صفحهای تازه حاوی «جایگزین=نقشی از بهشت در حرم امام رضا، در میدان ولیعصر تهران|بندانگشتی|نقشی از بهشت در حرم امام رضا، در میدان ولیعصر تهران {{درشت|'''بهشت'''}}؛ جایگاه برتری که نیکوکاران پس از مرگ، در آن زندگی خواهند کرد. بهشت یا وهشت، در لغت بهم...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{درشت|'''بهشت'''}}؛ جایگاه برتری که نیکوکاران پس از مرگ، در آن زندگی خواهند کرد. | {{درشت|'''بهشت'''}}؛ جایگاه برتری که نیکوکاران پس از مرگ، در آن زندگی خواهند کرد. | ||
| خط ۳۵: | خط ۳۴: | ||
بهشت، دارای ۸ طبقه است و آسمان طبقه هشتم، «کرسی» نام دارد.<ref>کرمانی، «مقصود از اینکه جسم مؤمن «ارض بهشت» او ست چیست؟»، ۱۳۵۸ش، ص۳۱۷ و ۳۱۹.</ref> این ۸ طبقه را فردوس، عالیه، نعیم، عدن، مقام، خلود، المأوی و دارالسلام نامیدهاند.<ref>کرمانی، «مقصود از اینکه جسم مؤمن «ارض بهشت» او ست چیست؟»، ۱۳۵۸ش، ص۳۱۹–۳۲۰.</ref> «جنات عدن» در باور برخی از اندیشمندان، بالاترین درجه بهشت است که به مقربین، پیامبران، امامان و شهدا اختصاص دارد. بر اساس آیات و روایات، این جایگاه، چنان متعالی است که نه چشمی دیده و نه به قلب کسی خطور کرده است.<ref>طبرسی، تفسیر مجمع البیان،]بیتا[، ذیل سوره توبه، آیه 72.</ref> | بهشت، دارای ۸ طبقه است و آسمان طبقه هشتم، «کرسی» نام دارد.<ref>کرمانی، «مقصود از اینکه جسم مؤمن «ارض بهشت» او ست چیست؟»، ۱۳۵۸ش، ص۳۱۷ و ۳۱۹.</ref> این ۸ طبقه را فردوس، عالیه، نعیم، عدن، مقام، خلود، المأوی و دارالسلام نامیدهاند.<ref>کرمانی، «مقصود از اینکه جسم مؤمن «ارض بهشت» او ست چیست؟»، ۱۳۵۸ش، ص۳۱۹–۳۲۰.</ref> «جنات عدن» در باور برخی از اندیشمندان، بالاترین درجه بهشت است که به مقربین، پیامبران، امامان و شهدا اختصاص دارد. بر اساس آیات و روایات، این جایگاه، چنان متعالی است که نه چشمی دیده و نه به قلب کسی خطور کرده است.<ref>طبرسی، تفسیر مجمع البیان،]بیتا[، ذیل سوره توبه، آیه 72.</ref> | ||
==بهشت در ادبیات فارسی== | ==بهشت در ادبیات فارسی== | ||
در ادبیات پارسیزبانان، توصیف بهشت و باور مردم درباره آن، بهصورت گسترده بازنمایی شده است. [[فردوسی]] در اشعار خود، از واژه بهشت بسیار استفاده کرده و در بیتی میگوید:<ref>[https://ganjoor.net/ferdousi/shahname/fereydoon/sh1 فردوسی، شاهنامه، فریدون، بخش 1، سایت گنجور.]</ref> | در ادبیات پارسیزبانان، توصیف بهشت و باور مردم درباره آن، بهصورت گسترده بازنمایی شده است. [[فردوسی]] در اشعار خود، از واژه بهشت بسیار استفاده کرده و در بیتی میگوید:<ref>[https://ganjoor.net/ferdousi/shahname/fereydoon/sh1 فردوسی، شاهنامه، فریدون، بخش 1، سایت گنجور.]</ref> | ||
{{آغاز نستعلیق}} | {{آغاز نستعلیق}} | ||
{{شعر|نستعلیق}} | {{شعر|نستعلیق}} | ||
| خط ۴۲: | خط ۴۱: | ||
{{پایان نستعلیق}} | {{پایان نستعلیق}} | ||
