳درصد مردم نماز میخواندند و این رقم در سالهای ۱۳۷۹ش (۸۱٫۵درصد)، ۱۳۸۱ش (۸۳٫۵درصد)، ۱۳۸۳ش (۸۳٫۵درصد) و ۱۳۸۵ش (۸۱٫۵درصد) تقریباً در همین محدوده باقی مانده است. با این حال، تفاوت جنسیتی قابلتوجهی در این زمینه وجود دارد. همواره زنان بیش از میانگین کل جامعه نماز میخواندهاند، در حالیکه مردان کمتر از این میانگین قرار داشتهاند. با این وجود، روند نمازخوانی در هر دو گروه زنان و مردان در این دوره ثابت و یکنواخت بوده است.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۴.]</ref> | بررسی روند نمازخوانی در ایران از سال ۱۳۵۳ش تا ۱۳۸۵ش، نشاندهندهٔ ثبات نسبی این رفتار دینی است. آمارها حاکی از آن است که در سال ۱۳۵۳ش، حدود ۸۳درصد مردم نماز میخواندند و این رقم در سالهای ۱۳۷۹ش (۸۱٫۵درصد)، ۱۳۸۱ش (۸۳٫۵درصد)، ۱۳۸۳ش (۸۳٫۵درصد) و ۱۳۸۵ش (۸۱٫۵درصد) تقریباً در همین محدوده باقی مانده است. با این حال، تفاوت جنسیتی قابلتوجهی در این زمینه وجود دارد. همواره زنان بیش از میانگین کل جامعه نماز میخواندهاند، در حالیکه مردان کمتر از این میانگین قرار داشتهاند. با این وجود، روند نمازخوانی در هر دو گروه زنان و مردان در این دوره ثابت و یکنواخت بوده است.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۴.]</ref> | ||
| خط ۳۴: | خط ۲۷: | ||
قرآنخوانی، هرچند عملی واجب نیست، اما بهعنوان یک رفتار مستحب دینی همواره مورد توجه مسلمانان بوده است. آمارها نشان میدهد در سال ۱۳۷۸ش، حدود ۴۲٫۴درصد از ایرانیان قرآن میخواندهاند (رفتارهای فرهنگی ایرانیان) که این رقم در سال ۱۳۸۲ش، به ۵۸٫۷۱درصد رسیده است. در هر دو دوره، میزان قرآنخوانی زنان بهطور محسوسی بیشتر از مردان بوده است. در حوزهٔ دیگر اعمال مستحب، نذر و نیاز در سال ۱۳۷۴ش، با مشارکت ۷۶٫۵درصد از مردم رواج داشته و صدقهدهی نیز با ۶۸٫۶درصد مشارکت همراه بوده است. در این رفتارهای دینی نیز زنان بهطور معناداری فعالتر از مردان ظاهر شدهاند.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۶.]</ref> | قرآنخوانی، هرچند عملی واجب نیست، اما بهعنوان یک رفتار مستحب دینی همواره مورد توجه مسلمانان بوده است. آمارها نشان میدهد در سال ۱۳۷۸ش، حدود ۴۲٫۴درصد از ایرانیان قرآن میخواندهاند (رفتارهای فرهنگی ایرانیان) که این رقم در سال ۱۳۸۲ش، به ۵۸٫۷۱درصد رسیده است. در هر دو دوره، میزان قرآنخوانی زنان بهطور محسوسی بیشتر از مردان بوده است. در حوزهٔ دیگر اعمال مستحب، نذر و نیاز در سال ۱۳۷۴ش، با مشارکت ۷۶٫۵درصد از مردم رواج داشته و صدقهدهی نیز با ۶۸٫۶درصد مشارکت همراه بوده است. در این رفتارهای دینی نیز زنان بهطور معناداری فعالتر از مردان ظاهر شدهاند.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۶.]</ref> | ||
=== مناسک جمعی === | ==== پایبندی به مناسک جمعی ==== | ||
بررسی روند حضور مردم در مساجد نشاندهندهٔ تغییرات قابل توجهی در طول سالهای ۱۳۵۳ش تا ۱۳۸۲ش است. در سال ۱۳۵۳ش، حدود ۷۱درصد مردم (۸۳درصد مردان و ۵۷درصد زنان) به مسجد میرفتند که این حضور با دفعات مختلف (روزانه، هفتهای ۲–۳ بار یا هفتهای یک بار) انجام میشد. در سال ۱۳۷۴ش، ۴۳٫۷درصد مردم در نماز جماعت شرکت میکردند که شامل ۴۷٫۵درصد مردان و ۴۰٫۱درصد زنان بود. این رقم در سال ۱۳۷۹ش، به ۴۵٫۵درصد و در سال ۱۳۸۲ش به ۴۱٫۸درصد رسید. در تمامی این سالها، حضور مردان در نمازهای جماعت بهطور مداوم بیش از زنان بوده است.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۷.]</ref> | بررسی روند حضور مردم در مساجد نشاندهندهٔ تغییرات قابل توجهی در طول سالهای ۱۳۵۳ش تا ۱۳۸۲ش است. در سال ۱۳۵۳ش، حدود ۷۱درصد مردم (۸۳درصد مردان و ۵۷درصد زنان) به مسجد میرفتند که این حضور با دفعات مختلف (روزانه، هفتهای ۲–۳ بار یا هفتهای یک بار) انجام میشد. در سال ۱۳۷۴ش، ۴۳٫۷درصد مردم در نماز جماعت شرکت میکردند که شامل ۴۷٫۵درصد مردان و ۴۰٫۱درصد زنان بود. این رقم در سال ۱۳۷۹ش، به ۴۵٫۵درصد و در سال ۱۳۸۲ش به ۴۱٫۸درصد رسید. در تمامی این سالها، حضور مردان در نمازهای جماعت بهطور مداوم بیش از زنان بوده است.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۷.]</ref> | ||
