صفحهای تازه حاوی «<big>'''پنیر'''</big>؛ خوراکی جهانی از شیر بسته شده<br> پنیر، خوراکی است که از شیر دَلَمه زده (بسته شده)، تهیه میکنند.<ref>[https://www.vajehyab.com/?q=%D9%BE%D9%86%DB%8C%D8%B1&f=moein عین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پنیر، سایت واژهیاب.]</ref> انعقاد شیر در این منبع غذایی مهم بهوسیله...» ایجاد کرد |
زهرا غلامی (بحث | مشارکتها) ایجاد لینک داخلی |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
<big>'''پنیر'''</big>؛ خوراکی جهانی از شیر بسته شده<br> | <big>'''پنیر'''</big>؛ خوراکی جهانی از شیر بسته شده<br> | ||
پنیر، خوراکی است که از شیر دَلَمه زده (بسته شده)، تهیه میکنند.<ref>[https://www.vajehyab.com/?q=%D9%BE%D9%86%DB%8C%D8%B1&f=moein عین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پنیر، سایت واژهیاب.]</ref> انعقاد شیر در این منبع غذایی مهم بهوسیلهی مایه (پنیرمایه) یا یک نوع اسید، انجام میشود. بیش از 15 هزار گونهی پنیر در نقاط مختلف دنیا، شناسایی شده است. | پنیر، خوراکی است که از شیر دَلَمه زده (بسته شده)، تهیه میکنند.<ref>[https://www.vajehyab.com/?q=%D9%BE%D9%86%DB%8C%D8%B1&f=moein عین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه پنیر، سایت واژهیاب.]</ref> انعقاد [[شیر]] در این منبع غذایی مهم بهوسیلهی مایه (پنیرمایه) یا یک نوع اسید، انجام میشود. بیش از 15 هزار گونهی پنیر در نقاط مختلف دنیا، شناسایی شده است. | ||
==پیشینه پنیر در ایران== | ==پیشینه پنیر در ایران== | ||
واژه پنیر در رسالهای به زبان فارسی پهلوی دیده میشود.<ref>درخت آسوریگ، ۱۳۶۳ش، ص69.</ref> در لوحهای باقیمانده از دوره هخامنشیان نیز به پنیر،<ref>کخ، از زبان داریوش، ۱۳۷۹ش، ص۳۲۲. </ref> رسم نوروزی خوردن پنیر متبرک، توسط پادشاهان هخامنشی<ref>آخته، جشنها و آیینهای شادمانی در ایران، ۱۳۸۵ش، ص۴۹.</ref> و هدیه دادن شیر و پنیر به پادشاهان،<ref>ویسهوفر، ایران باستان، ۱۳۷۷ش، ص۵۷.</ref> اشاره شده است.<br> | واژه پنیر در رسالهای به زبان فارسی پهلوی دیده میشود.<ref>درخت آسوریگ، ۱۳۶۳ش، ص69.</ref> در لوحهای باقیمانده از دوره هخامنشیان نیز به پنیر،<ref>کخ، از زبان داریوش، ۱۳۷۹ش، ص۳۲۲. </ref> رسم نوروزی خوردن پنیر متبرک، توسط پادشاهان هخامنشی<ref>آخته، جشنها و آیینهای شادمانی در ایران، ۱۳۸۵ش، ص۴۹.</ref> و هدیه دادن شیر و پنیر به پادشاهان،<ref>ویسهوفر، ایران باستان، ۱۳۷۷ش، ص۵۷.</ref> اشاره شده است.<br> | ||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
ابنبطوطه (703-779ق)، پنیر یزد را پنیری بسیار مرغوب معرفی کرده که عطر و طعمی خاص داشته و هر قالب آن نیز در حدود 2 تا 4 وقیه (برابر با 7 مثقال) وزن داشته است.<ref>ابنبطوطه، رحلة، ج2، ۱۴۱۷ق، ص34.</ref> ژان شاردَن (1643-1713م) نیز پنیر را از اصلیترین خوراکهای صبحانه ایرانیان دانسته و توضیح میدهد که ایرانیان، پنیر را سفت درست نمیکردند و آن را در پوست بز نگه میداشتند.<ref>شاردن، سیاحتنامه، ۱۳۵۰ش، ص263-264.</ref> | ابنبطوطه (703-779ق)، پنیر یزد را پنیری بسیار مرغوب معرفی کرده که عطر و طعمی خاص داشته و هر قالب آن نیز در حدود 2 تا 4 وقیه (برابر با 7 مثقال) وزن داشته است.<ref>ابنبطوطه، رحلة، ج2، ۱۴۱۷ق، ص34.</ref> ژان شاردَن (1643-1713م) نیز پنیر را از اصلیترین خوراکهای صبحانه ایرانیان دانسته و توضیح میدهد که ایرانیان، پنیر را سفت درست نمیکردند و آن را در پوست بز نگه میداشتند.<ref>شاردن، سیاحتنامه، ۱۳۵۰ش، ص263-264.</ref> | ||
==طرز تهیه پنیر== | ==طرز تهیه پنیر== | ||
پنیر با افزودن مایهی پنیر به شیر، بهدست میآید. مایهی پنیر، مادهای است که عموما از معده پستانداران (بره، بز، گوساله) گرفته میشود.<ref>مهران، فرهنگ علوم مواد غذایی، کشاورزی و منابع طبیعی، ۱۳۷۷ش، ص۱۱۳.</ref> گاهی، این پنیرمایه را با ادویه یا گیاهان معطر همچون | پنیر با افزودن مایهی پنیر به شیر، بهدست میآید. مایهی پنیر، مادهای است که عموما از معده پستانداران (بره، بز، گوساله) گرفته میشود.<ref>مهران، فرهنگ علوم مواد غذایی، کشاورزی و منابع طبیعی، ۱۳۷۷ش، ص۱۱۳.</ref> گاهی، این پنیرمایه را با ادویه یا گیاهان معطر همچون [[دارچین]]، رازیانه، هل و پونه، طعمدار میکنند.<ref> رسولی، پژوهشی در فرهنگ مردم پیرسواران، ۱۳۷۸ش، ص۱۷۶؛ <br> | ||
هاشمنیا، فرهنگ مردم گروس (بیجار و حومه)، ۱۳۸۰ش، ص۱۶۸.</ref><br> | هاشمنیا، فرهنگ مردم گروس (بیجار و حومه)، ۱۳۸۰ش، ص۱۶۸.</ref><br> | ||
