کاچی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۵۹

کاچی

کاچی؛ خوراکی از آرد سرخ‌کرده، روغن، زعفران و شکر
کاچی غذایی شبیه به حلوا است که از شکر، آرد، زعفران، روغن و آب درست می‌کنند.^[۱] این غذا را معمولا برای زاچگان (زنان زائو) تا سه روز بعد از زایمان می‌پزند. گاهی برای بالا بردن ارزش غذایی این خوراک، از روغن حیوانی، عسل و دانه‌های گیاهی همچون ریشه جوز، هِل، سیاه‌دانه و زنجبیل استفاده می‌کنند.^[۲] کاچی غذایی رقیق است که با آرد گندم مقوی‌تر، و با آرد برنج خوش طعم‌تر می‌شود.^[۳]

از این خوراک در مکتوبات کهن همچون دیوان اطعمه و سفره اطعمه نیز یاد شده است.^[۴] این غذا را در نقاط مختلف ایران به شکل‌ها و طعم‌های مختلفی تهیه می‌کنند. برای مثال، مردم در برخی مناطق، به آن پیاز داغ اضافه کرده و سپس آرد و شکر را درون آن سرخ می‌کنند. «دو کاچ‌کاچی» غذایی است که مردم کالون در فصل زمستان می‌پزند. برای پخت این غذا، برنج شِفته را خشک کرده و آرد می‌کنند، سپس به همراه گوشت، پیازداغ، سیرداغ و نعناداغ طبخ می‌کنند.^[۵] این خوراک را هم به عنوان یک دسر مقوی (به سبب داشتن کره و آرد) و هم وعده غذایی اصلی استفاده می‌کنند. گاهی در سفره‌های نذری نیز از این دسر استفاده می‌شود مانند «سفره حضرت ابوالفضل» و «سفره حضرت رقیه».

کاچی در ادبیات فارسی نیز وارد شده است و نمونه آن ضرب‌المثل معروف «کاچی به از هیچ‌چی» است که اشاره به تأثیر کارهای کوچک دارد؛ زیرا کاچی از غذاهای ساده ایرانی اما در عین حال بسیار مغذی است و گرسنگی را کاملا برطرف می‌کند.^[۶]

پانویس

↑ معین، فرهنگ لغت معین، ذیل واژه کاچی؛ دهخدا، لغت‌نامه دهخدا، ذیل واژه کاچی.
↑ ميرزا علي‌اكبر خان آشپزباشي، سفرة اطعمه، 1353ش، ص82.
↑ شهري، طهران قديم، 1371ش، ص162 و 163.
↑ ميرزا علي اكبر خان آشپزباشي، سفرة اطعمه، 1353ش، ص82 و 83.
↑ دریابندری، کتاب مستطاب آشپزی از سیر تا پیاز، ج2، تابستان ۱۳۸۴ش، ص1559.
↑ «آشنایی با ضرب‌المثل کاچی به از هیچی»، سایت دانش‌چی.

منابع

دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه دهخدا، سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: 5 مهر 1400ش.
معین، محمد، فرهنگ لغت معین، سایت واژه‌یاب، تاریخ بازدید: 5 مهر 1400ش.
ميرزا علي‌اكبر خان آشپزباشي، سفرة اطعمه، تهران، انتشارات بنياد فرهنگ ايران، 1353ش.
شهري، جعفر، طهران قديم، تهران، معين، 1371ش.
دریابندری، نجف و رستکار، فهمیه، کتاب مستطاب آشپزی از سیر تا پیاز، تهران، کارنامه، ج2، تابستان ۱۳۸۴ش.
«آشنایی با ضرب‌المثل کاچی به از هیچی»، سایت دانش‌چی، تاریخ بازدید: 5 مهر 1400ش.

[1] معین، فرهنگ لغت معین، ذیل واژه کاچی؛ دهخدا، لغت‌نامه دهخدا، ذیل واژه کاچی.

[2] ميرزا علي‌اكبر خان آشپزباشي، سفرة اطعمه، 1353ش، ص82.

[3] شهري، طهران قديم، 1371ش، ص162 و 163.