بررسی روند مشارکت در مناسک دینی جمعی در فاصله سالهای ۱۳۷۴ش تا ۱۳۸۲ش، نشاندهندهٔ تحولات معناداری است. در زمینهٔ مناسک رسمی مانند نمازجمعه، کاهش مشارکت مشاهده میشود؛ بهطوری که در سال ۱۳۷۹ش، تنها ۲۷٫۲درصد مردم بهطور منظم در نمازجمعه شرکت میکردند (۷۲٫۸درصد بهندرت حضور داشتند) و این رقم تا سال ۱۳۸۲ش، به ۲۱٫۵درصد کاهش یافت (۷۸٫۵درصد مشارکت اندک داشتند). نکتهٔ قابل توجه در این زمینه، حضور کمرنگتر زنان نسبت به مردان در این مناسک رسمی است. در مقابل، مناسک غیررسمی و مردمی با استقبال فزایندهای مواجه شدهاند. مشارکت در مراسم روضهخوانی از ۵۶٫۷درصد در سال ۱۳۷۴ش، به ۷۴٫۶درصد در سال ۱۳۸۲ش افزایش یافته، حضور در هیئتهای مذهبی به ۶۵٫۱درصد رسیده و زیارت اماکن متبرکه از ۷۰درصد به ۷۶٫۷درصد رشد نشان میدهد. حتی مراسمی مانند دعای کمیل نیز با رشد قابل توجهی از ۲۷٫۱درصد به ۴۲٫۹درصد مواجه شده است. این آمارها دو نکتهٔ اساسی را آشکار میسازد: نخست آنکه در حالیکه مناسک رسمی دینی روندی نزولی داشتهاند، مناسک مردمی و غیررسمی با اقبال روزافزونی روبرو شدهاند. دوم آنکه زنان، با وجود پیشتازی در عرصهٔ دینداری فردی، در مناسک جمعی حضوری محدودتر دارند که این امر ناشی از ساختارهای مردانهٔ حاکم بر حوزهٔ عمومی دینی است، نه میزان اعتقادات شخصی آنان. این پارادوکس نشاندهندهٔ تأثیر عمیق عوامل اجتماعی و ساختاری بر الگوهای مشارکت دینی است.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۸.]</ref> | بررسی روند مشارکت در مناسک دینی جمعی در فاصله سالهای ۱۳۷۴ش تا ۱۳۸۲ش، نشاندهندهٔ تحولات معناداری است. در زمینهٔ مناسک رسمی مانند نمازجمعه، کاهش مشارکت مشاهده میشود؛ بهطوری که در سال ۱۳۷۹ش، تنها ۲۷٫۲درصد مردم بهطور منظم در نمازجمعه شرکت میکردند (۷۲٫۸درصد بهندرت حضور داشتند) و این رقم تا سال ۱۳۸۲ش، به ۲۱٫۵درصد کاهش یافت (۷۸٫۵درصد مشارکت اندک داشتند). نکتهٔ قابل توجه در این زمینه، حضور کمرنگتر زنان نسبت به مردان در این مناسک رسمی است. در مقابل، مناسک غیررسمی و مردمی با استقبال فزایندهای مواجه شدهاند. مشارکت در مراسم روضهخوانی از ۵۶٫۷درصد در سال ۱۳۷۴ش، به ۷۴٫۶درصد در سال ۱۳۸۲ش افزایش یافته، حضور در هیئتهای مذهبی به ۶۵٫۱درصد رسیده و زیارت اماکن متبرکه از ۷۰درصد به ۷۶٫۷درصد رشد نشان میدهد. حتی مراسمی مانند دعای کمیل نیز با رشد قابل توجهی از ۲۷٫۱درصد به ۴۲٫۹درصد مواجه شده است. این آمارها دو نکتهٔ اساسی را آشکار میسازد: نخست آنکه در حالیکه مناسک رسمی دینی روندی نزولی داشتهاند، مناسک مردمی و غیررسمی با اقبال روزافزونی روبرو شدهاند. دوم آنکه زنان، با وجود پیشتازی در عرصهٔ دینداری فردی، در مناسک جمعی حضوری محدودتر دارند که این امر ناشی از ساختارهای مردانهٔ حاکم بر حوزهٔ عمومی دینی است، نه میزان اعتقادات شخصی آنان. این پارادوکس نشاندهندهٔ تأثیر عمیق عوامل اجتماعی و ساختاری بر الگوهای مشارکت دینی است.<ref>[https://www.jicr.ir/article_89.html فرجی و کاظمی، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، ۱۳۸۸ش، ص۸۸.]</ref> | ||
== دینداری زنان | == دینداری زنان در ادیان == | ||
از منظر رویکرد فقهی انجام فرایض دینی و عبادی از امور حقالله و معنوی شمرده میشود. زنان بعد از ازدواج موظف هستند فرائض فردی همانند نماز، روزه، حج، خمس و زکات را بدون کموکاست مثل زمان تجرد انجام دهند. | === در اسلام === | ||
از منظر رویکرد فقهی انجام فرایض دینی و عبادی از امور حقالله و معنوی شمرده میشود. زنان بعد از ازدواج موظف هستند فرائض فردی همانند نماز، روزه، حج، خمس و زکات را بدون کموکاست مثل زمان تجرد انجام دهند. در هنگام تزاحم (دو یا چند حکم یا تکلیف شرعی یا اخلاقی بر عهدهٔ یک مکلف) فقها دربارهٔ تکالیف زنان در ادای فرائض واجب و مستحب تفکیک قائل شدهاند. زنان در عبادتهای واجب به اذن شوهر نیاز ندارند و انجام عبادات را باید بر رعایت حق شوهر مقدم بدانند، اما در عبادتهای مستحب، زنان باید حق شوهر را رعایت کند و اذن وی را داشته باشند. | |||
