حانیه کلهر (بحث | مشارکتها) صفحهای تازه حاوی «جایگزین=شکل اصلی حاجی فیروز، با صورت سیاه و لباس قرمز|بندانگشتی|شکل اصلی حاجی فیروز، با صورت سیاه و لباس قرمز {{درشت|'''حاجیفیروز'''}}؛ پیامآور نوروز در روزهای آخر سال با صورتی سیاه و لباسی قرمز حاجیفیروز از نمادهای ...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{درشت|'''حاجیفیروز'''}}؛ پیامآور نوروز در روزهای آخر سال با صورتی سیاه و لباسی قرمز | {{درشت|'''حاجیفیروز'''}}؛ پیامآور نوروز در روزهای آخر سال با صورتی سیاه و لباسی قرمز | ||
حاجیفیروز از نمادهای [[نوروز]] در [[ایران]] است. او لباسهای قرمز پوشیده و صورت خود را سیاه میکند. وی با [[دایره (ساز)|دایره]] زنگی در کوچهها و خیابانها سرودهای شاد خوانده و از مردم پول میگیرد.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/حاجی+فیروز معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه حاجیفیروز.]</ref> حاجیفیروز شخصیتی شبیه به مبارک در نمایش سیاهبازی دارد.<ref>[https://visit.tehran.ir/سفریار/رستوران/جزئیات-رستوران/ArticleId/3637/حاجی%20فیروز «حاجیفیروز»، سامانه جامع گردشگری تهران.]</ref> | حاجیفیروز از نمادهای [[نوروز]] در [[ایران]] است. او لباسهای قرمز پوشیده و صورت خود را سیاه میکند. وی با [[دایره (ساز)|دایره]] زنگی در کوچهها و خیابانها سرودهای شاد خوانده و از مردم پول میگیرد.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/حاجی+فیروز معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه حاجیفیروز.]</ref> حاجیفیروز شخصیتی شبیه به مبارک در نمایش [[سیاهبازی]] دارد.<ref>[https://visit.tehran.ir/سفریار/رستوران/جزئیات-رستوران/ArticleId/3637/حاجی%20فیروز «حاجیفیروز»، سامانه جامع گردشگری تهران.]</ref> | ||
==واژهشناسی حاجیفیروز== | ==واژهشناسی حاجیفیروز== | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۷: | ||
==سیاهرو بودن حاجیفیروز== | ==سیاهرو بودن حاجیفیروز== | ||
برخی، سیاهرو بودن شخصیت حاجیفیروز را یادآور صورت بیمو و چهرهٔ سیاه نوکران اربابها دانستهاند که انجام کارهای مسخره را میآموختند.<ref>شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۴، ص۱۱۱ و ۱۱۳.</ref> بعضی، او را یادآور کولیهای آسیایی دانستهاند که پس از ورود به [[ایران]] در این کشور پخش شدند و با لهجهٔ خاصی سخن میگفتند.<ref>بیضایی، نمایش در ایران، ۱۳۴۴ش، ص۱۷۴.</ref> برخی معتقدند حاجیفیروز نام بردگان آفریقایی بوده که در زمان [[حج]] در مکه فروخته میشدند. آنها برای جلب توجه، میرقصیدند. نوازندگان دورهگرد ایرانی با تقلید از آنها خود را سیاه کرده و حرکات آنها را تقلید میکردند.<ref>صفری، اردبیل در گذرگاه تاریخ، ۱۳۵۳ش، ج۲، ص۹۸–۹۹.</ref> عدهای، حاجیفیروز را بازماندهٔ آیین بازگشت ایزد شهیدشونده یا سیاوش دانستهاند که چهرهٔ سیاه او نماد بازگشت از جهان مردگان، لباس سرخ او نماد خون سیاوش و شادی او نماد رویش و برکت است.<ref>بهار، جستاری در فرهنگ ایران، ۱۳۸۶ش، ص۲۸۹–۲۹۰.</ref> | برخی، سیاهرو بودن شخصیت حاجیفیروز را یادآور صورت بیمو و چهرهٔ سیاه نوکران اربابها دانستهاند که انجام کارهای مسخره را میآموختند.<ref>شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۴، ص۱۱۱ و ۱۱۳.</ref> بعضی، او را یادآور کولیهای آسیایی دانستهاند که پس از ورود به [[ایران]] در این کشور پخش شدند و با لهجهٔ خاصی سخن میگفتند.<ref>بیضایی، نمایش در ایران، ۱۳۴۴ش، ص۱۷۴.</ref> برخی معتقدند حاجیفیروز نام بردگان آفریقایی بوده که در زمان [[حج]] در مکه فروخته میشدند. آنها برای جلب توجه، میرقصیدند. نوازندگان دورهگرد ایرانی با تقلید از آنها خود را سیاه کرده و حرکات آنها را تقلید میکردند.<ref>صفری، اردبیل در گذرگاه تاریخ، ۱۳۵۳ش، ج۲، ص۹۸–۹۹.</ref> عدهای، حاجیفیروز را بازماندهٔ آیین بازگشت ایزد شهیدشونده یا سیاوش دانستهاند که چهرهٔ سیاه او نماد بازگشت از جهان مردگان، لباس سرخ او نماد خون سیاوش و شادی او نماد رویش و برکت است.<ref>بهار، جستاری در فرهنگ ایران، ۱۳۸۶ش، ص۲۸۹–۲۹۰.</ref> | ||
