آبروی مؤمن: تفاوت میان نسخه‌ها

در روایات، ارزش آبروی مؤمن بیش از حرمت خانهٔ کعبه معرفی شده است.<ref>قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۱۶۲.</ref> [[حضرت محمد|رسول خدا]] بر برتری آبروی مؤمن نسبت به خانهٔ خدا، سوگند یاد کرده است.<ref>نیشابوری، روضة الواعظین، ۱۳۷۵ش، ج۲، ص۲۹۳.</ref> [[امام موسی بن جعفر|امام کاظم]] نیز در تکریم مؤمن، حق او را از حق کعبه بزرگ‌تر معرفی کرده است.<ref>دستغیب، گناهان کبیره، 1389ش، ج2، ص292.</ref> [[امام علی]] [[مصرف]] مال برای حفظ آبرو را نشانهٔ بزرگواری و دادن آبرو برای حفظ مال را نشانهٔ پَستی انسان دانسته است.<ref>بروجردی، جامع أحادیث الشیعه، ۱۳۸۶ش، ج۲۲، ص۲۳۲.</ref>

[[امام محمد بن علی (باقر العلوم)|امام محمد باقر]] جهت رعایت آبروی فقیر مؤمن، پرداخت زکات به او با عنوان‌های دیگر مانند [[هدیه]] را جایز دانسته و هشدار داده است که مبادا پرداخت زکات مال موجب خواری یا تحقیر دریافت‌کننده شود.<ref>شیخ صدوق، من لایحضره الفقیه، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۳</ref> کسب [[عزت نفس|عزت]]،<ref>کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۴۸۸.</ref> بخششِ لغزش‌ها،<ref>ابن‌شعبه حرانی، تحف العقول، ۱۴۰۴ق، ص۳۹</ref> ورود به [[بهشت]]<ref>کوفی، الجعفریات، بی‌تا، ص۱۹۸.</ref> و نجات از دوزخ، پاداش کسانی دانسته شده است که از ریختن آبروی مؤمنی جلوگیری کنند.<ref>دیلمی، إرشاد القلوب، ۱۴۱۲ق، ج۱، ص۱۸۶.</ref>

با توجه به اینکه در روایات اسلامی، آبروی مؤمن در کنار مال و جان او قرار گرفته است،<ref>طبرسی، مشکاة الأنوار، ۱۳۸۵ش، ص۱۹۰.</ref> از منظر [[فقه اسلامی]]، ضایع‌کردن آبروی مؤمن، تجاوز به حقوق دیگران و تعدی به [[حق‌الناس]] شمرده می‌شود.<ref>مکارم شیرازی، اخلاق در قرآن، ۱۳۷۷ش، ج۳، ص۱۲۱.</ref> در قوانین جمهوری اسلامی ایران، آبروی افراد محترم شمرده شده و مورد حمایت قرار گرفته است.<ref>طاهری، حقوق مدنی، 1418ق، ج۱، ص۴۴.</ref> اگر فعل و عمل کسی موجب لکه‌دار شدن آبروی دیگران شود، می‌توان علیه وی ادعای شرف یا [[اعادۀ حیثیت|اعادهٔ حیثیت]] کرد.<ref>[https://www.heyvalaw.com/web/articles/view/2689/اعاده-حیثیت.html «ادعای حیثیت چیست؟»، وب‌سایت دینا.]</ref>