داشتن دین و آزادی در انجام تکالیف، از حقوق زن در زندگی زناشویی است، اما گاهی اعمال عبادی زن در تعارض با حقوق شوهر است. بهعنوان مثال روزهداری زن، حق استمتاع جنسی مرد را تضییع میکند یا این که برای انجام حج، زن باید بهمدت طولانی، از منزل خارج شود. در این شرایط که تکالیف در تزاحم با حقوق شوهراست، فقها دربارهٔ تکلیف زن در انجام عبادات واجب و مستحب تفکیک قائل شدهاند. به این صورت که در انجام عبادات واجب، تکلیف الهی بر رعایت حق شوهر مقدم است، اما در عبادتهای مستحبی باید اولویت را به حقوق شوهر داد.<ref>خمینی، تحریرالوسیله، 1421ق، ص745.</ref> بر این اساس شوهر در خانواده حق مخالفت با عبادتهای واجب زن را ندارد و زن برای انجام اعمال عبادی واجب، نیازی به رضایت شوهر ندارد.<ref>حکمتنیا، حقوق زن و خانواده، 1396ش، ص288-287.</ref> | |||
== مسائل حقوقی == | |||
=== قوانین ایران === | |||
در رویکرد حقوقی، بر اساس مادهٔ ۱۱۰۸ قانون مدنی، محدودیتهای ناشی از عبادات و فرائض واجب برای زنان، نشوز حساب نشده و موجب اسقاط حق نفقه نمیشود.<ref>محقق داماد، بررسی فقهی حقوق خانواده نکاح و انحلال آن، ۱۳۹۳ش، ص۲۹۴.</ref> در قانون مدنی، محدودیتهای ناشی از عبادات واجب برای زن، نشوز محسوب نمیشود و وی را از حق نفقه محروم نمیکند.<ref>قانون مدنی، ماده 1108: هرگاه زن بدون مانع مشروع از ادای وظایف زوجیت امتناع کند مستحق نفقه نخواهد بود.</ref> به این صورت که اگر زنی بهدلیل روزهٔ واجب، از تمکین خاص شوهر ممانعت ورزد، ناشزه نبوده و حق نفقه دارد. با این وجود قانون مدنی درباب تضییع حق دینداری زن، توسط شوهر سکوت کرده است. تا آنجا که در این شرایط، زن از طریق استناد تضییع حق دینداری به مصادیق عسر و حرج و سوءمعاشرت مرد، تنها با استناد به ماده ۱۱۳۰ قانون مدنی، میتواند دادخواست طلاق بدهد.<ref>قانون مدنی، ماده 1130: در صورتی که دوام زوجیت موجب عسر و حرج زوجه باشد، وی میتواند به حاکم شرع مراجعه و تقاضای طلاق کند، چنانچه عسر و حرج مذکور در محکمه ثابت شود. دادگاه میتواند زوج را اجبار به طلاق کند.</ref> | |||
== نمودهای دینداری زنان == | |||
=== زیارت زنان === | |||
زیارت از توصیههای دینی در فرهنگ اسلامی و خصوصاً تشیع است. از این رو آمارهای سالانه از زیارت زائران زیادی از آرامگاههای اسلامی خبر میدهد.<ref>[https://fa.shafaqna.com/news/2017861/ «تولیت آستان قدس رضوی: هر ساله بیش از ۳۰ میلیون زائر به مشهد سفر میکنند»، وبسایت شفقنا.]</ref><ref>[https://www.irna.ir/news/85578453/حضور-بیش-از-۲۱-میلیون-زائر-در-اربعین-حسینی-۱۴۰۳ «حضور بیش از ۲۱ میلیون زائر در اربعین حسینی ۱۴۰۳»، خبرگزاری ایرنا.]</ref> هرچند زیارت، امری مشترک بین مردان و زنان است، اما در جامعهشناختی و روانشناسی تفاوتهایی میان زیارت مردانه و زنانه بیان شده است که تحتتأثیر عوامل فرهنگی، اجتماعی و روانی شکل میگیرد. از نظر جامعهشناختی تمایزات تجربهٔ زیارت زنان و مردان تحتتأثیر نقشهای جنسیتی و انتظارات و ساختارهای اجتماعی، دسترسی و محدودیتهای ساختاری، شیوههای مشارکت جمعی و انگیزههای اجتماعی قرار میگیرند. این تفاوتها نشاندهندهٔ تنوع در نگرشها و رفتارهای دینی زنان و مردان است.<ref>[https://www.m-begha.ir/article_191987.html آبیار، «برساخت هویت اجتماعی زنان در کنش زیارت (مورد مطالعه پیادهروی اربعین»، ۱۴۰۲ش، ص۱۲۲-۱۲۰.]</ref> انگیزهها و شیوههای عاطفی و معنوی زیارت، شیوههای ابراز دینداری، تجربه زیارت و تابآوری روانی در سفرهای زیارتی نیز بین زنان و مردان متفاوت است. این تفاوتها لزوماً بهمعنای برتری یک جنسیت بر دیگری نیست، بلکه بیانگر شیوههای مختلف ارتباط با امر مقدس و تجربهٔ معنویت در زندگی است.<ref>[https://www.m-begha.ir/article_191987.html آبیار، «برساخت هویت اجتماعی زنان در کنش زیارت (مورد مطالعه پیادهروی اربعین»، ۱۴۰۲ش، ص۱۲۶-۱۲۴.]</ref> | |||
