داروی تجاوز: تفاوت میان نسخه‌ها

داروی تجاوز به مجموعه‌ای از مواد دارویی و ترکیبات شیمیایی گفته می‌شود که با هدف ناتوان‌سازی افراد و تسهیل [[تعرض جنسی]] مورد استفاده قرار می‌گیرند. این مواد با سرکوب سیستم عصبی مرکزی، [[هوشیاری]]، [[قدرت تصمیم‌گیری]] و [[حافظه]] قربانی را مختل کرده و توانایی مقاومت وی را در برابر مهاجم از بین می‌برد. همچنین پیگیری قانونی و [[اثبات جرم]] را با دشواری‌های جدی مواجه می‌سازد. این داروها که اغلب فاقد رنگ، بو و مزه هستند، تنها به [[قرص خواب‌آور|قرص‌های خواب‌آور]] محدود نمی‌شوند و طیف وسیعی از مواد از جمله [[الکل]] و داروهای صنعتی را شامل می‌شوند. امروزه دسترسی به این مواد از طریق [[فضای مجازی]] و در قالب‌های فریبنده‌ای همچون خوراکی‌های معمول گسترش یافته است.

گزارش‌ها حاکی از آن است که بازار فروش این مواد به فضای مجازی و پیام‌رسان‌ها کشیده شده است. فروشندگان در [[تلگرام|کانال‌های تلگرامی]] و صفحات عمومی، انواع قرص‌های خوراکی و استنشاقی را با تبلیغاتی نظیر «بی‌بو و بی‌مزه» و «اثر تضمینی» عرضه می‌کنند. یکی از شیوه‌های نوین و خطرناک توزیع، عرضه این مواد در قالب [[آدامس]] و [[شکلات]] با شعارهای تبلیغاتی فریبنده مانند «[[افزایش میل جنسی]]» یا «مناسب مهمانی» است. همچنین فروشندگان برای ناشناس ماندن، امکان پرداخت از طریق [[رمزارز]] را برای خریداران فراهم کرده‌اند که ردیابی آن‌ها را دشوارتر می‌سازد.<ref name=":0">[https://www.isna.ir/news/1404082113124/یک-شکلات-به-ظاهر-ساده «یک شکلات به ظاهر ساده!»، خبرگزاری دانشجویان ایران.]</ref>

* '''دشواری اثبات''' '''تجاوز:''' اثبات قانونی تجاوزهایی که با داروهای ناتوان‌کننده صورت می‌گیرند، با چالش‌های حقوقی مضاعفی روبه‌رو است. اغلب، قربانی پس از آگاهی از تعرض، با موانع جدی روبه‌رو می‌شود و ممکن است از پیگیری منصرف شود. اگرچه مجازات تجاوز در [[ایران]] مطابق قانون [[اسلام]]، [[اعدام]] است، اما روند اثبات آن، به‌ویژه در موارد پیچیده، نیازمند شواهد بسیار دقیق است. به گفته وکیل‌ها، صدور رأی در این پرونده‌ها با احتیاط زیادی صورت می‌گیرد. این احتیاط به‌دلیل آن است که [[داروی تجاوز]] کمترین رد و نشان فیزیکی یا کلامی را بر جای می‌گذارد.<ref>[https://fararu.com/fa/news/930051/قربانی-بی-خبر-مجرم-ناشناس-بفرمایید-داروی-تجاوز «قربانی بی‌خبر، مجرم ناشناس؛ بفرمایید داروی تجاوز!»، وب‌سایت فرارو.]</ref>

* '''چالش‌های پزشکی قانونی:''' در این پرونده‌ها، تشخیص پارگی و کبودی ناشی از مقاومت قربانی کمتر دیده می‌شود؛ زیرا دارو توانایی مقاومت فیزیکی را از فرد سلب می‌کند؛ بنابراین تمرکز بر آنالیزهای بیولوژیک و سم‌شناسی اهمیت ویژه‌ای می‌یابد؛ اما اثبات وقوع تجاوز با استفاده از دارو، در [[پزشکی قانونی]] با محدودیت‌های زمانی روبه‌رو است. به‌دلیل دفع سریع بسیاری از این داروها از [[بدن]]، دقت آزمایش‌های سم‌شناسی پس از ۷۲ ساعت نخست حادثه، به‌شدت کاهش می‌یابد.<ref>[https://jpmed.ir/article-1-1283-fa.html ناروقه، «تحلیل نقش نظریات پزشکی قانونی در احراز جرائم منافی عفت به عنف در نظام عدالت کیفری ایران»، ۱۴۰۳ش، ص10.]</ref>

