حمید گلزار (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
حمید گلزار (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات مفهوم | |||
<big>'''محمدتقی بهار | | تصویر =محمدتقی بهار.jpeg | ||
| زیرنویس تصویر =محمدتقی بهار(ملک الشعرا) | |||
| image_alt =ملک الشعرا | |||
| فایل پادکست =محمدتقی بهار (ملکالشعرا).ogg | |||
| حجم فایلپادکست =10/2 | |||
| تاریخ پادکست =17-2-1405 | |||
| زیرنویس عنوان = | |||
| عنوان اصلی = | |||
| عنوان انگلیسی = | |||
| عنوان عربی = | |||
| عنوان علمی = | |||
| شاخه علمی = | |||
| نوع مفهوم = | |||
| معنای اصطلاحی = | |||
| حوزه کاربرد = | |||
| گستره جغرافیایی = | |||
| منشأ تاریخی = | |||
| نخستین کاربرد = | |||
| ریشه واژه = | |||
| مرتبط با = | |||
| اهمیت = | |||
| مبدع = | |||
| مروج = | |||
| مقدس برای = | |||
| مورد احترام = | |||
| آثار مرتبط = | |||
}} | |||
<big>'''محمدتقی بهار'''</big>؛ شاعر، ادیب، تاریخنگار و سیاستمدار معاصر ایرانی. <br> | |||
محمدتقی بهار، مشهور به ملکالشعرا، شاعر و سیاستمدار دوران مشروطه، در سال ۱۲۶۳ش در مشهد متولد شد. او علاوه بر فعالیتهای ادبی، به سیاست نیز وارد شد و با مشروطهخواهان همکاری کرد. بهار معتقد بود که حجاب مانع علمآموزی زنان است و در اشعار خود گاهی زنان را موجوداتی ضعیف و محافظهکار میدید که به احساسات بیشتر از عقل و استدلال تکیه میکنند. منتقدان، این دیدگاهها را زنستیزانه دانستهاند. | محمدتقی بهار، مشهور به ملکالشعرا، شاعر و سیاستمدار دوران مشروطه، در سال ۱۲۶۳ش در مشهد متولد شد. او علاوه بر فعالیتهای ادبی، به سیاست نیز وارد شد و با مشروطهخواهان همکاری کرد. بهار معتقد بود که حجاب مانع علمآموزی زنان است و در اشعار خود گاهی زنان را موجوداتی ضعیف و محافظهکار میدید که به احساسات بیشتر از عقل و استدلال تکیه میکنند. منتقدان، این دیدگاهها را زنستیزانه دانستهاند. | ||
| خط ۹۲: | خط ۱۲۱: | ||
*«محمدتقی بهار از مرغ سحر تا دماوندیه + بیوگرافی و آثار»، وبسایت خبرگزاری ایمنا، 19تاریخ درج مطلب: آذر 1399ش. | *«محمدتقی بهار از مرغ سحر تا دماوندیه + بیوگرافی و آثار»، وبسایت خبرگزاری ایمنا، 19تاریخ درج مطلب: آذر 1399ش. | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
'''<big>محمدتقی بهار</big>'''؛ شاعر، نویسنده، روزنامهنگار و پژوهشگر معاصر<br>[[پرونده:بهار.jpg|200px|thumb|left|محمدتقی بهار (ملکالشعرا)]] | |||
