نعلین: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۵:

قدیمی‌ترین نعلین شناخته‌شده در [[ایران]]، از نوع بنددار آن و در پای یک حاکم ایلامی دیده شده است.<ref>Amiet, 1972, volI, P.200, vol II, Pl.148, no1567. <br>

اثر مُهر از شوش.</ref> در میان آثار مکتوب نیز می‌توان به کتابی از یک نویسنده دمشقی اشاره کرد که موضوع آن، نعلین [[پیامبر ~~اسلام~~]] است.<ref>ابن‌رافع، منتخب المختار (تاریخ علماء بغداد)، 1357ق، ص96-98.</ref> بر اساس گزارش این کتاب، پیامبر خدا نعلینی از جنس چرم داشت که بعد از وی، توسط خلفای بنی‌امیه و بنی‌عباس نیز پوشیده می‌شد. بعدها این نعلین را یکی از قاضیان مصری در اختیار گرفت.<ref>اصفهانی، کتاب الاغانی، 1414-1415ق، ص89 .</ref> امروزه، یکی از نعلین‌های پیامبر در موزه «توپکاپی» نگهداری می‌شود.<ref>زیدان، تاریخ التمدن الاسلامی، 1902-1906م، ص93 و 94.</ref> در دوران پس از [[اسلام]] رسم بود که بر گردن شترهای قربانی، نعلین می‌آویختند.<ref>واقدی، المغازی، 1409ق، ص1076 و 1090.</ref> در بازه زمانی دوره مغول تا قاجار، نعلین‌های پاشنه‌داری مرسوم شد که نوک تیزشان به‌سمت بالا برگشته بود.<ref>Maddison, Science, tools & magic, the Nasser D. Khalili collection of Islamic art, 1997, Pp. 28-29.</ref> استفاده از نعلین توسط زنان هم در این دوره رایج شد که به آن ساغری نیز می‌گفتند.<ref>ذکاء، لباس زنان ایران، 1336ش، ص11-21؛ سودآور، هنر دربارهای ایران، 1380ش، ص385. </ref><br>

اثر مُهر از شوش.</ref> در میان آثار مکتوب نیز می‌توان به کتابی از یک نویسنده دمشقی اشاره کرد که موضوع آن، نعلین [[پیامبر اکرم]] است.<ref>ابن‌رافع، منتخب المختار (تاریخ علماء بغداد)، 1357ق، ص96-98.</ref> بر اساس گزارش این کتاب، پیامبر خدا نعلینی از جنس چرم داشت که بعد از وی، توسط خلفای [[بنی‌امیه]] و [[بنی‌عباس]] نیز پوشیده می‌شد. بعدها این نعلین را یکی از قاضیان مصری در اختیار گرفت.<ref>اصفهانی، کتاب الاغانی، 1414-1415ق، ص89 .</ref> امروزه، یکی از نعلین‌های پیامبر در موزه «توپکاپی» نگهداری می‌شود.<ref>زیدان، تاریخ التمدن الاسلامی، 1902-1906م، ص93 و 94.</ref> در دوران پس از [[اسلام]] رسم بود که بر گردن شترهای قربانی، نعلین می‌آویختند.<ref>واقدی، المغازی، 1409ق، ص1076 و 1090.</ref> در بازه زمانی دوره مغول تا قاجار، نعلین‌های پاشنه‌داری مرسوم شد که نوک تیزشان به‌سمت بالا برگشته بود.<ref>Maddison, Science, tools & magic, the Nasser D. Khalili collection of Islamic art, 1997, Pp. 28-29.</ref> استفاده از نعلین توسط زنان هم در این دوره رایج شد که به آن ساغری نیز می‌گفتند.<ref>ذکاء، لباس زنان ایران، 1336ش، ص11-21؛ سودآور، هنر دربارهای ایران، 1380ش، ص385. </ref><br>

==نعلین در ادبیات==

قدمت طولانی استفاده از نعلین موجب شده که از آن در آثار و نوشته‌های ادیبان از گذشته تا امروز یاد شود.

