زهرا فاضل (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «<big>'''تابوت'''</big>؛ صندوق یا جعبه‌ای برای حمل مُردگان<br> تابوت، ظرف صندوق‌مانندی است که میت را در آن گذاشته، روی آن را پوشانده و به قبرستان می‌برند. این صندوق، بیش‌تر از جنس چوب یا فلز بوده<ref>[https://www.vajehyab.com/dehkhoda/%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%AA دهخدا، لغت‌نامه...» ایجاد کرد
 
امان الله فصیحی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۸: خط ۸:
</ref> <br>
</ref> <br>


واژه تابوت، همچنین به‌معنای صندوقی برای نگهداری اجساد، صندوق گور، محلی مخصوص بر روی عرشه کشتی و جایی برای نگهداری ذخایر معابد آمده است.<ref>دوزی، تکملة المعاجم العربیة، ۱۹۷۹م، ج2، ص9.</ref>  مردم مصر، به ظرف آب‌خوری و در برخی از کلیساها، به جعبه یا صندوقی که کتب و ظروف مقدس در آن‌ها نگهداری می‌شود، تابوت می‌گویند.<ref>Jaffri, «Moharram Ceremonies in India», Ta’zieh: Ritual and Drama in Iran, 1979, P89.</ref>  
واژه تابوت، همچنین به‌معنای صندوقی برای نگهداری اجساد، صندوق گور، محلی مخصوص بر روی عرشه کشتی و جایی برای نگهداری ذخایر معابد آمده است.<ref>دوزی، تکملة المعاجم العربیة، ۱۹۷۹م، ج2، ص9.</ref>  مردم مصر، به ظرف آب‌خوری و در برخی از [[کلیسا|کلیساها]]، به جعبه یا صندوقی که کتب و ظروف مقدس در آن‌ها نگهداری می‌شود، تابوت می‌گویند.<ref>Jaffri, «Moharram Ceremonies in India», Ta’zieh: Ritual and Drama in Iran, 1979, P89.</ref>  
واژه تابوت در قرآن نیز به‌کار رفته است.<ref>سوره بقره، آیه 248؛ سوره طه، آیه 39.</ref>   
واژه تابوت در قرآن نیز به‌کار رفته است.<ref>سوره بقره، آیه 248؛ سوره طه، آیه 39.</ref>   
==تابوت در ادیان==  
==تابوت در ادیان==  
خط ۳۲: خط ۳۲:
در کیش، اگر میت، دختری جوان یا نوجوان باشد، تابوت او را با پارچه‌ای سبز می‌پوشانند که نماد عروسی است. اهل سنت نیز فقط تابوت حامل جنازه زن را با پارچه‌ای سیاه می‌پوشانند.<ref>مختارپور، دو سال با بومیان جزیرۀ کیش، ۱۳۸۷ش، ص۶۰۴-۶۰۵.</ref>  مردم خراسان، از پارچه رنگ سبز برای تابوت سادات، از رنگ زرد برای تابوت مردان و حاجیان، از رنگ سفید برای تابوت عوام و از چارقد سر برای تابوت زنان استفاده می‌کنند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم مردم خراسان، ۱۳۶۳ش، ص۲۰۹، حاشیۀ ۱.</ref>   
در کیش، اگر میت، دختری جوان یا نوجوان باشد، تابوت او را با پارچه‌ای سبز می‌پوشانند که نماد عروسی است. اهل سنت نیز فقط تابوت حامل جنازه زن را با پارچه‌ای سیاه می‌پوشانند.<ref>مختارپور، دو سال با بومیان جزیرۀ کیش، ۱۳۸۷ش، ص۶۰۴-۶۰۵.</ref>  مردم خراسان، از پارچه رنگ سبز برای تابوت سادات، از رنگ زرد برای تابوت مردان و حاجیان، از رنگ سفید برای تابوت عوام و از چارقد سر برای تابوت زنان استفاده می‌کنند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم مردم خراسان، ۱۳۶۳ش، ص۲۰۹، حاشیۀ ۱.</ref>   
==تابوت در ادبیات فارسی==
==تابوت در ادبیات فارسی==
تابوت، از جمله واژگان کهنی است که در ادبیات رسمی و شفاهی ایرانیان، از دیرباز، حضور داشته است. شاعران بسیاری همچون فردوسی، در اشعار خود به تابوت، بارها اشاره کرده‌اند، مانند:<ref> [https://ganjoor.net/ferdousi/shahname/eskandar/sh43 فردوسی، شاهنامه، پادشاهی اسکندر، بخش 43، بیت 25، سایت گنجور.]</ref>
تابوت، از جمله واژگان کهنی است که در ادبیات رسمی و شفاهی ایرانیان، از دیرباز، حضور داشته است. شاعران بسیاری همچون [[فردوسی]]، در اشعار خود به تابوت، بارها اشاره کرده‌اند، مانند:<ref> [https://ganjoor.net/ferdousi/shahname/eskandar/sh43 فردوسی، شاهنامه، پادشاهی اسکندر، بخش 43، بیت 25، سایت گنجور.]</ref>
  {{آغاز نستعلیق}}
  {{آغاز نستعلیق}}
  {{شعر|نستعلیق}}
  {{شعر|نستعلیق}}