علی شاهرودی (بحث | مشارکتها) اصلاح املا، ابرابزار |
جز ویکی سازی |
||
| خط ۳۷: | خط ۳۷: | ||
کارشناسان بر این باورند که امید نیز همچون [[معنویت]]، در ساختن زندگی بهتر تأثیرگذار است.<ref>Snyder, C. R, The past and possible futures of hope, 2000, 19 (1), P11-28.</ref> امید با دینداری درونی و [[بهزیستی ذهنی]] ارتباط دارد و با افزایش [[ایمان]] و [[توکل]]، امیدواری در فرد افزایش مییابد.<ref>مرحمتی و خرمایی، «رابطهٔ دینداری و امید: نقش واسطه ای صبر»، 1397ش، ص435-444.</ref> | کارشناسان بر این باورند که امید نیز همچون [[معنویت]]، در ساختن زندگی بهتر تأثیرگذار است.<ref>Snyder, C. R, The past and possible futures of hope, 2000, 19 (1), P11-28.</ref> امید با دینداری درونی و [[بهزیستی ذهنی]] ارتباط دارد و با افزایش [[ایمان]] و [[توکل]]، امیدواری در فرد افزایش مییابد.<ref>مرحمتی و خرمایی، «رابطهٔ دینداری و امید: نقش واسطه ای صبر»، 1397ش، ص435-444.</ref> | ||
در ادیان ابراهیمی، امید را در سه مقولهٔ اصلی شامل «امید به آینده»، «امید به [[آخرالزمان]]» و «امید به آمدن منجی یا [[انتظار]]» دستهبندی کردهاند. امید به آینده، درصدد ایجاد روحیهٔ امید نسبت به آینده و عدم ناامیدی نسبت به وضعیت موجود است. انسان امیدوار، همواره مسیری رو به جلو داشته و آیندهنگر است. او، آیندهٔ خود را روشن و دستیافتنی میداند. فرد امیدوار درک میکند که باید از وضعیت نامطلوب امروز گذر کرده و خواستهٔ امروز خود را در فردا بجوید. امید به آخرالزمان نیز از اهمیت ویژهای برای بشر برخودار است. این امید، در بخش اول، با تاریکی و خطر همراه بوده و در بخش دوم نیز با نور، [[زیبایی]] و [[عدالت]] همراه میشود. امید به آمدن منجی یا به تعبیر مذهب [[شیعه]] انتظار، بهمعنای برآمدن فردی الهی از نسل اولیا و انبیا و طبق اعتقاد پیروان [[اهلبیت]] امام مهدی آخرین امام شیعیان است که نسبت به دو نوع امید مطرح شده، از اهمیت بیشتری برخودار است؛ زیرا این نوع از امید، مهمترین مصداق برای امید به آینده و آخرالزمان است و علاوه بر آن، منجر به ایجاد پویایی و نشاط در جامعه، پناهگاهی معنوی برای مردم، زمینهساز رشد و تعالی بشر و نیز محرکی برای نبرد با ظلم و ستم است.<ref>شریعتی، «محورهای امید در ادیان ابراهیمی»، 1392ش، ص161-173.</ref> | در ادیان ابراهیمی، امید را در سه مقولهٔ اصلی شامل «امید به آینده»، «امید به [[آخرالزمان]]» و «امید به آمدن منجی یا [[انتظار]]» دستهبندی کردهاند. امید به آینده، درصدد ایجاد روحیهٔ امید نسبت به آینده و عدم ناامیدی نسبت به وضعیت موجود است. انسان امیدوار، همواره مسیری رو به جلو داشته و آیندهنگر است. او، آیندهٔ خود را روشن و دستیافتنی میداند. فرد امیدوار درک میکند که باید از وضعیت نامطلوب امروز گذر کرده و خواستهٔ امروز خود را در فردا بجوید. امید به آخرالزمان نیز از اهمیت ویژهای برای بشر برخودار است. این امید، در بخش اول، با تاریکی و خطر همراه بوده و در بخش دوم نیز با نور، [[زیبایی]] و [[عدالت]] همراه میشود. امید به آمدن منجی یا به تعبیر مذهب [[شیعه]] انتظار، بهمعنای برآمدن فردی الهی از نسل اولیا و انبیا و طبق اعتقاد پیروان [[اهلبیت]]، [[امام مهدی]] آخرین امام شیعیان است که نسبت به دو نوع امید مطرح شده، از اهمیت بیشتری برخودار است؛ زیرا این نوع از امید، مهمترین مصداق برای امید به آینده و آخرالزمان است و علاوه بر آن، منجر به ایجاد پویایی و نشاط در جامعه، پناهگاهی معنوی برای مردم، زمینهساز رشد و تعالی بشر و نیز محرکی برای نبرد با ظلم و ستم است.<ref>شریعتی، «محورهای امید در ادیان ابراهیمی»، 1392ش، ص161-173.</ref> | ||
== امید در ادبیات فارسی == | == امید در ادبیات فارسی == | ||
