جز ویکی سازی |
|||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۸۰: | خط ۸۰: | ||
=== ادغام هویتی مهاجران افغانستانی در ایران === | === ادغام هویتی مهاجران افغانستانی در ایران === | ||
[[پرونده:ادغام اجتماعی۹.jpg|جایگزین=اعطای شناسنامه ایرانی به اتباع خارجی دارای مادر ایرانی|بندانگشتی|مراسم اعطای نخستین شناسنامه ایرانی به اتباع خارجی دارای مادر ایرانی مقیم خوزستان]] | [[پرونده:ادغام اجتماعی۹.jpg|جایگزین=اعطای شناسنامه ایرانی به اتباع خارجی دارای مادر ایرانی|بندانگشتی|مراسم اعطای نخستین شناسنامه ایرانی به اتباع خارجی دارای مادر ایرانی مقیم [[خوزستان]]]] | ||
سیاست ایران در قبال پناهجویان افغانستانی همواره بر تشویق آنها به ترک ایران بوده است. بر همین اساس ایران هیچگاه حاضر نشده حتی برای دارندگان کارت آمایش نیز پروندههای فردی تقاضای پناهندگی تشکیل دهد و مسیر ادغام اجتماعی را بر روی این گروه باز کند. بلکه برعکس به افراد دارای کارت آمایش پیشنهاد میکند برای دسترسی به خدمات بیشتر [[کارت آمایش]] خود را به گذرنامه افغانستانی و ویزای [[ایران]] تبدیل کنند. همچنین پناهندگان مجبورند برای تمدید کارت آمایش، تذکرهٔ تابعیت افغانستانی (شناسنامه) از سفارتخانه این کشور بگیرند؛ بنابراین دولت همواره تلاش کرده موقعیت حقوقی پناهندگان را تضعیف کرده و آنها را تشویق به ترک ایران کند. بخش زیادی از این پناهندگان در ایران متولد شدهاند و بر اساس مادهٔ ۹۷۶ قانون مدنی ایران اگر کسی از [[پدر]] و مادر خارجی که یکی از آنها متولد ایران باشد، متولد شود، تابعیت ایرانی دریافت میکند. اجبار به دریافت تذکره یعنی ایران پناهندگان را مجبور میکند تابعیت افغانستان را بپذیرند و در نتیجه از شمول این قانون خارج شوند.<ref>[https://www.sharghdaily.com/بخش-روزنامه-100/845485-مسیر-ادغام-اجتماعی-را-باز-کنیم «مسیر ادغام اجتماعی را باز کنیم» روزنامه شرق].</ref> | سیاست ایران در قبال پناهجویان افغانستانی همواره بر تشویق آنها به ترک ایران بوده است. بر همین اساس ایران هیچگاه حاضر نشده حتی برای دارندگان کارت آمایش نیز پروندههای فردی تقاضای پناهندگی تشکیل دهد و مسیر ادغام اجتماعی را بر روی این گروه باز کند. بلکه برعکس به افراد دارای کارت آمایش پیشنهاد میکند برای دسترسی به خدمات بیشتر [[کارت آمایش]] خود را به گذرنامه افغانستانی و ویزای [[ایران]] تبدیل کنند. همچنین پناهندگان مجبورند برای تمدید کارت آمایش، تذکرهٔ تابعیت افغانستانی (شناسنامه) از سفارتخانه این کشور بگیرند؛ بنابراین دولت همواره تلاش کرده موقعیت حقوقی پناهندگان را تضعیف کرده و آنها را تشویق به ترک ایران کند. بخش زیادی از این پناهندگان در ایران متولد شدهاند و بر اساس مادهٔ ۹۷۶ قانون مدنی ایران اگر کسی از [[پدر]] و مادر خارجی که یکی از آنها متولد ایران باشد، متولد شود، تابعیت ایرانی دریافت میکند. اجبار به دریافت تذکره یعنی ایران پناهندگان را مجبور میکند تابعیت افغانستان را بپذیرند و در نتیجه از شمول این قانون خارج شوند.<ref>[https://www.sharghdaily.com/بخش-روزنامه-100/845485-مسیر-ادغام-اجتماعی-را-باز-کنیم «مسیر ادغام اجتماعی را باز کنیم» روزنامه شرق].</ref> | ||
