مرو: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۲۷:

زبان رسمی مرو به‌عنوان یک بخش از خراسان، فارسی میانه بوده و زبان گفتاری عمومی، دری بوده است. در کنار آن، لهجه‌های سغدی، کوشانی و باختری نیز در مرو رایج بوده‌ است. با ورود اسلام، زبان عربی نیز در مرو و دیگر شهرهای خراسان گسترش یافت، اما همواره تحت تأثیر زبان فارسی بود.<ref>سجادی، مرو، 1383ش، ص326-327.</ref> مرو در عرصۀ شعر و ادب نیز سرآمد بوده‌ و در دامن فرهنگی خود شاعران بزرگی چون ابوالعباس مروزی، محمد بن صالح مروزی، مسعود مروزی، حارثی مروزی، ابونصر مرغزی، طبان مرغزی، کوکبی مروزی، صفار مرغزی، حکاک مرغزی، بشار مرغزی، کسائی مروزی، عمارۀ مروزی، ابوحنیفۀ اسکافی، عسجدی مروزی، ناصر خسرو و ده‌ها شاعر دیگر پرورانده است.<ref>[http://ensani.ir/file/download/article/20120614193653-7100-38.pdf رادفر، «شاعران مرو»، 1371ش، ص1-12.]</ref>

===د) موسیقی===

موسیقی در مرو باستان به‌طور معمول همراه با رسوم مذهبی، جشن‌ها و جنگ‌ها کاربرد داشته است. ساغری از ‌قرن اول میلادی در شهر نساء به‌‌دست ‌آمده که دو نوازنده را در حال نواختن چنگ و ساز نشان می‌دهد. واژۀ گوسان به‌معنای موسیقی‌دان و فهلویه به‌معنای اشعار موزون، واژگان پهلوی پارتی است و کارشناسان آن را نشان شعر و شعرخوانی همراه با موسیقی در اجتماعات مردمی و درباریان دورۀ اشکانی می‌دانند. کارشناسان، دورۀ ساسانیان را باشکوه‌ترین دورۀ قبل از اسلام برای موسیقی و موسیقی‌دانان می‌دانند که حتی برای موسیقی وزیر ویژه تعیین کرده بودند.<ref>[http://ensani.ir/fa/article/407452/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D9%88-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D علیئی و دیگران، «بررسی اهمیت و جایگاه هنر موسیقی در ایران باستان»، 1398ش، ص45-47.]</ref> «باربد»، رهبر پیشگام موسیقی از مرو، از نوازندگان دربار خسرو پرویز است. مرو در دورۀ اسلامی نیز متخصصین موسیقی چون احمد سرخسی داشته است.<ref>سجادی، مرو، 1383ش، ص318.</ref>

موسیقی در مرو باستان به‌طور معمول همراه با رسوم مذهبی، جشن‌ها و جنگ‌ها کاربرد داشته است. ساغری از ‌قرن اول میلادی در شهر نساء به‌‌دست ‌آمده که دو نوازنده را در حال نواختن [[چنگ (ساز)|چنگ]] و ساز نشان می‌دهد. واژۀ گوسان به‌معنای موسیقی‌دان و فهلویه به‌معنای اشعار موزون، واژگان پهلوی پارتی است و کارشناسان آن را نشان شعر و شعرخوانی همراه با موسیقی در اجتماعات مردمی و درباریان دورۀ اشکانی می‌دانند. کارشناسان، دورۀ ساسانیان را باشکوه‌ترین دورۀ قبل از اسلام برای موسیقی و موسیقی‌دانان می‌دانند که حتی برای موسیقی وزیر ویژه تعیین کرده بودند.<ref>[http://ensani.ir/fa/article/407452/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D9%88-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D علیئی و دیگران، «بررسی اهمیت و جایگاه هنر موسیقی در ایران باستان»، 1398ش، ص45-47.]</ref> «باربد»، رهبر پیشگام موسیقی از مرو، از نوازندگان دربار خسرو پرویز است. مرو در دورۀ اسلامی نیز متخصصین موسیقی چون احمد سرخسی داشته است.<ref>سجادی، مرو، 1383ش، ص318.</ref>

==مرو امروزی==

[[پرونده:مرو۱.jpg|thumb|پوشش کودکان شهر مرو در مراسم استقبال از رئیس جمهوری اسلامی ایران|جایگزین=پوشش کودکان شهر مرو]]

