زهرا فاضل (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «جایگزین=زمستان جنگل‌های توسکستان|بندانگشتی|تصویری از زمستان جنگل‌های توسکستان، شمال ایران <big>'''زمستان'''</big>؛ فصل سرما و چهارمین فصل از تقویم شمسی. زمستان، سردترین فصل سال با ماه‌های دی، بهمن و اسفند، فصلی بارانی و برفی...» ایجاد کرد
 
امان الله فصیحی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۲: خط ۲:
<big>'''زمستان'''</big>؛ فصل سرما و چهارمین فصل از تقویم شمسی.
<big>'''زمستان'''</big>؛ فصل سرما و چهارمین فصل از تقویم شمسی.


زمستان، سردترین فصل سال با ماه‌های دی، بهمن و اسفند، فصلی بارانی و برفی با روزهای کوتاه است. نام زمستان ریشه در «زم» به‌معنی سرما دارد و در فرهنگ و اساطیر ایرانی با دیوان و زمهریر مرتبط بوده است. این فصل، هم در ادبیات و عرفان نماد مرگ و توقف و هم زمان استراحت و مراقبت از خود محسوب می‌شود. در [[ایران]]، زمستان با تقسیمات محلی همچون چله بزرگ و کوچک و روزهای ویژه‌ای مانند چارچار و ششله همراه است و جشن‌هایی مانند [[شب یلدا|یلدا]]، [[جشن سده|سده]] و اسفندگان در آن برگزار می‌شود. مردم برای مقابله با سرما از پوشاک پشمی و سیستم‌های گرمایشی سنتی مانند کرسی بهره می‌بردند. در ادبیات و امثال فارسی، زمستان نماد سختی، توقف و همبستگی اجتماعی است و الهام‌بخش اشعار و حکایات مردم بوده است.
زمستان، سردترین فصل سال با ماه‌های دی، بهمن و اسفند، فصلی بارانی و برفی با روزهای کوتاه است. نام زمستان ریشه در «زم» به‌معنی سرما دارد و در [[فرهنگ]] و اساطیر ایرانی با دیوان و زمهریر مرتبط بوده است. این فصل، هم در ادبیات و عرفان نماد مرگ و توقف و هم زمان استراحت و مراقبت از خود محسوب می‌شود. در [[ایران]]، زمستان با تقسیمات محلی همچون چله بزرگ و کوچک و روزهای ویژه‌ای مانند چارچار و ششله همراه است و جشن‌هایی مانند [[شب یلدا|یلدا]]، [[جشن سده|سده]] و اسفندگان در آن برگزار می‌شود. مردم برای مقابله با سرما از پوشاک پشمی و سیستم‌های گرمایشی سنتی مانند کرسی بهره می‌بردند. در ادبیات و امثال فارسی، [[زمستان]] نماد سختی، توقف و [[همبستگی اجتماعی]] است و الهام‌بخش اشعار و حکایات مردم بوده است.


==معرفی فصل زمستان==
==معرفی فصل زمستان==
خط ۴۵: خط ۴۵:
امروزه نیز جشن‌های گوناگون و باشکوهی در این فصل، برگزار می‌شود که از آن جمله می‌توان به جشن اولین شب زمستان ([[شب یلدا|شب چله]]) اشاره کرد. انجام امور معوقه‌ی دینی، شب‌نشینی‌ها، کتاب‌خوانی‌ها، قصه‌گویی‌ها، برگزاری عروسی، انواع [[جشن‌‌های ملی ایران‌|جشن‌های ملی]] نیز از جمله امور اجتماعی و مذهبی مردم ایران است که در این فصل برپا می‌شود.  
امروزه نیز جشن‌های گوناگون و باشکوهی در این فصل، برگزار می‌شود که از آن جمله می‌توان به جشن اولین شب زمستان ([[شب یلدا|شب چله]]) اشاره کرد. انجام امور معوقه‌ی دینی، شب‌نشینی‌ها، کتاب‌خوانی‌ها، قصه‌گویی‌ها، برگزاری عروسی، انواع [[جشن‌‌های ملی ایران‌|جشن‌های ملی]] نیز از جمله امور اجتماعی و مذهبی مردم ایران است که در این فصل برپا می‌شود.  