| خط ۸۷: | خط ۸۷: | ||
در دههٔ شصت منع قانونی برای ثبتنام [[کودک|کودکان]] افغانستانی در مدارس ایران وجود نداشت؛ اما در آغاز دههٔ هفتاد، برای جلوگیری از مهاجرتهای بیشتر و ترغیب افغانستانیها به بازگشت، محدودیتهایی برای تحصیل آنها ایجاد شد.<ref>[http://rahbordfarhangi.csr.ir/article_123317_25c65ad268fc12d5e6e1949622fb0e13.pdf نصر اصفهانی و حسینی، «بررسی تأثیر سیاستهای تحصیل اتباع افغانستانی در ایران (مورد مطالعه: شهر تهران)»، 1395ش، ص56].</ref> پس از ایجاد این محدودیتها، بعضی از مهاجران افغانستانی «[[مدارس خودگردان]]» تشکیل دادند.<ref>[https://diaran.ir/8045/ثبت-نام-دانش-آموزان-اتباع-در-ایران/ «ثبت نام دانش آموزان اتباع در سال ۱۴۰۱ در ایران»، وبسایت دیاران].</ref> در دههٔ هفتاد، تنها حدود شش درصد دانشآموزان افغانستانی توانستند دورهٔ دبیرستان را تکمیل کنند.<ref>[https://www.thmporg.ir/images/docs/files/000006/nf00006234-1.pdf سعیدی، فرصتها و تهدیدهای حضور اتباع خارجی (افغانستانی) در استان تهران، 1400ش، ص33].</ref> | در دههٔ شصت منع قانونی برای ثبتنام [[کودک|کودکان]] افغانستانی در مدارس ایران وجود نداشت؛ اما در آغاز دههٔ هفتاد، برای جلوگیری از مهاجرتهای بیشتر و ترغیب افغانستانیها به بازگشت، محدودیتهایی برای تحصیل آنها ایجاد شد.<ref>[http://rahbordfarhangi.csr.ir/article_123317_25c65ad268fc12d5e6e1949622fb0e13.pdf نصر اصفهانی و حسینی، «بررسی تأثیر سیاستهای تحصیل اتباع افغانستانی در ایران (مورد مطالعه: شهر تهران)»، 1395ش، ص56].</ref> پس از ایجاد این محدودیتها، بعضی از مهاجران افغانستانی «[[مدارس خودگردان]]» تشکیل دادند.<ref>[https://diaran.ir/8045/ثبت-نام-دانش-آموزان-اتباع-در-ایران/ «ثبت نام دانش آموزان اتباع در سال ۱۴۰۱ در ایران»، وبسایت دیاران].</ref> در دههٔ هفتاد، تنها حدود شش درصد دانشآموزان افغانستانی توانستند دورهٔ دبیرستان را تکمیل کنند.<ref>[https://www.thmporg.ir/images/docs/files/000006/nf00006234-1.pdf سعیدی، فرصتها و تهدیدهای حضور اتباع خارجی (افغانستانی) در استان تهران، 1400ش، ص33].</ref> | ||
==== از محدودیت تا فرمان رهبری ==== | ==== از محدودیت تا فرمان رهبری ==== | ||
[[پرونده:ادغام اجتماعی۷.jpg|جایگزین=جشن فارغالتحصیلی دانشجویان افغانستانی دانشگاه فردوسی مشهد|بندانگشتی|جشن فارغالتحصیلی دانشجویان افغانستانی دانشگاه فردوسی مشهد]]در حالی که آموزش در مدارس دولتی در دهههای شصت و هفتاد برای افغانستانیها رایگان بود؛<ref>[http://rahbordfarhangi.csr.ir/article_123317_25c65ad268fc12d5e6e1949622fb0e13.pdf نصر اصفهانی و حسینی، «بررسی تأثیر سیاستهای تحصیل اتباع افغانستانی در ایران (مورد مطالعه: شهر تهران)»، 1395ش، ص65].</ref> دولت در راستای سیاست بازگشت از سال ۱۳۸۳ش ثبتنام کودکان افغانستانی در مدارس را منوط به پرداخت شهریه کرد. هرچند دولت ایران در سال ۱۳۹۳ش ثبتنام افغانستانیها در مدارس دولتی را رایگان اعلام کرد؛ اما در عمل فقط میزان شهریه اندکی کاهش یافت.