از دیدگاه اسلام، حضور مردان و زنان در زیارت قبور بستگان خود و صالحان و اولیای الهی حکم یکسانی دارد، مگر در مواردی که دلیل خاصی بر تفاوت وجود داشته باشد.<ref>بحرانی، الحدائق الناضره فی أحکام العتره الطاهره، ۱۴۰۵ق، ج۴، ص۱۶۹؛ طحطاوی، حاشیه الطحطاوی علی مراقی الفلاح شرح نور الایضاح، ۱۴۱۸ق، ص۶۲۰.</ref> قرآن در آیهٔ ۱۶۹ سوره آلعمران، آیهٔ ۶۴ سوره نساء، آیهٔ ۸۴ سوره توبه، آیات ۱ و ۲ سوره تکاثر و آیهٔ ۱۰۰ سوره نساء دربارهٔ زیارت قبور، مردان و زنان را به یکسان مورد خطاب قرار داده است.<ref>[https://jorr.ut.ac.ir/article_61383.html موسوی مقدم، «واکاوی فقهی مشروعیت زیارت قبور توسط زنان با تأکید بر مبانی قرآن و سنت»، ۱۳۹۶ش، ص102-108.]</ref> روایات متعددی بر جواز یا استحباب زیارت، دلالت دارند. حضرت فاطمه زهرا هر جمعه قبر حمزه سیدالشهدا را زیارت میکرد، سپس نماز میخواند و بر سر مزار عموی خود گریه میکرد. فقهای شیعه<ref>بحرانی، عوالم العلوم و المعارف والأحوال من الآیات و الأخبار و الأقوال، ۱۴۱۳ق، ج۱۱، ص۲۶۸.</ref> و علمای اهلسنت برای جواز زیارترفتنِ زنان به این حدیث معتبر استدلال میکنند.<ref>شرنبلانی، حاشیه علیمراقی الفلاح، شرح نور الایضاح، بیتا، ج۲، ص۱۹؛ قشیری نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ۱۴۱۱ق، ج۱، ص۳۷۷.</ref> در روایت دیگری رسول خدا چگونگی زیارتکردن را به همسرش عایشه یاد داده است.<ref>قشیری نیشابوری، صحیح مسلم، بیتا، ج۲، ص۷۱.</ref> در روایتی از اهلسنت نقل شده است که عایشه به زیارت قبر برادرش عبدالرحمن بن ابیبکر که بیرون از مکه به خاک سپرده شده بود، میرفت.<ref>صنعانی، مصنف عبدالرزاق، ۱۴۰۳ق، ج۳، ص۵۷۰.</ref> در روایتی آمده است که امسلمه همسر رسول خدا در هر ماه حداقل یک روز به زیارت شهدای اّحد میرفت.<ref>واقدی، ۱۴۰۹ق، المغازی، ج۱، ص۳۱۳–۳۱۴.</ref> پیامبر نیز با مشاهدهٔ زنان زیارتکنندهٔ قبور، آنان را به صبر و تقوا توصیه میکرد.<ref>شربینی، مغنی المحتاج، ۲۰۰۹م، ج۱، ص۳۶۵.</ref> هیچ روایتی از پیامبر مبنی بر عدم جواز زیارت قبور بهطور عام و حضور زنان زائر در اماکن مقدس و زیارتگاهها بهطور خاص وجود ندارد و با توجه به صراحت در روایات، تفاوتی میان مردان و زنان نیست.<ref>زارعی سبزواری، زیارت در نگاه شریعت، ۱۳۸۶ش، ص۲۰.</ref> | |||
در میان فقهای شیعه، در خصوص حکم فقهی زیارت قبور توسط زنان، سه دیدگاه شامل جواز،<ref>اردبیلی، مجمع الفائده و البرهان فی شرح ارشاد الأذهان، ج۲، ص۴۸۹.</ref> استحباب و کراهت وجود دارد.<ref>بحرانی، الحدائق الناضره فی أحکام العتره الطاهره، ۱۴۰۵ق، ج۴، ص۱۶۹.</ref> بیشتر فقیهان شیعه قائل به استحباب زیارت قبور از سوی زنان هستند.<ref>بحرانی، الحدائق الناضره فی أحکام العتره الطاهره، ۱۴۰۵ق، ج۴، ص۱۶۹.</ref> برخی فقها استحباب زیارت را مشروط به صبر، عدم بیتابی و خالیبودن از مفسده دانستهاند.<ref>نراقی، مستند الشیعه فی احکام الشریعه، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۳۲۰؛ طباطبایی یزدی، العروه الوثقی مع تعالیق الامام الخمینی، ۱۴۲۲ق، ج۱، ص۴۴۳.</ref> بعضی دیگر نیز با استناد به اولویت حفظ حجاب و پرهیز از دیدهشدن توسط نامحرمان، به کراهت زیارت توسط زنان فتوا دادهاند.<ref>بحرانی، الحدائق الناضره فی أحکام العتره الطاهره، ۱۴۰۵ق، ج۴، ص۱۶۹.</ref> از فقهای شافعی برخی قائل به عدم جواز زیارت زنان هستند.<ref>عربی، احکام الزیاره فی الفقه الاسلامی، ۱۴۳۱ق، ص۳۵۰.</ref> در فقه مالکی، دلیل منع زیارت قبور توسط زنان بهویژه زنان جوان، احتمال وجود فتنه برای آنان دانسته شده است.<ref>ابنالحاج، المدخل لإبنالحاج، ۱۴۲۴ق، ج۱، ص۲۵۰.</ref> برخی فقهای حنبلی نیز رفتن زنان به زیارت قبور به جز زیارت قبر رسول خدا را حرام دانستهاند.<ref>ابنباز، ۳۰مجموع فتاوی ابنباز، ۱۴۱۸ق، ص۵۷.</ref> حنفیها همچون محمد بن احمد شربینی، حکم فقهی زیارترفتن را برای مردان و زنان یکسان میدانند و گاهی برای زنان همانند مردان، قائل به استحباب هستند.<ref>شرنبلانی، حاشیه علیمراقی الفلاح، شرح نور الایضاح، بیتا، ج۲، ص۱۸۰.</ref> | |||