قربانیان تعرضات جنسی ناشی از این داروها با [[آسیب‌های روانی]] پایداری مواجه می‌شوند. مطالعات نشان می‌دهد که [[افسردگی]]، [[اضطراب]]، [[اختلال استرس پس از سانحه]] (PTSD)، [[احساس گناه]] و [[فکر خودکشی]] در میان این افراد شیوع بالایی دارد.<ref>[https://jmciri.ir/article-1-2779-fa.html ناهیدی، «تعیین سلامت روان قربانیان زن تجاوز جنسی مراجعه‌کننده به مرکز پزشکی قانونی استان اصفهان»، ۱۳۹۶ش، ص۱۴۷.]</ref> عوارضی همچون [[پرخاشگری]] و [[افسردگی]] می‌تواند تا سال‌ها پس از حادثه ادامه یابد و بر [[سلامت روان]] قربانی اثر بگذارد.<ref>[https://en.civilica.com/doc/1416206/ ربانی، «بررسی اختلالات سلامت روان در قربانیان تجاوز جنسی»، ۱۴۰۰ش.]</ref>

خانم پلیکو در دادگاه از فروپاشی کامل زندگی و آسیب‌های عمیق روانی خود سخن گفت و توضیح داد که این تجاوزها در مکانی رخ داده که قرار بود امن‌ترین فضای زندگی‌اش باشد. او تأکید کرد با وجود زنده‌بودن جسمی، آنچه بر او گذشته برایش به‌معنای مرگ در همان خانه و روی تختش بوده است.<ref>[https://www.radiofarda.com/a/isele-pelicot-avignon-court-house-rape-ex-husband/33109961.html «زن فرانسوی که مورد تجاوز پنجاه مرد قرار گرفت: «بدنم گرم است اما مرده‌ام»»، وب‌سایت رادیو فردا.]</ref> به گزارش رسانه‌های فرانسوی، این پرونده به نمادی از «[[فرهنگ تجاوز]]» و سکوت تحمیلی بر قربانیان [[خشونت جنسی]] در فرانسه تبدیل شده است.<ref name=":1" />

دادگاه ژیزل پلیکو ابعاد پنهان فرهنگ تجاوز جنسی در فرانسه را آشکار کرده است. به گفتۀ کارشناسان فرانسوی، بسیاری از موارد تجاوز در فرانسه به‌دلیل نبود شواهد هرگز گزارش نمی‌شوند؛ به‌طوری که حدود ۸۰درصد از زنان قربانی شکایتی ثبت نمی‌کنند و بخش قابل‌توجهی از پرونده‌های مطرح‌شده نیز به نتیجه نمی‌رسد. دبیرکل کمیسیون ملی مشاوره حقوق بشر فرانسه اعلام کرده است که دو سوم تجاوزهای جنسی در خانه‌های شخصی رخ می‌دهد و پرونده پلیکو نشان داد متجاوزان اغلب افراد عادی جامعه هستند، نه مجرمان حرفه‌ای. بررسی‌ها حاکی از آن است که خشونت جنسی در فرانسه به سطحی هشداردهنده رسیده است.<ref>[https://www.mizanonline.ir/fa/news/4800578/%D9%85%D8%AD%D8%A7%DA%A9%D9%85%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DB%8C-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87-%D9%BE%D9%84%DB%8C%DA%A9%D9%88-%D8%AF%D8%B1-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AB%D8%A8%D8%AA-%D9%85%D9%88%D8%AC%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D8%B4%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%AE%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AA-%D8%AC%D9%86%D8%B3%DB%8C «محاکمه تاریخی پرونده پلیکو در فرانسه در میانه ثبت موج‌های هشداردهنده خشونت جنسی»، خبرگزاری میزان.]</ref>