امانت‌داری: تفاوت میان نسخه‌ها

{{درشت|'''امانت‌داری'''}}؛ تلاش برای نگهداری از دارایی دیگری که در اختیار فرد قرار گرفته است.

به امانت دادن بخشی از دارایی به دیگران، از جمله مناسبات [[زندگی]] اجتماعی با کارکردهای بسیار است. در مقابل، تلاش برای حفظ آنچه به امانت در اختیار فرد قرار گرفته، به استمرار این فضیلت اخلاقی در جامعه، یاری می‌رساند. استواری جامعه و [[خانواده]] در گرو این فضیلت اخلاقی دانسته شده است.

واژهٔ امانت به‌معنای راستی و ضد خیانت،<ref>دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژهٔ امانت.</ref> در اصطلاح به‌معنای دارایی یا جنسی است که مالک یا شارع در اختیار فرد می‌گذارد.<ref>انصاری، الموسوعه الفقهیه المسیره، 1424ق، ص105-106.</ref> هرگاه کسی، چیزی را از دیگری به امانت بگیرد تا پس از برطرف شدن نیاز، آن را بازگرداند، در فرهنگ [[مسلمانان]] و [[فقه اسلامی|فقه]] اسلامی، «عاریه» نامیده می‌شود.<ref>شهید ثانی، الروضه البهیه، بی‌تا، ج4، ص255.</ref> تفاوت عاریه با امانت آن است که در عاریه، مال به جهت استفاده در اختیار فرد قرار می‌گیرد ولی در امانت، شخص بدون اجازهٔ صاحب مال حق تصرف در مال را ندارد؛<ref>[https://www.makarem.ir/main.aspx?typeinfo=21&lid=0&catid=40194&mid=250988 «تفاوت عاریه با امانت»، پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله العظمی مکارم شیرازی.]</ref> اما در هر دو صورت، شخص باید در حفظ مال غیر که نزد او است، کوشا باشد که به این حالت، امانت‌داری گفته می‌شود.

#'''امانت‌های خداوند'''؛<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> مانند فرایض الهی<ref>مجلسی، بحارالأنوار، 1403ق، ج22، ص67.</ref> و نیز پیمانی که هر انسانی در ازل با خداوند بسته است.<ref>سورهٔ یس، آیه 60-61.</ref>

#'''امانت‌های [[حضرت محمد|پیامبر]]'''؛<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> مفسران، امانت‌های پیامبر را با قرآن و عترت پیامبر خدا، تطبیق کرده‌اند.<ref>شیخ صدوق، آمالی، بی‌تا، ص500.</ref>

#'''امانت‌داری نسبت به دیگران'''؛ مانند کسانی که انسان با آنها تعامل و ارتباط دارد.<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref>