ایجاد لینک داخلی |
برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
== طبیعت و اقلیم == | == طبیعت و اقلیم == | ||
این کشور با قرار گرفتن در کنار خلیجفارس و دریای | این کشور با قرار گرفتن در کنار [[خلیجفارس]] و [[دریای عمان]]، از موقعیتی راهبردی در نزدیکی [[تنگه هرمز]] برخوردار است و از هفت امارت تشکیل شده که بزرگترین آنها ابوظبی و کوچکترین آنها عجمان است. سرزمین امارات عمدتاً بیابانی و شامل تپههای ماسهای و واحههایی با منابع [[آب]] زیرزمینی است. بلندترین نقطهٔ آن جبلجایس در رأسالخیمه و مهمترین واحههای آن لیوا و بریمی هستند. آبوهوای این کشور گرم و خشک و بیابانی است و بارندگی کمی دارد. امارات همچنین دارای جنگلهای کوهستانی الحجر و نواحی بیابانی ساحلی است. در واحهها درختان [[نخل]]، آکاسیا و اکالیپتوس میرویند و حیات وحش آن شامل تیزشاخ عربی، [[شتر]] و [[پلنگ]] است که برنامههای حفاظتی در جزیرهٔ صیر بنییاس برای بقای آنها اجرا شده است. پهنههای آبی خلیجفارس و دریای عمان نیز زیستگاه ماهیانی همچون تُن، سوف و کوسهها است.<ref>{{پک/بن|em5|ک=website Encyclopedia Britannica|ف=United Arab Emirates|زبان=en}}</ref><ref>{{پک|حنفی|۱۴۰۴|ک=پژوهشنامه علوم دفاعی|ف=تحلیل زمانی- مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی|ص=۹۰}}</ref> | ||
== جمعیت == | == جمعیت == | ||
| خط ۳۷: | خط ۳۷: | ||
زبان رسمی و اداری امارات، [[زبان عربی]] است و به لهجههای عربی فصیح و عربی خلیج محاوره میشود. از زبانهای غیربومی این کشور میتوان به [[زبان فارسی|فارسی]]، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸}}</ref> | زبان رسمی و اداری امارات، [[زبان عربی]] است و به لهجههای عربی فصیح و عربی خلیج محاوره میشود. از زبانهای غیربومی این کشور میتوان به [[زبان فارسی|فارسی]]، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸}}</ref> | ||
اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از رحلت [[حضرت محمد | اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از رحلت [[حضرت محمد]] توسط عمرو بن عاص وارد این سرزمین شد. ورود تشیع نیز به کشور امارات به قرن نوزدهم میلادی و همزمان با اوج صنعت صید [[مروارید]] و ورود بازرگانان ایرانی و هندی بازمیگردد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۷}}</ref> امروزه مذاهب اسلامی موجود در امارات متحده عربی عبارت از شافعی، حنبلی، مالکی، حنفی، [[شیعه]]، اباضی و وهابی است. اباضی و وهابیها در اقلیت مطلق و اکثر مردم پیرو مذهب مالکی هستند. قبلاً فرقههای اسماعیلیه و علیاللهی نیز در امارات زندگی میکردند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۶}}</ref><ref>{{پک|مظفری|۱۳۵۷|ک=امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،|ص=۱۵۷|ج=}}</ref> | ||
در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ [[شیعه]] و ۴٪ بقیه مذاهب بودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۳}}</ref> در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه گزارش شده است.<ref>{{پک/بن|امارت۵|ک=وبسایت دانشگاه ادیان و مذاهب|ف=جغرافیای جهان تشیع}}</ref> بیشترین تمرکز شیعیان در امارت دبی است و پس از آن در ابوظبی و شارجه قرار دارند. شیعیان به دو دسته بومی از قبیله بحارنه و غیربومی مهاجران ایرانی، هندی، پاکستانی، بحرینی، عراقی، لبنانی و افغانی تقسیم میشوند. گروه خوجه اثنیعشری با اصالت هندی و پاکستانی نیز از جمله شیعیان مقیم این کشور هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref> ارتباطات روزمره میان شیعیان و غیرشیعیان در سطح جامعه بهصورت مسالمتآمیز توصیف شده است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۷–۹۰}}</ref> | در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ [[شیعه]] و ۴٪ بقیه مذاهب بودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۳}}</ref> در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه گزارش شده است.<ref>{{پک/بن|امارت۵|ک=وبسایت دانشگاه ادیان و مذاهب|ف=جغرافیای جهان تشیع}}</ref> بیشترین تمرکز شیعیان در امارت دبی است و پس از آن در ابوظبی و شارجه قرار دارند. شیعیان به دو دسته بومی از قبیله بحارنه و غیربومی مهاجران ایرانی، هندی، پاکستانی، بحرینی، عراقی، لبنانی و افغانی تقسیم میشوند. گروه خوجه اثنیعشری با اصالت هندی و پاکستانی نیز از جمله شیعیان مقیم این کشور هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref> ارتباطات روزمره میان شیعیان و غیرشیعیان در سطح جامعه بهصورت مسالمتآمیز توصیف شده است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۷–۹۰}}</ref> | ||