جشن کوسه، در بازه زمانی بین دو چله بزرگ و کوچک، در استان‌های آذربایجان، زنجان، [[کردستان]] و همدان برگزار می‌شود که با نمایش‌هایی جذاب و دیدنی همراه است. جشن وهار (بهار) در میان کردزبانان، جشن خیدیر (خدیرنبی) در میان ترک‌زبانان، جشن خدر زیندوک (خضر زنده) در کردستان، [[جشن نوروز]] قدیمین (روز اول اسفند) در ساوه، مراسم جِل جِلانی (در شب‌های هفدهم تا نوزدهم دی ماه) در میان مردم نطنز، جشن «به‌ران‌تی به‌ردان (رها کردن قوچ‌ها در میان گوسفندان)» در روز دهم بهمن در کردستان،<ref>انجوی شیرازی، جشن‌ها و آداب و معتقدات زمستان، ج2، ۱۳۸۹ش، ص167-168.</ref>  جشن «سی ته مَه ری (جشن صد روزه گوسفند)» در زاهدان،<ref>سلیمی، زمستان در فرهنگ مردم کرد، ۱۳۹۰ش، ص۸۴.</ref>  جشن «چله به در» در ۱۵ بهمن در فارس،<ref>کیانی، سیه‌چادرها، ۱۳۷۱ش، ص۲۵۱-۲۵۲.</ref>  مراسم «قیشدان چیخدیم (از زمستان درآمدم)» در مرند آذربایجان که در نیمه اسفند برگزار می‌شود،<ref>انجوی شیرازی، جشن‌ها و آداب و معتقدات زمستان، ج2، ۱۳۸۹ش، ص48-50.</ref>  از آن جمله هستند.  
جشن کوسه، در بازه زمانی بین دو چله بزرگ و کوچک، در استان‌های آذربایجان، زنجان، [[کردستان]] و همدان برگزار می‌شود که با نمایش‌هایی جذاب و دیدنی همراه است. جشن وهار (بهار) در میان کردزبانان، جشن خیدیر (خدیرنبی) در میان ترک‌زبانان، جشن خدر زیندوک (خضر زنده) در کردستان، [[جشن نوروز]] قدیمین (روز اول اسفند) در ساوه، مراسم جِل جِلانی (در شب‌های هفدهم تا نوزدهم دی ماه) در میان مردم [[نطنز]]، جشن «به‌ران‌تی به‌ردان (رها کردن قوچ‌ها در میان گوسفندان)» در روز دهم بهمن در کردستان،<ref>انجوی شیرازی، جشن‌ها و آداب و معتقدات زمستان، ج2، ۱۳۸۹ش، ص167-168.</ref>  جشن «سی ته مَه ری (جشن صد روزه گوسفند)» در زاهدان،<ref>سلیمی، زمستان در فرهنگ مردم کرد، ۱۳۹۰ش، ص۸۴.</ref>  جشن «چله به در» در ۱۵ بهمن در فارس،<ref>کیانی، سیه‌چادرها، ۱۳۷۱ش، ص۲۵۱-۲۵۲.</ref>  مراسم «قیشدان چیخدیم (از زمستان درآمدم)» در مرند آذربایجان که در نیمه اسفند برگزار می‌شود،<ref>انجوی شیرازی، جشن‌ها و آداب و معتقدات زمستان، ج2، ۱۳۸۹ش، ص48-50.</ref>  از آن جمله هستند.
 
==زمستان در علم طب==
==زمستان در علم طب==
[[ابن‌سینا]] معتقد بود که در زمستان، انرژی بدن آدمی، به کندی تحلیل می‌رود و بنابراین، آدمی در این فصل، نیازی به پر کردن نیروی تحلیل رفته‌ی خود ندارد و [[مصرف]] بیش از حد برخی از غذاها، می‌تواند دستگاه گوارش انسان را تحت فشار قرار دهد.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج4، ۱۳۶۷ش، ص81.</ref>  طبیبان بسیاری بر این باور بودند که خشکی و شمالی بودن زمستان، منجر به اسهال خونی می‌شود. در زمستان‌های جنوبی و بهار شمالی، که منجر به طولانی‌تر شدن تابستان می‌شود، نیز اسهال، پوست انداختن و خراش روده زیاد می‌شود. مردم، در نقاط مختلف ایران باور دارند که خوردن هندوانه در شب اول چله بزرگ زمستان، منجر به خنک شدن مزاج شده و بیماری‌ها را کاهش می‌دهد.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص۳33.</ref>  
[[ابن‌سینا]] معتقد بود که در زمستان، انرژی بدن آدمی، به کندی تحلیل می‌رود و بنابراین، آدمی در این فصل، نیازی به پر کردن نیروی تحلیل رفته‌ی خود ندارد و [[مصرف]] بیش از حد برخی از غذاها، می‌تواند دستگاه گوارش انسان را تحت فشار قرار دهد.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج4، ۱۳۶۷ش، ص81.</ref>  طبیبان بسیاری بر این باور بودند که خشکی و شمالی بودن زمستان، منجر به اسهال خونی می‌شود. در زمستان‌های جنوبی و بهار شمالی، که منجر به طولانی‌تر شدن تابستان می‌شود، نیز اسهال، پوست انداختن و خراش روده زیاد می‌شود. مردم، در نقاط مختلف ایران باور دارند که خوردن هندوانه در شب اول چله بزرگ زمستان، منجر به خنک شدن مزاج شده و بیماری‌ها را کاهش می‌دهد.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص۳33.</ref>