[[خاقانی]] نیز در شعر خود، بهشت را بهکار برده است:<ref>[https://ganjoor.net/khaghani/divankh/ghasidekh/sh154 خاقانی، دیوان اشعار، قصاید، شماره 154، سایت گنجور.]</ref> | [[خاقانی]] نیز در شعر خود، بهشت را بهکار برده است:<ref>[https://ganjoor.net/khaghani/divankh/ghasidekh/sh154 خاقانی، دیوان اشعار، قصاید، شماره 154، سایت گنجور.]</ref> | ||
{{آغاز نستعلیق}} | {{آغاز نستعلیق}} | ||
{{شعر|نستعلیق}} | {{شعر|نستعلیق}} | ||
| خط ۵۶: | خط ۵۵: | ||
==بهشت در هنر ایرانیان== | ==بهشت در هنر ایرانیان== | ||
باغ در فرهنگ ایرانیان، نماد و آیینهای از بهشت آسمانی است و [[زیبایی]] آن را یادآور میشود. باغهای معروف به هشت بهشت، سبک ویژهای از معماری ایرانی را نشان میدهند که در نقاط مختلفی از ایران، بنا شدهاند، مانند عمارت هشت ضلعی «هشت بهشت» در [[تبریز]] (دوره [[تیموریان]]). این نوع از طراحی و معماری ایرانیان، در هنر [[مینیاتور]] آنها نیز مورد توجه بوده است. | باغ در فرهنگ ایرانیان، نماد و آیینهای از بهشت آسمانی است و [[زیبایی]] آن را یادآور میشود. باغهای معروف به هشت بهشت، سبک ویژهای از معماری ایرانی را نشان میدهند که در نقاط مختلفی از ایران، بنا شدهاند، مانند عمارت هشت ضلعی «هشت بهشت» در [[تبریز]] (دوره [[تیموریان]]). این نوع از طراحی و معماری ایرانیان، در هنر [[مینیاتور]] آنها نیز مورد توجه بوده است. | ||
| خط ۶۹: | خط ۶۶: | ||
در باور ایرانیان، بهشت سرشار از سازش و آرامش است.<ref>Loeffler, Islam in Practice, 1988, P67.</ref> پس از مرگ، روح افراد نیکوکار به بهشت رفته و سرآغاز خوشیهای آنها خواهد بود. مُردن در روز [[عاشورا]] و برخی روزهای خاص، از نظر ایرانیان بسیار نیکو است و درهای بهشت به روی افراد درگذشته، باز خواهد بود.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص۲۰۹.</ref> شادمان بودن چهره در هنگام مرگ نیز نشانه بهشتی بودن است. مُردن بر اثر یک دوره بیماری طولانی نیز موجب بهشتی شدن فرد میشود.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص168.</ref> | در باور ایرانیان، بهشت سرشار از سازش و آرامش است.<ref>Loeffler, Islam in Practice, 1988, P67.</ref> پس از مرگ، روح افراد نیکوکار به بهشت رفته و سرآغاز خوشیهای آنها خواهد بود. مُردن در روز [[عاشورا]] و برخی روزهای خاص، از نظر ایرانیان بسیار نیکو است و درهای بهشت به روی افراد درگذشته، باز خواهد بود.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص۲۰۹.</ref> شادمان بودن چهره در هنگام مرگ نیز نشانه بهشتی بودن است. مُردن بر اثر یک دوره بیماری طولانی نیز موجب بهشتی شدن فرد میشود.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص168.</ref> | ||
