سیب‌زمینی: تفاوت میان نسخه‌ها

سیب‌زمینی، از آغاز ورود به ایران، در سفرهٔ همگان (اغنیا و فقرا) حضور یافت. بهترین نوع سیب‌زمینی در ایران، سیب‌زمینی پشندی اشتهارد است که ظاهری گرد و متوسط داشته و پوستی خاکی‌رنگ و گوشتی زردرنگ دارد. این مادهٔ غذایی، به‌صورت‌های مختلفی در ایران پخته می‌شود؛ مانند کبابی، تنوری، سرخ‌شده، آب‌پز، بخارپز و نمک‌پز. امروزه، سیب‌زمینی را به‌صورت‌های چیپسی و پوره نیز تهیه می‌کنند. شکل چیپسی سیب‌زمینی در گروه تنقلات و شکل پوره‌ای آن در کنار غذاهای گوشتی مورد استفاده است.<ref>دریابندری، کتاب مستطاب آشپزی، ۱۳۷۸ش، ج2، ص1367-1368 و 1371.</ref> همچنین، سیب‌زمینی گاهی به‌عنوان یک خوراک مجزا طبخ شده و گاهی نیز آن را در کنار سایر خوراک‌ها آماده می‌کنند. از جمله خوراک‌های ایرانی که در آنها از سیب‌زمینی استفاده می‌شود، می‌توان به قیمه، انواع آبگوشت، کوکو،<ref>دریابندری، کتاب مستطاب آشپزی، ۱۳۷۸ش، ج1، ص331.</ref> انواع آش (مانند «آش شیر»، «آش برنج» و «آش سورت یارما») و استامبولی پلو،<ref>حجازی، غذاهای محلی و سنتی استان مرکزی، ۱۳۸۳ش، ص۳۵ و ۵۱ و ۵۶ و ۷۳.</ref> اشاره کرد. ته‌دیگ سیب‌زمینی نیز در میان ایرانیان بسیار طرفدار دارد.<ref>مؤیدمحسنی، فرهنگ عامیانهٔ سیرجان، ۱۳۸۱ش، ص۴۱۰.</ref> آشپزان ایرانی بر این باورند که شوری غذا، با چند تکه سیب‌زمینی در آن برطرف می‌شود.<ref>[https://www.cgie.org.ir/fa/article/257791/سیب‌زمینی برجی، «سیب‌زمینی»، مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی.]</ref> سیب‌زمینی همچنین، در گذشته، از جمله گیاهانی بوده که برای مصارف زمستانی در انبار نگهداری می‌شد.<ref>رسولی، پژوهشی در فرهنگ مردم پیرسواران، ۱۳۷۸ش، ص۳۵۱؛{{سخ}}