میرزا محمدتقی، روز پنجشنبه 18 آذر 1265ش در [[مشهد]] متولد شد. وی ملقب به ملکالشعرا و متخلص به «بهار»، شاعر، ادیب، نویسنده، روزنامهنگار، تاریخنگار و سیاستمدار معاصر ایرانی است. وی فرزند محمدكاظم صبوري است که ملکالشعرای آستان قدس رضوی بود. این مقام پس از درگذشت پدر به فرمان مظفرالدين شاه در سال 1324ق به محمدتقی رسيد. پدرش شاعر، روزنامهنگار، استاد دانشگاه و از پيشروان تجدد ادبي بود. خاندان پدري بهار، خود را از نسل ميرزا احمد صبور كاشاني، قصيدهسراي مشهور عهد فتحعليشاه ميدانند و به همين سبب، پدر بهار تخلص صبوري را برگزيد. بهار در چهارسالگي به مكتب رفت و در ششسالگي فارسي و قرآن را به خوبي ميخواند. از هفتسالگي نزد پدر شاهنامه را آموخت و نخستين شعر خود را نيز در همين دوره سرود.<ref>بهار، ديوان، 1368ش، ج1، ص1 و 22.</ref> | |||
==فعالیتهای سیاسی بهار== | |||
بهار از چهارده سالگی بهاتفاق پدرش در مجامع آزادیخواهان حاضر شد و به واسطۀ انس و الفتی که با افکار جدید پیدا کرده بود، به مشروطه و آزادی دل بست. دو سال پس از مرگ پدر در سال ۱۳۲۴ق که مشروطیت در کشور ایران مستقر شد، بهار بیستساله به جمع مشروطهخواهان خراسان پیوست.<ref>آرینپور، از صبا تا نیما،1350ش، ص123. </ref> وی اولين آثار ادبي ـ سياسي خود را در روزنامۀ خراسان بهصورت پنهاني و بدون امضا به چاپ ميرساند كه مشهورترين آنها خطاب به محمدعلیشاه است.<ref>بهار، ديوان، 1368، ج1، ص11.</ref> در 1328ق، روزنامه «نوبهار» را منتشر کرد؛ اما این روزنامه پس از مدتی به دستور کنسول روس تعطیل شد. بهار بلافاصله روزنامه «تازه بهار» را تأسیس کرد. این روزنامه هم در محرم 1330ق به امر وثوقالدوله، وزير خارجه، تعطيل و بهار نيز دستگير و به تهران تبعيد شد.<ref>بهار، بهار و ادب فارسي، 1351ش، ج1، ص12ـ13.</ref><br> | |||
در 1332ق به مجلس شورای ملی سوم راه یافت. یک سال پس از آن، دورۀ سوم «نوبهار» را در تهران منتشر کرد. در 1334ق انجمن ادبي دانشكده و نيز مجله «دانشكده» را بنيان گذاشت كه به اعتقاد او مكتب تازهاي در نظم و نثر پديد آورد.<ref>بهار، بهار و ادب فارسي، 1351ش، ج1، ص13. </ref> بهار، قصیدۀ به یادماندنی «هیجان روح» را در طول سه ماه خانهنشینیاش پس از کودتای 1299ش سرود.<ref>بهار، بهار و ادب فارسي، 1351ش، ج1، ص347ـ352. </ref> بهار در طول مجلس چهارم به همکاری با سیدحسن مدرس پرداخت.<ref>بهار، بهار و ادب فارسي، 1351ش، ج1، ص10. </ref> وی در مجلس پنجم نیز در صف مخالفان جمهوري رضاخاني جاي گزيد. پس از قتل عشقي در تير 1303ش، بهار خطر مخالفت با سردار سپه را دريافت و اشعاري ظاهراً در مدح نخستین جمهوری، ولي در معناي مخالف آن سرود.<ref>بهار، تاريخ مختصر احزاب سياسي ايران، 1363ش، ج2، ص38 و 41 ؛ مدرس، مدرس در پنج دوره تقنينيه، 1374ش، ج2، ص55.</ref> بهار، به دلیل نطقهای تند خود و به اتهام مخالفتهای پنهان با رضاشاه برای مدتی به زندان افتاد و تا 1312ش چندبار به حبس و تبعید محکوم شد.<ref>بهار، بهار و ادب فارسي، 1351ش، ج1، ص10ـ11. </ref> محمدتقی بهار در 1313ش پس از شش سال وقفه بار ديگر به تدريس تاريخ ادبيات پيش از اسلام، در دارالمعلمين تهران پرداخت.