علی شاهرودی (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
حسین صبوری (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات مفهوم | |||
| تصویر = | |||
| زیرنویس تصویر = | |||
| image_alt = | |||
| فایل پادکست =ارزن.ogg | |||
| حجم فایلپادکست =۱۱/۴ | |||
| تاریخ پادکست =۱۴۰۵/۰۵/۲۴ | |||
| زیرنویس عنوان = | |||
| عنوان اصلی = | |||
| عنوان انگلیسی = | |||
| عنوان عربی = | |||
| عنوان علمی = | |||
| شاخه علمی = | |||
| نوع مفهوم = | |||
| معنای اصطلاحی = | |||
| حوزه کاربرد = | |||
| گستره جغرافیایی = | |||
| منشأ تاریخی = | |||
| نخستین کاربرد = | |||
| ریشه واژه = | |||
| مرتبط با = | |||
| اهمیت = | |||
| مبدع = | |||
| مروج = | |||
| مقدس برای = | |||
| مورد احترام = | |||
| آثار مرتبط = | |||
}} | |||
{{درشت|'''ارزن'''}}؛ گیاهی از تیره گندمیان، با خواص درمانی و خوراکی | {{درشت|'''ارزن'''}}؛ گیاهی از تیره گندمیان، با خواص درمانی و خوراکی | ||
| خط ۶: | خط ۳۶: | ||
گیاه ارزن، از تیره گندمیان و دارای ساقههای کوتاه و دانههای ریز است.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/ارزن معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه ارزن.]</ref> ارزن خوشهای، که ارزنی گرد و براق است، در زمینهای شنی رویش بهتری دارد و بهمحض رسیدن، باید درو شود.<ref>بهرامی، فرهنگ روستایی، ۱۳۱۶–۱۳۱۷ش، ص۱۵۱؛{{سخ}} | گیاه ارزن، از تیره گندمیان و دارای ساقههای کوتاه و دانههای ریز است.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/ارزن معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه ارزن.]</ref> ارزن خوشهای، که ارزنی گرد و براق است، در زمینهای شنی رویش بهتری دارد و بهمحض رسیدن، باید درو شود.<ref>بهرامی، فرهنگ روستایی، ۱۳۱۶–۱۳۱۷ش، ص۱۵۱؛{{سخ}} | ||
گلگلاب، گیاهشناسی، ۱۳۲۶ش، ص۲۹۶؛{{سخ}} | گلگلاب، گیاهشناسی، ۱۳۲۶ش، ص۲۹۶؛{{سخ}} | ||
[https://www.vajehyab.com/moein/ارزن معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه ارزن.]</ref> این نوع از ارزنهای معمولی، به «ارزن سفید» نیز معروف هستند و در مناطقی مانند گرگان، مینودشت، مازندران، آذربایجان، اطراف تهران، لرستان و جنوب شرقی بلوچستان میرویند. دانه، ریشه و شاخههای ارزن معمولی بهصورت کامل مورد استفاده قرار میگیرند. نوع دیگری از ارزن وجود دارد که به آن «ارزن رسمی» یا «گاوَرس» میگویند و تنها میتوان از دانههای آن استفاده کرد. این ارزن، در آذربایجان و بلوچستان رویش دارد. نوعی دیگر از ارزن، در نواحی جاسک، میناب، بندرعباس و اطراف چابهار میروید و از گلها و برگهای آن برای مصارف درمانی استفاده میکنند.<ref>عماد، شناسایی گیاهان دارویی و صنعتی جنگلی و مرتعی و موارد مصرف آنها، ج4، ۱۳۷۸–۱۳۷۹ش، ص22-23؛{{سخ}} | [https://www.vajehyab.com/moein/ارزن معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه ارزن.]</ref> این نوع از ارزنهای معمولی، به «ارزن سفید» نیز معروف هستند و در مناطقی مانند گرگان، مینودشت، مازندران، آذربایجان، اطراف تهران، لرستان و جنوب شرقی بلوچستان میرویند. دانه، ریشه و شاخههای ارزن معمولی بهصورت کامل مورد استفاده قرار میگیرند. نوع دیگری از ارزن وجود دارد که به آن «ارزن رسمی» یا «گاوَرس» میگویند و تنها میتوان از دانههای آن استفاده کرد. این ارزن، در آذربایجان و بلوچستان رویش دارد. نوعی دیگر از ارزن، در نواحی جاسک، میناب، بندرعباس و اطراف [[چابهار]] میروید و از گلها و برگهای آن برای مصارف درمانی استفاده میکنند.<ref>عماد، شناسایی گیاهان دارویی و صنعتی جنگلی و مرتعی و موارد مصرف آنها، ج4، ۱۳۷۸–۱۳۷۹ش، ص22-23؛{{سخ}} | ||
Mozaffarian, A Dictionary of Iranian Plant Names, 2007, P391.</ref> | Mozaffarian, A Dictionary of Iranian Plant Names, 2007, P391.</ref> | ||
| خط ۸۵: | خط ۱۱۵: | ||
{{گیاکان}} | {{گیاکان}} | ||
{{گیاهان دارویی}} | |||
