بقالی: تفاوت میان نسخه‌ها

در تهران، رسم بود که بقالی‌ها، گاهی اجناس را به‌صورت نسیه به مشتری‌های قابل اعتماد خود عرضه می‌کردند و هر مشتری، نزد بقال محل، یک ترکه‌ی آلبالویی (به طول دو وجب) داشت که با هر بار خرید، بقال، روی آن خطی می‌انداخت و زمانی‌که به اصطلاح چوب‌خط مشتری پر می‌شد، با بقال تسویه‌حساب می‌کردند.<ref>شهری، طهران قدیم، ج4، ۱۳۷۱ش، ص339 و 341.</ref><br>

نخشبی، طوطی‌نامه، ۱۳۷۲ش، ص۸۲.</ref>  برای نمونه، در مثلی معروف آمده است که «بقال نگوید که ماست من ترش است»<ref>ذوالفقاری، فرهنگ بزرگ ضرب‌المثل‌های فارسی، ج1، ۱۳۸۸ش، ص534.</ref>  یا «بهتر است آدم به‌جای وعده به قصاب و بقال، به شکم خود وعده دهد».<ref>ذوالفقاری، فرهنگ بزرگ ضرب‌المثل‌های فارسی، ج1، ۱۳۸۸ش، ص556.</ref>  شاعران بزرگ ایران‌زمین، در اشعار خود به این پیشه و صفات گسترده‌ی آن‌ها اشاراتی داشته‌اند. برای مثال، مولانا در شعری می‌گوید:<ref> [https://ganjoor.net/moulavi/shams/ghazalsh/sh2432 مولانا، دیوان شمس، غزلیات، غزل شماره 2432، سایت گنجور.]</ref><br>

ملک‌الشعرای بهار نیز، به واژه بقال و بقالی در اشعار خود اشاراتی کرده است، مانند:<ref> [https://ganjoor.net/bahar/ghasidebk/sh66 ملک‌الشعرای بهار، قصاید، شماره 66، دختر گدا، سایت گنجور.]</ref><br>