@@ خط ۵: / خط ۵: @@
 قدیمی‌ترین نعلین شناخته‌شده در [[ایران]]، از نوع بنددار آن و در پای یک حاکم ایلامی دیده شده است.<ref>Amiet, 1972, volI, P.200, vol II, Pl.148, no1567. <br>
-اثر مُهر از شوش.</ref>  در میان آثار مکتوب نیز می‌توان به کتابی از یک نویسنده دمشقی اشاره کرد که موضوع آن، نعلین [[پیامبر اسلام]] است.<ref>ابن‌رافع، منتخب المختار (تاریخ علماء بغداد)، 1357ق، ص96-98.</ref>  بر اساس گزارش این کتاب، پیامبر خدا نعلینی از جنس چرم داشت که بعد از وی، توسط خلفای بنی‌امیه و بنی‌عباس نیز پوشیده می‌شد. بعدها این نعلین را یکی از قاضیان مصری در اختیار گرفت.<ref>اصفهانی، کتاب الاغانی، 1414-1415ق، ص89 .</ref>  امروزه، یکی از نعلین‌های پیامبر در موزه «توپکاپی» نگهداری می‌شود.<ref>زیدان، تاریخ التمدن الاسلامی، 1902-1906م، ص93 و 94.</ref>  در دوران پس از [[اسلام]] رسم بود که بر گردن شترهای قربانی، نعلین می‌آویختند.<ref>واقدی، المغازی، 1409ق، ص1076 و 1090.</ref>  در بازه زمانی دوره مغول تا قاجار، نعلین‌های پاشنه‌داری مرسوم شد که نوک تیزشان به‌سمت بالا برگشته بود.<ref>Maddison, Science, tools & magic, the Nasser D. Khalili collection of Islamic art, 1997, Pp. 28-29.</ref>  استفاده از نعلین توسط زنان هم در این دوره رایج شد که به آن ساغری نیز می‌گفتند.<ref>ذکاء، لباس زنان ایران، 1336ش، ص11-21؛ سودآور، هنر دربارهای ایران، 1380ش، ص385. </ref><br>
+اثر مُهر از شوش.</ref>  در میان آثار مکتوب نیز می‌توان به کتابی از یک نویسنده دمشقی اشاره کرد که موضوع آن، نعلین [[پیامبر اکرم]] است.<ref>ابن‌رافع، منتخب المختار (تاریخ علماء بغداد)، 1357ق، ص96-98.</ref>  بر اساس گزارش این کتاب، پیامبر خدا نعلینی از جنس چرم داشت که بعد از وی، توسط خلفای [[بنی‌امیه]] و [[بنی‌عباس]] نیز پوشیده می‌شد. بعدها این نعلین را یکی از قاضیان مصری در اختیار گرفت.<ref>اصفهانی، کتاب الاغانی، 1414-1415ق، ص89 .</ref>  امروزه، یکی از نعلین‌های پیامبر در موزه «توپکاپی» نگهداری می‌شود.<ref>زیدان، تاریخ التمدن الاسلامی، 1902-1906م، ص93 و 94.</ref>  در دوران پس از [[اسلام]] رسم بود که بر گردن شترهای قربانی، نعلین می‌آویختند.<ref>واقدی، المغازی، 1409ق، ص1076 و 1090.</ref>  در بازه زمانی دوره مغول تا قاجار، نعلین‌های پاشنه‌داری مرسوم شد که نوک تیزشان به‌سمت بالا برگشته بود.<ref>Maddison, Science, tools & magic, the Nasser D. Khalili collection of Islamic art, 1997, Pp. 28-29.</ref>  استفاده از نعلین توسط زنان هم در این دوره رایج شد که به آن ساغری نیز می‌گفتند.<ref>ذکاء، لباس زنان ایران، 1336ش، ص11-21؛ سودآور، هنر دربارهای ایران، 1380ش، ص385. </ref><br>
 ==نعلین در ادبیات==
 قدمت طولانی استفاده از نعلین موجب شده که از آن در آثار و نوشته‌های ادیبان از گذشته تا امروز یاد شود.