زیارت زنانه با ویژگیهای منحصر به فرد جنسیتی، نیازهای خاص و مناسک و شیوههای اجرایی ویژهٔ زنان، ریشه در سنتهای دینیتاریخی دارد. این شکل از زیارت که در طول قرنها تداوم داشته، در دوران مدرن با وضوح شاخصتر و پررنگتری خود را نمایان ساخته است.<ref>خانمحمدی و اثنیعشران، «بررسی پدیدارشناختی زیارت زنانه (مطالعه موردی: امامزاده محسن بن موسی بن جعفر»، ۱۳۹۹ش، ص۱۰.</ref> هرچند تفاوت جنسیتی به نفع زنان در دینداری از مردان بالاتر است، اما میزان مشارکت در آیینهای دینی با تفاوت اندکی به نفع مردان است.<ref>Schmidt, Being Seen by Many Eyes: Muslim Immigrant Women in the United States, 2008, p.211-212.</ref> زیارت برای زنان دارای کارکردهای آشکار و پنهان متنوعی است. کارکردهای عمدهٔ زیارت برای زنان شامل «حاجتخواهی امور معنوی و مادی»، «التیام و تشفی»، «تکلیفمداری دینی» و «همذاتپنداری با زیارتشونده» است.<ref>خانمحمدی و اثنیعشران، «بررسی پدیدارشناختی زیارت زنانه (مطالعه موردی: امامزاده محسن بن موسی بن جعفر»، ۱۳۹۹ش، ص۳۳.</ref> همچنین زیارتهای زنانه کارکردهای اجتماعی همانند «جایگزینی و تبادل نمادین و مادی»، «خودشکوفایی» و «همبستگی غیابی» را ایجاد میکند. زیارت تعبدی، زیارت شفاجویانه و زیارت تفریحی، گونههای زیارت زنانه است و نقش تفریحی-فراغتی زیارت در سبک زندگی ایرانی با هدف غنیسازی اوقات فراغت، جایگاه ویژهای دارد. زیارت زنانه میتواند همسو با تقویت دینداری، کارکرد تفریحی داشته باشد و اوقات فراغت زنان را بهصورت سالم و هدفمند همراه با اعضای خانواده سامان دهد.<ref>خانمحمدی و اثنیعشران، «بررسی پدیدارشناختی زیارت زنانه (مطالعه موردی: امامزاده محسن بن موسی بن جعفر»، ۱۳۹۹ش، ص۳۳.</ref> | |||
== | == پیامدها == | ||
=== تحکیم باورهای دینی === | === تحکیم باورهای دینی === | ||
تفاوت جنسیتی به نفع زنان در ارزشهای دینی، فکر کردن دربارهٔ معنای زندگی، انجام مناسک دینی فردی، اعتقادات دینی، پیامدهای دینی، نیایش با خدا خارج از فرائض و عبادات دینی و در اعتقاد به آرامشبخش بودن دین از مردان بالاتر است. یک مورد مستثنی در مورد مشارکت در آیینهای دینی است که با مختصر تفاوتی به نفع مردان است.<ref>Hussain, Counting Women with Faith: What Quantitative Data can reveal about Muslim Women in ‘Secular’ Britain, 2008, p.177-179.</ref> | تفاوت جنسیتی به نفع زنان در ارزشهای دینی، فکر کردن دربارهٔ معنای زندگی، انجام مناسک دینی فردی، اعتقادات دینی، پیامدهای دینی، نیایش با خدا خارج از فرائض و عبادات دینی و در اعتقاد به آرامشبخش بودن دین از مردان بالاتر است. یک مورد مستثنی در مورد مشارکت در آیینهای دینی است که با مختصر تفاوتی به نفع مردان است.<ref>Hussain, Counting Women with Faith: What Quantitative Data can reveal about Muslim Women in ‘Secular’ Britain, 2008, p.177-179.</ref> زنان بهعنوان بخش مهمی از پیکر اجتماع با تکیه بر ارزشهای اسلامی شامل اطاعت و همدلی با ولایت، تعهد و ایمان، تأکید بر اجرای عدالت، پیروی از سیره و آموزههای ائمه، ایستادگی، مقاومت و دفاع از اسلام و انقلاب، علمآموزی و کمال نفس و انعطافپذیری میتوانند عامل موفقیت در تحکیم پایههای دینی و باورهای اعتقادی و تقویت هویت دینی، ملی و فرهنگ اسلامی باشند. | ||
زنان بهعنوان بخش مهمی از پیکر اجتماع با تکیه بر ارزشهای اسلامی شامل اطاعت و همدلی با ولایت، تعهد و ایمان، تأکید بر اجرای عدالت، پیروی از سیره و آموزههای ائمه، ایستادگی، مقاومت و دفاع از اسلام و انقلاب، علمآموزی و کمال نفس و انعطافپذیری میتوانند عامل موفقیت در تحکیم پایههای دینی و باورهای اعتقادی و تقویت هویت دینی، ملی و فرهنگ اسلامی باشند. | |||
=== سلامت روانی و اجتماعی === | === سلامت روانی و اجتماعی === | ||
| خط ۵۸: | خط ۶۶: | ||
پایداری بالای دینداری ذهنی، فرصت ارزشمندی برای حفظ تداوم فرهنگی و انتقال ارزشهای مادرانه به نسلهای آینده فراهم میآورد. این ویژگی موجب تقویت پیوندهای بیننسلی و تحکیم نهاد خانواده میشود.<ref>[https://jwdp.ut.ac.ir/article_13273.html ساروخانی و رفعتجاه، «عوامل جامعهشناختی مؤثر درباره تعریف هویت اجتماعی زنان»، ۱۳۸۳ش، ص۸۷-۸۹.]</ref> هرچند کاهش فعلی در دینداری عملی میتواند چالشهایی در تمایل به فرزندآوری ایجاد کند، اما با برنامهریزی هوشمندانه میتوان از پتانسیل بالای دینداری ذهنی برای ترویج مادری آگاهانه و مسئولانه بهره برد.<ref>[https://jwdp.ut.ac.ir/article_13273.html ساروخانی و رفعتجاه، «بازاندیشی در تعاملهای جنسیتی و هویتهای زنانه»، ۱۳۸۶ش، ص۲۱۳.]</ref> | پایداری بالای دینداری ذهنی، فرصت ارزشمندی برای حفظ تداوم فرهنگی و انتقال ارزشهای مادرانه به نسلهای آینده فراهم میآورد. این ویژگی موجب تقویت پیوندهای بیننسلی و تحکیم نهاد خانواده میشود.<ref>[https://jwdp.ut.ac.ir/article_13273.html ساروخانی و رفعتجاه، «عوامل جامعهشناختی مؤثر درباره تعریف هویت اجتماعی زنان»، ۱۳۸۳ش، ص۸۷-۸۹.]</ref> هرچند کاهش فعلی در دینداری عملی میتواند چالشهایی در تمایل به فرزندآوری ایجاد کند، اما با برنامهریزی هوشمندانه میتوان از پتانسیل بالای دینداری ذهنی برای ترویج مادری آگاهانه و مسئولانه بهره برد.<ref>[https://jwdp.ut.ac.ir/article_13273.html ساروخانی و رفعتجاه، «بازاندیشی در تعاملهای جنسیتی و هویتهای زنانه»، ۱۳۸۶ش، ص۲۱۳.]</ref> | ||
زنان با سطوح بالاتر دینداری، معمولاً گرایش بیشتری به ارزشهای خانوادگی و سنتی از جمله همسری و مادری نمونه دارند. این نگرش مثبت نهتنها به حفظ ارزش زندگی و پیشگیری از سقط جنین منجر میشود، بلکه با تقویت ارزش فرزند، به ارتقای کیفیت فرزندپروری کمک میکند.<ref>[https://jwica.ut.ac.ir/article_54519.html اوجاقلو و همکاران، «تغییرات نسلی ارزش فرزند و رفتار فرزندآوری زنان پیش و پس از انقلاب اسلامی در شهر زنجان»، ۱۳۹۳ش، ص۴۲۲-۴۲۳.]</ref> | زنان با سطوح بالاتر دینداری، معمولاً گرایش بیشتری به ارزشهای خانوادگی و سنتی از جمله همسری و مادری نمونه دارند. این نگرش مثبت نهتنها به حفظ ارزش زندگی و پیشگیری از سقط جنین منجر میشود، بلکه با تقویت ارزش فرزند، به ارتقای کیفیت فرزندپروری کمک میکند.<ref>[https://jwica.ut.ac.ir/article_54519.html اوجاقلو و همکاران، «تغییرات نسلی ارزش فرزند و رفتار فرزندآوری زنان پیش و پس از انقلاب اسلامی در شهر زنجان»، ۱۳۹۳ش، ص۴۲۲-۴۲۳.]</ref> تفاوتهای بیننسلی در دینداری نیز فرصتی برای گفتوگوی سازنده بین مادران و دختران دربارهٔ ارزشهای خانوادگی است و دینداری زنان یک سرمایهٔ غنی شناختی-اجتماعی شمرده میشود که با تقویت نگرشهای مثبت به مادری و خانواده، زمینهساز توسعه فردی و اجتماعی خواهد بود. | ||
== آسیبشناسی == | |||
=== دینداری زنان و فضای مجازی === | |||
== دینداری زنان و فضای مجازی == | استفاده از شبکههای اجتماعی اگرچه ممکن است بر برخی جنبههای مناسکی دینداری زنان همانند نماز، روزه، قرائت قرآن، شرکت در مجالس زنانهٔ دعا، روضه و سفرهٔ نذری و همچنین رفتارهای شرعی همانند حجاب و مشارکت در آیینهای مذهبی تأثیرگذار باشد، اما این تأثیر بهصورت یکجانبه و صرفاً منفی نیست. بر اساس نظریه مککلور، زنان در مواجهه با فضای مجازی، الگوهای دینداری خود را از طریق دو مکانیسم اصلی، همزمانی (تلفیق عناصر سنتی و مدرن) و کثرتگرایی (پذیرش قرائتهای متنوع) بازتعریف میکنند. پایداری قابل ملاحظهٔ باورهای اعتقادی و تجربیات عاطفی دینی در مقایسه با مناسک ظاهری، نشاندهندهٔ مقاومت سرمایههای دینی درونی زنان در برابر تغییرات محیطی است. | ||
استفاده از شبکههای اجتماعی اگرچه ممکن است بر برخی جنبههای مناسکی دینداری زنان همانند نماز، روزه، قرائت قرآن، شرکت در مجالس زنانهٔ دعا، روضه و سفرهٔ نذری و همچنین رفتارهای شرعی همانند حجاب و مشارکت در آیینهای مذهبی تأثیرگذار باشد، اما این تأثیر بهصورت یکجانبه و صرفاً منفی نیست. | |||
بر اساس نظریه مککلور، زنان در مواجهه با فضای مجازی، الگوهای دینداری خود را از طریق دو مکانیسم اصلی، همزمانی (تلفیق عناصر سنتی و مدرن) و کثرتگرایی (پذیرش قرائتهای متنوع) بازتعریف میکنند. | |||
