بابونه: تفاوت میان نسخه‌ها

==واژه‌شناسی بابونه==

بابونه که در [[زبان عربی|عربی]] به آن بابونج گویند، گیاهی کوتاه‌قامت با شاخه‌های باریک و گل‌های سفید و کرک‌دار است. این گیاه، از دیرباز در [[طب سنتی ایران|طب سنتی]] و صنایع دارویی کاربرد دارد.<ref>[https://www.vajehyab.com/amid/بابونه عمید، فرهنگ فارسی عمید، ذیل واژه بابونه، سایت واژه‌یاب.]</ref> [[بابونه]] به‌صورت خودرو در زمین‌های شنی، چمن‌زارها و کنار آبگیرها می‌روید.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/بابونه معین، فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه بابونه، سایت واژه‌یاب.]</ref> از این گیاهان در کتب طب سنتی کهن، با نام‌های اُقحُوان کبیر، عین‌القط، اقحوان صغیر و بابونهٔ رومی یا شیرازی یاد شده است.<ref>خوش‌بین، گیاهان معجزه‌گر: معرفی ۲۵۰ گیاه دارویی، ج1، ۱۳۸۹ش، ص121؛{{سخ}}

===روش‌های مصرف===

[[بابونه]] را که طبیعتی گرم و خشک دارد، به صورت [[چای]] یا دمنوش، اسانس، روغن و ترکیبات مختلف استفاده می‌کنند.<ref>ابن‌سینا، القانون، ج2، ۱۴۱۳ق، ص418.</ref>

===کاربردهای درمانی و دارویی===

از این گیاه، برای درمان [[تب]] و لرز، باز شدن مجرای تنفسی، خرد کردن سنگ مثانه، تسکین‌دهنده دردهای قاعدگی، افزایش [[شیر]] مادران، تقویت مغز و اعصاب، رفع سردرد و میگرن،<ref>نفیسی، پزشکی‌نامه، ۱۳۵۵ش، ص134.</ref> تسکین درد، تقویت معده و درمان بی‌اشتهایی، درمان زردی و یرقان و دفع کرم معده و روده استفاده می‌کنند. بُخور بابونه برای برطرف کردن چشم‌درد، ایجاد عطسه و تخلیه مخاط به‌کار می‌رود.<ref>جرجانی، ذخیرهٔ خوارزمشاهی، ج2، ۱۳۸۲ش، ص253؛{{سخ}}

  جرجانی، الاغراض الطبیة، ج1، ۱۳۸۴ش، ص234.</ref> جویدن گیاه بابونه، التیام‌بخش زخم‌های دهانی است. اسانس گیاه بابونه و ترکیب آن با روغن بادام، مُسکن درد و از بین برندهٔ ناراحتی‌های پوستی مانند اِگزما، کهیر و غیره است.<ref>خوش‌بین، گیاهان معجزه‌گر: معرفی ۲۵۰ گیاه دارویی، ج1، ۱۳۸۹ش، ص121-125.</ref>

{{گیاکان}}