شعبان: تفاوت میان نسخه‌ها

در عصر جاهلیت، ماه شعبان را عاذل می‌گفتند.<ref>زبیدی، تاج العروس، 1414ق، ج15، ص478؛ دهخدا، لغت‌نامه، 1373ش، ج9، ص12604.</ref> در [[ایران]] باستان، شعبان را ماه برات و نیمهٔ شعبان را نیمهٔ برات می‌گفتند. مردم در نیمهٔ برات با [[دعا]]، خیرات و روشن کردن چراغ سر قبر مردگان، آزادی خود و مردگان را از آتش دوزخ از خداوند درخواست می‌کردند.<ref>[https://www.cgie.org.ir/fa/article/257882/ کوشکی، «شب برات»، در سایت مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی.]</ref> این سنت هنوز در برخی مناطق ایران همچون [[خراسان جنوبی]] وجود دارد.<ref>[https://www.irna.ir/news/82525191/ افضلیان،«برات؛ میراثی معنوی از عهد باستان»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref>

شاعران فارسی‌زبان، همچون [[ناصر خسرو]]، [[حافظ]] و [[خیام]] در قصیده‌های خود از ماه شعبان یاد کرده‌اند؛ برای مثال، ناصرخسرو گفته است:<ref>دهخدا، لغت‌نامه، 1373ش، ج9، ص12604.</ref>