چارده‌پال: تفاوت میان نسخه‌ها

چارده‌پال (چهارده فال)، از جملۀ آیین‌ و رسوم محلی و میراث فرهنگی و نیز نوعی تفأل و پیشگویی در میان هزاره‌های افغانستان است که طی مراسمی توسط زنان، در شب چهاردهم ماه قمری در طول سال انجام می‌شود.  

زن‌ها در شب چهاردهم ماه قمری، در خانه‌ای که مرد خانه یک‌بار ازدواج کرده باشد، جمع مي‌شوند.<ref>- [http://0797525627.blogfa.com/post/33 امید، «رسم و رواج های جاغوری»، وبلاگ اگر به یاد جاغوری افتادی.]</ref>  سپس، دختر باکره‌ای را لباس تمیز مي‌پوشانند و مانند يك عروس روي تخت نشانده و یک ظرف آب را پیش روی دختر به‌صورتی می‌گذارند که اشیاء داخل آن دیده نشود. زنان دیگر دور دختر حلقه ‌زده و هر کدام نشانه‌ای از خود مانند انگشتر، حلقه و سکه درون ظرف می‌اندازند. سپس زنان خوش‌صدا به‌نوبت دوبیتی‌هایی از شاعران محلی، بابا طاهر و فائز دشتستانی را می‌خوانند<ref>[http://www.216sua.blogfa.com/ سمیع الله، «ترانه ها درآیین های نمایشی هزاره ها» وبلاگ رحیم بیگ.]</ref> و با هر بارخواندن دوبیتی، دختر جوان یکی از انگشترها و یا حلقه‌های ریخته‌شده داخل ظرف را بیرون می‌آورد. بعد از آن، تعبیرکنندگان بدون اینکه از نیت‌کننده خواهان توضیح نیت شوند، دوبیتی را معنا و با گفتن جملۀ «بد است» یا «خوب است»، تعبیر می‌کنند؛ اما صاحب نیت، خود دوبیتی را چندینبار زمزمه می‌کند و معنای آن را با نیت خود تطبیق می‌دهد.<ref>[http://mahdizartosht.blogspot.com/2012/09/blog-post_2643.html?m=1 مهدی زرتشت، « چارده پال؛ فرهنگ دیرپای هزارگی»، وب‌سایت رنگار.]</ref>