علی شاهرودی (بحث | مشارکتها) ابرابزار |
ایجاد لینک داخلی |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۴۱: | خط ۴۱: | ||
=== در روایات === | === در روایات === | ||
در روایات، ارزش آبروی مؤمن بیش از حرمت خانهٔ کعبه معرفی شده است.<ref>قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۱۶۲.</ref> [[حضرت محمد|رسول خدا]] بر برتری آبروی مؤمن نسبت به خانهٔ خدا، سوگند یاد کرده است.<ref>نیشابوری، روضة الواعظین، ۱۳۷۵ش، ج۲، ص۲۹۳.</ref> [[ | در روایات، ارزش آبروی مؤمن بیش از حرمت خانهٔ کعبه معرفی شده است.<ref>قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۱۶۲.</ref> [[حضرت محمد|رسول خدا]] بر برتری آبروی مؤمن نسبت به خانهٔ خدا، سوگند یاد کرده است.<ref>نیشابوری، روضة الواعظین، ۱۳۷۵ش، ج۲، ص۲۹۳.</ref> [[امام کاظم]] نیز در تکریم مؤمن، حق او را از حق کعبه بزرگتر معرفی کرده است.<ref>دستغیب، گناهان کبیره، 1389ش، ج2، ص292.</ref> [[امام علی]] [[مصرف]] مال برای حفظ آبرو را نشانهٔ بزرگواری و دادن آبرو برای حفظ مال را نشانهٔ پَستی انسان دانسته است.<ref>بروجردی، جامع أحادیث الشیعه، ۱۳۸۶ش، ج۲۲، ص۲۳۲.</ref> | ||
[[ | [[امام محمد باقر]] جهت رعایت آبروی فقیر مؤمن، پرداخت زکات به او با عنوانهای دیگر مانند [[هدیه]] را جایز دانسته و هشدار داده است که مبادا پرداخت زکات مال موجب خواری یا تحقیر دریافتکننده شود.<ref>شیخ صدوق، من لایحضره الفقیه، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۳</ref> کسب [[عزت نفس|عزت]]،<ref>کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۴۸۸.</ref> بخششِ لغزشها،<ref>ابنشعبه حرانی، تحف العقول، ۱۴۰۴ق، ص۳۹</ref> ورود به [[بهشت]]<ref>کوفی، الجعفریات، بیتا، ص۱۹۸.</ref> و نجات از دوزخ، پاداش کسانی دانسته شده است که از ریختن آبروی مؤمنی جلوگیری کنند.<ref>دیلمی، إرشاد القلوب، ۱۴۱۲ق، ج۱، ص۱۸۶.</ref> | ||
=== در فرهنگ ایرانی === | === در فرهنگ ایرانی === | ||
| خط ۴۹: | خط ۴۹: | ||
=== در فقه و حقوق === | === در فقه و حقوق === | ||
با توجه به اینکه در روایات اسلامی، آبروی مؤمن در کنار مال و جان او قرار گرفته است،<ref>طبرسی، مشکاة الأنوار، ۱۳۸۵ش، ص۱۹۰.</ref> از منظر [[فقه اسلامی]]، ضایعکردن آبروی مؤمن، تجاوز به حقوق دیگران و تعدی به [[حقالناس]] شمرده میشود.<ref>مکارم شیرازی، اخلاق در قرآن، ۱۳۷۷ش، ج۳، ص۱۲۱.</ref> در قوانین جمهوری اسلامی ایران، آبروی افراد محترم شمرده شده و مورد حمایت قرار گرفته است.<ref>طاهری، حقوق مدنی، 1418ق، ج۱، ص۴۴.</ref> اگر فعل و عمل کسی موجب لکهدار شدن آبروی دیگران شود، میتوان علیه وی ادعای شرف یا [[ | با توجه به اینکه در روایات اسلامی، آبروی مؤمن در کنار مال و جان او قرار گرفته است،<ref>طبرسی، مشکاة الأنوار، ۱۳۸۵ش، ص۱۹۰.</ref> از منظر [[فقه اسلامی]]، ضایعکردن آبروی مؤمن، تجاوز به حقوق دیگران و تعدی به [[حقالناس]] شمرده میشود.<ref>مکارم شیرازی، اخلاق در قرآن، ۱۳۷۷ش، ج۳، ص۱۲۱.</ref> در قوانین جمهوری اسلامی ایران، آبروی افراد محترم شمرده شده و مورد حمایت قرار گرفته است.<ref>طاهری، حقوق مدنی، 1418ق، ج۱، ص۴۴.</ref> اگر فعل و عمل کسی موجب لکهدار شدن آبروی دیگران شود، میتوان علیه وی ادعای شرف یا [[اعاده حیثیت]] کرد.<ref>[https://www.heyvalaw.com/web/articles/view/2689/اعاده-حیثیت.html «ادعای حیثیت چیست؟»، وبسایت دینا.]</ref> | ||
== خاستگاه آبروی مؤمن در فرهنگ اسلامی == | == خاستگاه آبروی مؤمن در فرهنگ اسلامی == | ||
| خط ۸۴: | خط ۸۴: | ||
=== پاکدامنی === | === پاکدامنی === | ||
{{اصلی|پاکدامنی}} | |||
رفتارهای نادرستی مانند فحشا، به آسانی موجب هتک حرمت انسان در جامعه میشود. انسان مؤمن و پرهیزگار با حفظ پاکدامنی میتواند آبروی خود را حفظ کند و حتی خدا به صیانت از آبروی او میپردازد، همانگونه که پس از تولد حضرت عیسی، خداوند آبروی مریم را در برابر قوم یهود حفظ کرد.<ref>سورهٔ مریم، آیهٔ 27-35.</ref> | رفتارهای نادرستی مانند فحشا، به آسانی موجب هتک حرمت انسان در جامعه میشود. انسان مؤمن و پرهیزگار با حفظ پاکدامنی میتواند آبروی خود را حفظ کند و حتی خدا به صیانت از آبروی او میپردازد، همانگونه که پس از تولد حضرت عیسی، خداوند آبروی مریم را در برابر قوم یهود حفظ کرد.<ref>سورهٔ مریم، آیهٔ 27-35.</ref> | ||
| خط ۱۴۹: | خط ۱۵۰: | ||
==== سرزنش و ملامت ==== | ==== سرزنش و ملامت ==== | ||
[[ | [[امام باقر]] و [[امام صادق]] گفتهاند نزدیکترین حالت بنده به کفر آن است که عیوب برادر ایمانی خود را در خاطر خود نگه دارد تا روزی به واسطه آنها او را مورد ملامت و سرزنش قرار دهد.<ref>کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص354.</ref> همچنین امام صادق گفته است کسی که مؤمنی را به چیزی سرزنش کند، خودش نیز گرفتار همان عیب خواهد شد.<ref>کلینی، الکافی، 1407ق، ج2، ص356.</ref> | ||
==== هجو ==== | ==== هجو ==== | ||