[4] ميرزا علي اكبر خان آشپزباشي، سفرة اطعمه، 1353ش، ص82 و 83.

[5] دریابندری، کتاب مستطاب آشپزی از سیر تا پیاز، ج2، تابستان ۱۳۸۴ش، ص1559.

[6] «آشنایی با ضرب‌المثل کاچی به از هیچی»، سایت دانش‌چی.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 [[پرونده:کاچی.jpg|300px|thumb|left|کاچی]]
 <big>'''کاچی'''</big>؛ خوراکی از آرد سرخ‌کرده، روغن، زعفران و شکر<br>
-کاچی غذایی شبیه به حلوا است که از شکر، آرد، زعفران، روغن و آب درست می‌کنند.<ref>[https://www.vajehyab.com/dehkhoda/%DA%A9%D8%A7%DA%86%DB%8C معین، فرهنگ لغت معین، ذیل واژه کاچی؛  دهخدا، لغت‌نامه دهخدا، ذیل واژه کاچی.]</ref>  این غذا را معمولا برای زاچگان (زنان زائو) تا سه روز بعد از زایمان می‌پزند. گاهی برای بالا بردن ارزش غذایی این خوراک، از روغن حیوانی، عسل و دانه‌های گیاهی همچون ریشه جوز، هِل، سیاه‌دانه و زنجبیل استفاده می‌کنند.<ref>ميرزا علي‌اكبر خان آشپزباشي، سفرة اطعمه، 1353ش، ص82.  </ref>  کاچی غذایی رقیق است که با آرد گندم مقوی‌تر، و با آرد برنج خوش طعم‌تر می‌شود.<ref>شهري، طهران قديم، 1371ش، ص162 و 163.</ref><br>
+کاچی غذایی شبیه به حلوا است که از شکر، آرد، [[زعفران]]، روغن و [[آب]] درست می‌کنند.<ref>[https://www.vajehyab.com/dehkhoda/%DA%A9%D8%A7%DA%86%DB%8C معین، فرهنگ لغت معین، ذیل واژه کاچی؛  دهخدا، لغت‌نامه دهخدا، ذیل واژه کاچی.]</ref>  این غذا را معمولا برای زاچگان (زنان زائو) تا سه روز بعد از زایمان می‌پزند. گاهی برای بالا بردن ارزش غذایی این خوراک، از روغن حیوانی، عسل و دانه‌های گیاهی همچون ریشه جوز، هِل، سیاه‌دانه و زنجبیل استفاده می‌کنند.<ref>ميرزا علي‌اكبر خان آشپزباشي، سفرة اطعمه، 1353ش، ص82.  </ref>  کاچی غذایی رقیق است که با آرد گندم مقوی‌تر، و با آرد برنج خوش طعم‌تر می‌شود.<ref>شهري، طهران قديم، 1371ش، ص162 و 163.</ref><br>
 از این خوراک در مکتوبات کهن همچون دیوان اطعمه و سفره اطعمه نیز یاد شده است.<ref>ميرزا علي اكبر خان آشپزباشي، سفرة اطعمه، 1353ش، ص82 و 83. </ref>  این غذا را در نقاط مختلف ایران به شکل‌ها و طعم‌های مختلفی تهیه می‌کنند. برای مثال، مردم در برخی مناطق، به آن پیاز داغ اضافه کرده و سپس آرد و شکر را درون آن سرخ می‌کنند. «دو کاچ‌کاچی» غذایی است که مردم کالون در فصل زمستان می‌پزند. برای پخت این غذا، برنج شِفته را خشک کرده و آرد می‌کنند، سپس به همراه گوشت، پیازداغ، سیرداغ و نعناداغ طبخ می‌کنند.<ref>دریابندری، کتاب مستطاب آشپزی از سیر تا پیاز، ج2، تابستان ۱۳۸۴ش، ص1559.</ref> این خوراک را هم به عنوان یک دسر مقوی (به سبب داشتن کره و آرد) و هم وعده غذایی اصلی استفاده می‌کنند.   گاهی در سفره‌های نذری نیز از این دسر استفاده می‌شود مانند «سفره حضرت ابوالفضل» و «سفره حضرت رقیه».<br>