زهرا فاضل (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «<big>'''ترانه‌سرایی'''</big>؛ حرفه‌ی کسی که به سرودن یا آفرینش ترانه مشغول است.<br> ترانه‌سَرا، ترانه‌سُرا، ترانه‌نویس و ترانه‌پرداز، کسی است که به پیشه‌ی ترانه‌سرایی مشغول بوده و به‌صورت حرفه‌ای به سرایش ترانه می‌پردازد. ترانه‌سرا، برای این...» ایجاد کرد
 
جز حمید گلزار صفحهٔ ترانه سرایی را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به ترانه‌سرایی منتقل کرد
 
(یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
<big>'''ترانه‌سرایی'''</big>؛ حرفه‌ی کسی که به سرودن یا آفرینش ترانه مشغول است.<br>
<big>'''ترانه‌سرایی'''</big>؛ حرفه‌ی کسی که به سرودن یا آفرینش ترانه مشغول است.<br>


ترانه‌سَرا، ترانه‌سُرا، ترانه‌نویس و ترانه‌پرداز، کسی است که به پیشه‌ی ترانه‌سرایی مشغول بوده و به‌صورت حرفه‌ای به سرایش ترانه می‌پردازد. ترانه‌سرا، برای این حرفه، باید با موسیقی، ریتم و هارمونی آن و فنون ترانه‌سرایی آشنا باشد. بیش‌تر ترانه‌سرایان، نوازندگانی توانمند نیز بوده‌اند. ترانه‌سرا همچنین با زبان عامیانه (فولکوریک) مردم آشنا است؛ زیرا استفاده از واژگان، اصطلاحات و زبان روز مردم و دوری کردن از زبان کلاسیک، در این شاخه از شاعری، مهم است.<ref>[https://sherenab.com/index.php?module=News&do=Print&id=914 «ترانه چیست؟ ترانه‌سرا کیست؟»، سایت شعر ناب.]</ref> <br>
ترانه‌سَرا، ترانه‌سُرا، ترانه‌نویس و ترانه‌پرداز، کسی است که به پیشه‌ی ترانه‌سرایی مشغول بوده و به‌صورت حرفه‌ای به سرایش [[ترانه]] می‌پردازد. ترانه‌سرا، برای این حرفه، باید با موسیقی، ریتم و هارمونی آن و فنون ترانه‌سرایی آشنا باشد. بیش‌تر ترانه‌سرایان، نوازندگانی توانمند نیز بوده‌اند. ترانه‌سرا همچنین با زبان عامیانه (فولکوریک) مردم آشنا است؛ زیرا استفاده از واژگان، اصطلاحات و زبان روز مردم و دوری کردن از زبان کلاسیک، در این شاخه از شاعری، مهم است.<ref>[https://sherenab.com/index.php?module=News&do=Print&id=914 «ترانه چیست؟ ترانه‌سرا کیست؟»، سایت شعر ناب.]</ref> <br>
   
   
ترانه‌سرایی در ایران، در دوره ساسانیان به اوج شکوفایی خود رسید و از نامداران این هنر می‌توان به باربد، نکیسا، رامتین و بامشاد اشاره کرد.<ref>رشیدی، یک قرن ترانه و آهنگ، 1383ش، ص7.</ref>  
ترانه‌سرایی در ایران، در دوره ساسانیان به اوج شکوفایی خود رسید و از نامداران این هنر می‌توان به باربد، نکیسا، رامتین و بامشاد اشاره کرد.<ref>رشیدی، یک قرن ترانه و آهنگ، 1383ش، ص7.</ref>