@@ خط ۲۷: / خط ۲۷: @@
 زبان رسمی مرو به‌عنوان یک بخش از خراسان، فارسی میانه بوده و زبان گفتاری عمومی، دری بوده است. در کنار آن، لهجه‌های سغدی، کوشانی و باختری نیز در مرو رایج بوده‌ است. با ورود اسلام، زبان عربی نیز در مرو و دیگر شهرهای خراسان گسترش یافت، اما همواره تحت تأثیر زبان فارسی بود.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص326-327.</ref>  مرو در عرصۀ شعر و ادب نیز سرآمد بوده‌ و در دامن فرهنگی خود شاعران بزرگی چون ابوالعباس مروزی، محمد بن صالح مروزی، مسعود مروزی، حارثی مروزی، ابونصر مرغزی، طبان مرغزی، کوکبی مروزی، صفار مرغزی، حکاک مرغزی، بشار مرغزی، کسائی مروزی، عمارۀ مروزی، ابوحنیفۀ اسکافی، عسجدی مروزی، ناصر خسرو و ده‌ها شاعر دیگر پرورانده است.<ref>[http://ensani.ir/file/download/article/20120614193653-7100-38.pdf رادفر، «شاعران مرو»، 1371ش، ص1-12.]</ref>
 ===د) موسیقی===
-موسیقی در مرو باستان به‌طور معمول همراه با رسوم مذهبی، جشن‌ها و جنگ‌ها کاربرد داشته است. ساغری از ‌قرن اول میلادی در شهر نساء به‌‌دست ‌آمده که دو نوازنده را در حال نواختن چنگ و ساز نشان می‌دهد. واژۀ گوسان به‌معنای موسیقی‌دان و فهلویه به‌معنای اشعار موزون، واژگان پهلوی پارتی است و کارشناسان آن را نشان شعر و شعرخوانی همراه با موسیقی در اجتماعات مردمی و درباریان دورۀ اشکانی می‌دانند. کارشناسان، دورۀ ساسانیان را باشکوه‌ترین دورۀ قبل از اسلام برای موسیقی و موسیقی‌دانان می‌دانند که حتی برای موسیقی وزیر ویژه تعیین کرده بودند.<ref>[http://ensani.ir/fa/article/407452/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D9%88-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D علیئی و دیگران، «بررسی اهمیت و جایگاه هنر موسیقی در ایران باستان»، 1398ش، ص45-47.]</ref>  «باربد»، رهبر پیشگام موسیقی از مرو، از نوازندگان دربار خسرو پرویز است. مرو در دورۀ اسلامی نیز متخصصین موسیقی چون احمد سرخسی داشته است.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص318.</ref>
+موسیقی در مرو باستان به‌طور معمول همراه با رسوم مذهبی، جشن‌ها و جنگ‌ها کاربرد داشته است. ساغری از ‌قرن اول میلادی در شهر نساء به‌‌دست ‌آمده که دو نوازنده را در حال نواختن [[چنگ (ساز)|چنگ]] و ساز نشان می‌دهد. واژۀ گوسان به‌معنای موسیقی‌دان و فهلویه به‌معنای اشعار موزون، واژگان پهلوی پارتی است و کارشناسان آن را نشان شعر و شعرخوانی همراه با موسیقی در اجتماعات مردمی و درباریان دورۀ اشکانی می‌دانند. کارشناسان، دورۀ ساسانیان را باشکوه‌ترین دورۀ قبل از اسلام برای موسیقی و موسیقی‌دانان می‌دانند که حتی برای موسیقی وزیر ویژه تعیین کرده بودند.<ref>[http://ensani.ir/fa/article/407452/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D9%88-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D علیئی و دیگران، «بررسی اهمیت و جایگاه هنر موسیقی در ایران باستان»، 1398ش، ص45-47.]</ref>  «باربد»، رهبر پیشگام موسیقی از مرو، از نوازندگان دربار خسرو پرویز است. مرو در دورۀ اسلامی نیز متخصصین موسیقی چون احمد سرخسی داشته است.<ref>سجادی، مرو، 1383ش،  ص318.</ref>
 ==مرو امروزی==
 [[پرونده:مرو۱.jpg|thumb|پوشش کودکان شهر مرو در مراسم استقبال از رئیس جمهوری اسلامی ایران|جایگزین=پوشش کودکان شهر مرو]]