بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
صفیپوری، منتهیالارب فی اللغة العرب، 1390ش، ص511. </ref> در میان فارسیزبانان به «زولبیا» و در میان مردم هند (مردم با زبان اردو) و افغانستان به «جلبی / جلیبی»<ref>غیاثالدین رامپوری، غیاث اللغات، ۱۳۷۵ش، ذیل زلیبا.</ref> معروف شد. اسامی دیگری همچون «زلیبیا»، «زلابی»، «زلیبا»، «زلوبیا» و «زلیبیه» نیز برای آن در نقاطی دیگر از دنیا وجود دارد.<ref>عبدالرشید تتوی، فرهنگ رشیدی، ۱۳۸۶ش، ص559. </ref> در گذشته به زولبیا، «حلقهچی» هم میگفتند که در بعضی مکتوبات تاریخی مانند دیوان اطعمه به آن اشاره شده است.<ref>مولانا بسحاق حلاج شيرازي، ديوان اطعمه،بیتا، ص164.</ref> | صفیپوری، منتهیالارب فی اللغة العرب، 1390ش، ص511. </ref> در میان فارسیزبانان به «زولبیا» و در میان مردم هند (مردم با زبان اردو) و افغانستان به «جلبی / جلیبی»<ref>غیاثالدین رامپوری، غیاث اللغات، ۱۳۷۵ش، ذیل زلیبا.</ref> معروف شد. اسامی دیگری همچون «زلیبیا»، «زلابی»، «زلیبا»، «زلوبیا» و «زلیبیه» نیز برای آن در نقاطی دیگر از دنیا وجود دارد.<ref>عبدالرشید تتوی، فرهنگ رشیدی، ۱۳۸۶ش، ص559. </ref> در گذشته به زولبیا، «حلقهچی» هم میگفتند که در بعضی مکتوبات تاریخی مانند دیوان اطعمه به آن اشاره شده است.<ref>مولانا بسحاق حلاج شيرازي، ديوان اطعمه،بیتا، ص164.</ref> | ||
زولبیا را به شکل دایرهای شبکهای و به اندازهی یک بشقاب کوچک یا نعلبکی میپزند. مواد اولیه این شیرینی شامل ماست، نشاسته، زعفران، روغن و شکر است<ref>انوري، فرهنگ بزرگ سخن، ج5، 1381ش، ذيل زولبيا.</ref> و رنگ آن زرد یا قهوهای است که بستگی به میزان مصرف زعفران در آن دارد. خمیر بامیه نیز از آرد سفید، تخممرغ و شکر تشکیل میشود که بعد از مخلوط شدن آن را در قیف کیسهای یا سرنگ قنادی ریخته و بهشکل استوانههای کوچک و بزرگ و به اندازهی یک بند انگشت در روغن میاندازند. در نهایت این شیرینیها را پس از سرخ کردن، در شربتی که مخلوطی از آب، شکر، عسل، گلاب و کمی آبلیموی تازه است، غوطهور میکنند تا شیرین شود.<ref>دريابندري، كتاب مستطاب آشپزي: از سير تا پياز، ج2، 1379ش، ص1599 و 1600.</ref> همچنین، برای تهیهی گوشفیل از زرده تخممرغ، شیر یا ماست، روغن و بیکینگپودر استفاده میکنند. پس از تهیهی خمیر لازم، آن را با قالبی بهصورت گرد بریده و سپس از یک طرف دایره به آن چین میدهند. پس از سرخ کردن گوشفیلها و گرفتن روغن اضافی آن، آنها را در پودر شکر یا قند میغلتانند. گاهی این شیرینیها را در روغن کنجد سرخ میکنند که ارزش غذایی بیشتری دارد.<ref>دريابندري، كتاب مستطاب آشپزي: از سير تا پياز، ج2، 1379ش، ص1601</ref><br> | زولبیا را به شکل دایرهای شبکهای و به اندازهی یک بشقاب کوچک یا نعلبکی میپزند. مواد اولیه این شیرینی شامل ماست، نشاسته، زعفران، روغن و شکر است<ref>انوري، فرهنگ بزرگ سخن، ج5، 1381ش، ذيل زولبيا.</ref> و رنگ آن زرد یا قهوهای است که بستگی به میزان مصرف زعفران در آن دارد. خمیر بامیه نیز از آرد سفید، [[تخم مرغ|تخممرغ]] و شکر تشکیل میشود که بعد از مخلوط شدن آن را در قیف کیسهای یا سرنگ قنادی ریخته و بهشکل استوانههای کوچک و بزرگ و به اندازهی یک بند انگشت در روغن میاندازند. در نهایت این شیرینیها را پس از سرخ کردن، در شربتی که مخلوطی از آب، شکر، عسل، گلاب و کمی آبلیموی تازه است، غوطهور میکنند تا شیرین شود.<ref>دريابندري، كتاب مستطاب آشپزي: از سير تا پياز، ج2، 1379ش، ص1599 و 1600.</ref> همچنین، برای تهیهی گوشفیل از زرده تخممرغ، شیر یا ماست، روغن و بیکینگپودر استفاده میکنند. پس از تهیهی خمیر لازم، آن را با قالبی بهصورت گرد بریده و سپس از یک طرف دایره به آن چین میدهند. پس از سرخ کردن گوشفیلها و گرفتن روغن اضافی آن، آنها را در پودر شکر یا قند میغلتانند. گاهی این شیرینیها را در روغن کنجد سرخ میکنند که ارزش غذایی بیشتری دارد.<ref>دريابندري، كتاب مستطاب آشپزي: از سير تا پياز، ج2، 1379ش، ص1601</ref><br> | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||