بهشت، علاوه بر جایگاه آسمانی آن، در زبان عامیانه بهمعنای باغ و سرزمینی سرسبز نیز به کار میرود.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص۲۹۱.</ref> مردم در تنکابن بر این باورند که خداوند، بهشت را برای پنج تن آل عبا، زینت داده است.<ref>خلعتبری لیماکی، فرهنگ مردم تنکابن، ۱۳۸۷ش، ص۵۰.</ref> در باور کهن برخی از مردم، کشتن زنبور بهدلیل موذی و اهریمنی بودن آن، پاداشی برابر با یک دانهٔ [[خرما]] در بهشت دارد.<ref>طباطبایی اردکانی، فرهنگ عامهٔ اردکان، ۱۳۸۱ش، ص۴۵۲.</ref> مُردن در زمان [[کودک|کودکی]] نیز، فرد را بهصورت مستقیم به بهشت هدایت میکند.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص328.</ref> کودکان، پس از مرگ بهصورت بلبل یا پرندهای دیگر درآمده و در هنگام ورود به بهشت، از فرشتگان الهی قول میگیرند که پدر و مادر آنها را نیز به بهشت ببرند.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص168.</ref> | بهشت، علاوه بر جایگاه آسمانی آن، در زبان عامیانه بهمعنای باغ و سرزمینی سرسبز نیز به کار میرود.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص۲۹۱.</ref> مردم در [[تنکابن]] بر این باورند که خداوند، بهشت را برای پنج تن آل عبا، زینت داده است.<ref>خلعتبری لیماکی، فرهنگ مردم تنکابن، ۱۳۸۷ش، ص۵۰.</ref> در باور کهن برخی از مردم، کشتن زنبور بهدلیل موذی و اهریمنی بودن آن، پاداشی برابر با یک دانهٔ [[خرما]] در بهشت دارد.<ref>طباطبایی اردکانی، فرهنگ عامهٔ اردکان، ۱۳۸۱ش، ص۴۵۲.</ref> مُردن در زمان [[کودک|کودکی]] نیز، فرد را بهصورت مستقیم به بهشت هدایت میکند.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص328.</ref> کودکان، پس از مرگ بهصورت بلبل یا پرندهای دیگر درآمده و در هنگام ورود به بهشت، از فرشتگان الهی قول میگیرند که پدر و مادر آنها را نیز به بهشت ببرند.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۸۷ش، ص168.</ref> | ||
خوردن تمام دانههای یک [[انار]]، به دلیل آنکه یک دانه بهشتی در آن وجود دارد، موجب بهشتی شدن فرد میشود.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامهٔ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۲۶۸.</ref> در [[سیرجان]]، [[سروستان]] و [[خراسان]]، معتقدند که همهٔ آبهای کره زمین، در روز [[جمعه]] به بهشت میروند، از اینرو لباس شستن در روز جمعه را نکوهش میکنند؛ اگر ضرورتی در شستن رختها در روز جمعه پیش آید، فرد میتواند تکهای از لباس [[سادات]] را نیز همراه با رختهای خود بشوید تا از این گناه، دور بماند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامهٔ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۲۶9؛{{سخ}} | خوردن تمام دانههای یک [[انار]]، به دلیل آنکه یک دانه بهشتی در آن وجود دارد، موجب بهشتی شدن فرد میشود.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامهٔ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۲۶۸.</ref> در [[سیرجان]]، [[سروستان]] و [[خراسان]]، معتقدند که همهٔ آبهای کره زمین، در روز [[جمعه]] به بهشت میروند، از اینرو لباس شستن در روز جمعه را نکوهش میکنند؛ اگر ضرورتی در شستن رختها در روز جمعه پیش آید، فرد میتواند تکهای از لباس [[سادات]] را نیز همراه با رختهای خود بشوید تا از این گناه، دور بماند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامهٔ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۲۶9؛{{سخ}} | ||