<ref>[http://rahbordfarhangi.csr.ir/article_123317_25c65ad268fc12d5e6e1949622fb0e13.pdf نصر اصفهانی و حسینی، «بررسی تأثیر سیاستهای تحصیل اتباع افغانستانی در ایران (مورد مطالعه: شهر تهران)»، 1395ش، ص66].</ref>{{سخ}}دولت پس از فرمان رهبری در سال ۱۳۹۴ش ثبتنام مهاجران، اعم از قانونی یا غیرقانونی را رایگان اعلام میکند و «آییننامه نحوه آموزش اتباع خارجی» در سال ۱۳۹۵ش اصلاح و برای [[کودک|کودکانی]] که مدارک اقامتی ندارند، امکان دریافت کارت آموزش فراهم میشود.<ref>[https://www.sharghdaily.com/بخش-فرهنگ-هنر-70/502158-افغان-حق-تحصیل-در-ایر فراهانی، حمید، «کودکان افغان و حق تحصیل در ایران»، روزنامه شرق].</ref> بعد از این دوره، تعداد دانشآموزان مهاجر در مدارس ایرانی افزایش پیدا کرده و میزان باسوادی در بین مهاجران از ۵۳ درصد در سال ۱۳۷۵ش به ۶۴ درصد در سال ۱۳۹۵ش رسید.<ref>[https://www.irna.ir/news/84479267/ابعاد-و-آثار-ادغام-اجتماعی-مهاجران-افغانستانی-در-ایران «ابعاد و آثار ادغام اجتماعی مهاجران افغانستانی در ایران» خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران].</ref> | [[پرونده:ادغام اجتماعی۷.jpg|جایگزین=جشن فارغالتحصیلی دانشجویان افغانستانی دانشگاه فردوسی مشهد|بندانگشتی|جشن فارغالتحصیلی دانشجویان افغانستانی [[دانشگاه فردوسی]] در [[مشهد]]]]در حالی که آموزش در مدارس دولتی در دهههای شصت و هفتاد برای افغانستانیها رایگان بود؛<ref>[http://rahbordfarhangi.csr.ir/article_123317_25c65ad268fc12d5e6e1949622fb0e13.pdf نصر اصفهانی و حسینی، «بررسی تأثیر سیاستهای تحصیل اتباع افغانستانی در ایران (مورد مطالعه: شهر تهران)»، 1395ش، ص65].</ref> دولت در راستای سیاست بازگشت از سال ۱۳۸۳ش ثبتنام کودکان افغانستانی در مدارس را منوط به پرداخت شهریه کرد. هرچند دولت ایران در سال ۱۳۹۳ش ثبتنام افغانستانیها در مدارس دولتی را رایگان اعلام کرد؛ اما در عمل فقط میزان شهریه اندکی کاهش یافت.<ref>[http://rahbordfarhangi.csr.ir/article_123317_25c65ad268fc12d5e6e1949622fb0e13.pdf نصر اصفهانی و حسینی، «بررسی تأثیر سیاستهای تحصیل اتباع افغانستانی در ایران (مورد مطالعه: شهر تهران)»، 1395ش، ص66].</ref>{{سخ}}دولت پس از فرمان [[رهبر جمهوری اسلامی ایران|رهبری]] در سال ۱۳۹۴ش ثبتنام مهاجران، اعم از قانونی یا غیرقانونی را رایگان اعلام میکند و «آییننامه نحوه آموزش اتباع خارجی» در سال ۱۳۹۵ش اصلاح و برای [[کودک|کودکانی]] که مدارک اقامتی ندارند، امکان دریافت کارت آموزش فراهم میشود.<ref>[https://www.sharghdaily.com/بخش-فرهنگ-هنر-70/502158-افغان-حق-تحصیل-در-ایر فراهانی، حمید، «کودکان افغان و حق تحصیل در ایران»، روزنامه شرق].</ref> بعد از این دوره، تعداد دانشآموزان مهاجر در مدارس ایرانی افزایش پیدا کرده و میزان باسوادی در بین مهاجران از ۵۳ درصد در سال ۱۳۷۵ش به ۶۴ درصد در سال ۱۳۹۵ش رسید.<ref>[https://www.irna.ir/news/84479267/ابعاد-و-آثار-ادغام-اجتماعی-مهاجران-افغانستانی-در-ایران «ابعاد و آثار ادغام اجتماعی مهاجران افغانستانی در ایران» خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران].</ref> | ||
==== موانع اداری ==== | ==== موانع اداری ==== | ||