راهکارهای متعددی برای تقویت دینداری در عصر دیجیتال همانند تولید محتوای دینی جذاب و متناسب با نیازهای زنان، توسعهٔ شبکههای اجتماعی مذهبی ایمن، ارتقای سواد رسانهای و طراحی برنامههای آموزشی ترکیبی (حضوری-مجازی) وجود دارد و فضای مجازی میتواند بهجای تهدید، به فرصتی برای تعمیق دینداری تبدیل شود، بهویژه زمانی که زنان با بهرهگیری از ظرفیتهای شناختی خود، به بازآفرینی هوشمندانهٔ مفاهیم دینی در بسترهای جدید میپردازند، بدون آنکه از اصالتهای اعتقادی خود فاصله بگیرند.<ref>چیتساز، تأثیر شبکههای اجتماعی بر دینداری، ۱۳۹۸ش، ص۷۳.</ref> | راهکارهای متعددی برای تقویت دینداری در عصر دیجیتال همانند تولید محتوای دینی جذاب و متناسب با نیازهای زنان، توسعهٔ شبکههای اجتماعی مذهبی ایمن، ارتقای سواد رسانهای و طراحی برنامههای آموزشی ترکیبی (حضوری-مجازی) وجود دارد و فضای مجازی میتواند بهجای تهدید، به فرصتی برای تعمیق دینداری تبدیل شود، بهویژه زمانی که زنان با بهرهگیری از ظرفیتهای شناختی خود، به بازآفرینی هوشمندانهٔ مفاهیم دینی در بسترهای جدید میپردازند، بدون آنکه از اصالتهای اعتقادی خود فاصله بگیرند.<ref>چیتساز، تأثیر شبکههای اجتماعی بر دینداری، ۱۳۹۸ش، ص۷۳.</ref> | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۲۴۳: | خط ۱۱۰: | ||
* واعظ جوادی، مرتضی، فلسفه زیارت و آئین آن، قم، اسراء، ۱۳۸۸ش. | * واعظ جوادی، مرتضی، فلسفه زیارت و آئین آن، قم، اسراء، ۱۳۸۸ش. | ||
* واقدی، محمد بن عمر، المغازی، بیروت، مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۹ق. | * واقدی، محمد بن عمر، المغازی، بیروت، مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۹ق. | ||
* اوجاقلو، سجاد و همکاران، «تغییرات نسلی ارزش فرزند و رفتار فرزندآوری زنان پیش و پس از انقلاب اسلامی در شهر زنجان»، زن در فرهنگ و هنر، دوره ۶، شماره ۳، ۱۳۹۳ش. | |||
* توسلی، غلامعباس، جامعهشناسی دینی، تهران، سخن، ۱۳۸۰ش. | |||
* جاراللهی، عذرا و صدیقی، مینو، «تفاوت نسلی میان مادران و دختران: برسی عوامل مؤثر بر نگرش به ارزشهای خانواده»، برنامهریزی و رفاه و توسعه اجتماعی، دوره ۴، شماره ۱۴، ۱۳۹۲ش. | |||
* چیتساز، محمدجواد، تأثیر شبکههای اجتماعی بر دینداری، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی، ۱۳۹۸ش. | |||
* جوادی آملی، عبدالله، انتظار بشر از دین، تهران، اسراء، ۱۳۸۴ش. | |||
* حشمتیغمایی، محمدتقی، دینداری نوجوانان و عوامل مؤثر بر آن، پایاننامه کارشناسیارشد، تهران، دانشگاه علامه طباطبایی، دانشکده علوم اجتماعی، ۱۳۸۰ش. | |||
* حلی، ابوالقاسم نجمالدین جعفر بن حسن، شرایعالاسلام فی مسائل الحلال و الحرام، بیروت، دارالاضواء، ۱۴۰۳ق. | |||
* خمینی، سید روحالله، تحریر الوسیله، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۴۲۱ق. | |||
* رستگار خالد، امیر، «زنان، دینداری و مادری»، زن در توسعه و سیاست، دوره ۱۴، شماره ۱، ۱۳۹۵ش. | |||
* ساروخانی، باقر و رفعتجاه، مریم، «عوامل جامعهشناختی مؤثر دربارهٔ تعریف هویت اجتماعی زنان»، زن در توسعه و سیاست، دوره ۱، شماره ۱، ۱۳۸۳ش. | |||
* ساروخانی، باقر و رفعتجاه، مریم، «بازاندیشی در تعاملهای جنسیتی و هویتهای زنانه»، مجله پژوهشی دانشگاه اصفهان، دوره ۲۵، شماره ۴، ۱۳۸۶ش. | |||
* سراجزاده، حسین، چالشهای دین و مدرنیته، تهران، طرح نو، ۱۳۸۴ش. | |||
* شاوردی، تهمینه و صحراگرد منفرد، ریحانه سادت، «آسیبشناسی تأثیر استفاده از شبکههای اجتماعی بر دینداری دختران و زنان»، پژوهش انحرافات و مسائل اجتماعی، شماره ۴، ۱۴۰۱ش. | |||
* طباطبایی، سیّد محمدحسین، المیزان، قم، اسماعیلیان، ۱۳۹۳ق. | |||
* فرجی، مهدی و کاظمی، عباس، «بررسی وضعیت دینداری در ایران: (با تأکید بر دادههای پیمایشهای سه دهه گذشته)»، تحقیقات فرهنگی ایران، دوره ۲، شماره ۲، ۱۳۸۸ش. | |||
* فورشت، اینگر و رپستاد، پل، درآمدی بر جامعهشناسی دین، چشماندازهای کلاسیک و معاصر، ترجمه مجید جعفریان، قم، ادیان و مذاهب، ۱۳۹۴ش. | |||
* مدیری، فاطمه و آزاد ارمکی، تقی، «جنسیت و دینداری»، جامعهشناسی کاربردی، دوره ۲۴، شماره ۳، ۱۳۹۲ش. | |||
* محقق داماد، مصطفی، بررسی فقهی حقوق خانوادخ نکاح و انحلال آن، تهران، مرکز نشر علوم اسلامی، ۱۳۹۳ش. | |||
* مصباح یزدی، محمدتقی، معارف قرآن (خداشناسی)، قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، ۱۳۹۳ش. | |||
* مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، قم، صدرا، ۱۳۹۰ش. | |||
* مولایی پارده، برزو و همکاران، «نقش زنان در ترویج فرهنگ اسلامی و تقویت هویت دینی و ملی فرزندان»، رویکردهای پژوهشی نوین در مدیریت و حسابداری، سال ۶، شماره ۲۳، ۱۴۰۱ش. | |||
* تاجبخش، غلامرضا و دیگران، «واکاوی رابطه دینداری با سلامت اجتماعی زنان»، در مطالعات اسلامی زنان و خانواده، شماره ۱۶، دوره ۹، بهار و تابستان ۱۴۰۱ش. | |||
* حضرتی صومعه، زهرا، «میزان دینداری زنان دانشجو و عوامل اجتماعی مؤثر در آن (مطالعهٔ موردی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران)»، در مطالعات راهبردی زنان (فصلنامه شورای فرهنگی اجتماعی زنان و خانواده)، شماره ۷۳، سال ۱۹، پاییز ۱۳۹۵ش. | |||
* حکمتنیا، محمود، حقوق زن و خانواده، تهران، سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ واندیشه اسلامی، چاپ سوم، ۱۳۹۶ش. | |||
* خمینی، سیدروحالله، تحریر الوسیله، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۴۲۱ق. | |||
* خطیبی کوشک، محمد و دیگران، فرهنگ شیعه، جلد۱، تاریخ بازدید: ۱۶ خرداد ۱۴۰۳ش. | |||
* سراجزاده، حسین، چالشهای دین و مدرنیته، تهران، طرح نو، ۱۳۸۴ش. | |||
* قانون مدنی. | |||
* گیدنز، آنتونی، جامعهشناسی، ترجمه منوچهر صبوری، تهران، نی، چاپ هشتم، ۱۳۸۱ش. | |||
* مدیری، فاطمه و آزاد ارمکی، تقی، «جنسیت و دینداری»، در جامعهشناسی کاربردی، شماره پیاپی ۵۱، شماره ۳، سال ۲۴، پاییز ۱۳۹۲ش. | |||
{{آغاز چپچین}} | |||
* Bunt, Gary R, Hashtag Islam: How Cyber-Islamic Environments Are Transforming Religious Authority, Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2018. | |||
* Hussain, Serena, Counting Women with Faith: What Quantitative Data can reveal about Muslim Women in ‘Secular’ Britain. In Kristin Aune, Sonya Sharma and Giselle Vincett (Eds.). Women and Religion in the West: Challenging Secularization. Ashgate Publishing Company, 2008. | |||
* Roof, Wade Clark, “Concepts and Indicators of Religious Commitment: A Critical Review”, In: Robert Wuthnow (ed), The Religious Dimension: New Directions in Quantitative Research, New York, Academic Press, 1979. | |||
* Collins-Kreiner, Noga, “Researching Pilgrimage; Continunity and Transformation”, Annals of Tourism Research, 37(2), pp.440-456, 2010. | * Collins-Kreiner, Noga, “Researching Pilgrimage; Continunity and Transformation”, Annals of Tourism Research, 37(2), pp.440-456, 2010. | ||
* Schmidt, Garbi, Being Seen by Many Eyes: Muslim Immigrant Women in the United States. In Kristin Aune, Sonya Sharma and Giselle Vincett (Eds.). Women and Religion in the West: Challenging Secularization. Ashgate Publishing Company, 2008. | * Schmidt, Garbi, Being Seen by Many Eyes: Muslim Immigrant Women in the United States. In Kristin Aune, Sonya Sharma and Giselle Vincett (Eds.). Women and Religion in the West: Challenging Secularization. Ashgate Publishing Company, 2008. | ||
* Slavin, Sean, “Walking as Spiritual Practice: The Pilgrimage to Santiago de Compostela”, Body & Society, 9(3), pp.2-18, 2003. | * Slavin, Sean, “Walking as Spiritual Practice: The Pilgrimage to Santiago de Compostela”, Body & Society, 9(3), pp.2-18, 2003. | ||
{{پایان چپچین}} | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
{{زن}} | |||