<ref>بهار، ديوان، 1368ش، ج1، ص15.</ref> در 1316ش تدريس دوره دكتراي ادبيات فارسي را به عهده گرفت و با سقوط رضاشاه در شهريور 1320ش مجدداً به فعاليتهاي سياسي و اجتماعي روي آورد. انتشار مجدد روزنامه «نوبهار»،<ref>بهار، ديوان، 1368ش، ج1، ص74-570 ؛ بهار، بهار و ادب فارسي، 1351ش، ج1، ص12.</ref> ریاست کمیسیون ادبی انجمن روابط فرهنگی ایران و شوروی (1322-1326ش)، تشکیل اولین کنگرۀ نویسندگان ایران (1324ش)،<ref>ميرانصاري، اسنادي از مشاهير ادب ايران، 1377ش، دفتر2، ص275.</ref> نمایندگی مجلس پانزدهم شورای ملی (1326ش) و ریاست فراکسیون حزب دموکرات از جمله فعالیتهای او است. <br> | |||
میرزا محمدتقی بهار، سرانجام در 1330ش در خانۀ مسکونی خود، به علت بیماری سل درگذشت و در آرامگاه ظهيرالدوله در شميران به خاك سپرده شد. | |||
==قلم و کلام بهار== | |||
برخي از ادیبان ایرانی معتقدند كه پس از جامي، در انسجام كلام و رواني طبع و جامعيت، شاعري همپايه بهار نداشتهايم.<ref>بهار، ديوان، 1368ش، ج1، ص22ـ23. </ref> شعر بهار در انسجام کلام و روانی طبع و جامعیت کلام بینظیر بود. وی، اصالت کلام را نه تنها در لفظ و قالب شعر، بلکه در مضمون و محتوای آن میدانست. به ضوابط و موازين اشعار كهن فارسي علاقهمند و پايبند بود. از انواع شعر، بيشتر به قصيدهسرايي توجه داشت و قصایدش را عموما به سبک خراسانی میسرود. گاه نيز قصايد بزرگانی چون رودكي، فرّخي، سنايي و دیگران را جواب ميگفت.<ref>بهار، ديوان، 1368ش، ج1، ص209، 380، 824</ref> قصيده معروف «بهشت» به لهجه خراساني و مستزادهاي بهار از شاهكارهاي او به شمار ميروند.<ref>بهار، ديوان، 1368ش، ج1، ص374؛ همان، ج2، ص1328.</ref> از مهمترين آثارش ميتوان به «چهار خطابه»، «احوال فردوسي»، «سبكشناسي»، «تاريخ مختصر احزاب سياسي»، «ديوان اشعار»، «تصحيح تاريخ سيستان»، «تصحيح جوامع الحكايات سديدالدين عوفي» و ترجمه «يادگار زريران» از پهلوي به فارسي، اشاره كرد. تصنيف «مرغ سحر» او نيز از جمله تصانيف مشهور است. | |||
==پانویس== | |||
{{پانویس}} | |||
==منابع== | |||
*آرینپور، یحیی، از صبا تا نیما، تهران، انتشارات فرانکلین، 1350ش. | |||
*بهار، محمدتقي، دیوان، به تحقیق مهرداد بهار، تهران، توس، چ2، 1368ش، ج1. | |||
*بهار، محمدتقي، بهار و ادب فارسی، به تحقیق محمد گلبن، با مقدمه غلامحسين يوسفي، تهران، جيبي، 1351ش. | |||
*بهار، محمدتقي، تاریخ مختصر احزاب سیاسی ایران، تهران، ]بینا[، 1363ش. | |||
*مدرس، حسن، مدرس در پنج دورهی تقنینیه، به تحقیق محمد تركمان، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1374ش. | |||
*ميرانصاري، علي، اسنادی از مشاهیر ادب ایران، تهران، پژوهشكده اسناد سازمان اسناد ملي ايران، 1377ش. | |||
ویکی ز | |||
