عرق‌گیری: تفاوت میان نسخه‌ها

به فرایند گرفتن عصاره گیاهان با جوشاندن و تقطیر برگ، گل، ساقه، ادویه و میوهٔ آن‌ها عرق‌گیری می‌گویند.<ref>حکیم مؤمن، تحفة المومنین، ۱۳۷۸ق، ص۲۸۰–۲۸۱؛ [https://www.vajehyab.com/?q=عرق+گیر&f=dehkhoda دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه عرق‌گیر.]</ref> در عهد [[قاجاریه|قاجار]] و اوایل دورهٔ پهلوی، عرق‌گیری به‌عنوان یک شغل، رایج بوده است.<ref>شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۴، ص۳۴۰.</ref>

از گیاهانی مانند طارونه، کاکوتی،<ref>شریف‌کمالی، «معاش و خوراک در شهر اوز»، ۱۳۸۷ش، ص۴۸۱؛ برومبرژه، «آشپزی در گیلان»، ۱۳۸۷ش، ص۱۲۵.</ref> گل‌گاوزبان، بیدمشک، بومادران، کاسنی، نسترن، خارشتر، چهل‌گیاه، پونه، [[آویشن]]، شاتره، بید، بهارنارنج، نعنا، بادرنجبویه، گل محمدی، چنار و نیلوفر آبی عرق‌گیری می‌شود. همچنین عرق میوه‌هایی مانند ترنج،<ref>لسترینج، سرزمین‌های خلافت شرقی، ۱۳۳۷ش، ص۳۱۴–۳۱۵؛ حمیدی، «عرق‌گیری از گیاهان معطر و دارویی در منطقه فارس»، ۱۳۷۲ش، ص۸۱–۸۳.</ref> [[انگور]]، کشمش و مویز نیز گرفته می‌شود.<ref>رضایی، بیرجندنامه، ۱۳۸۱ش، ص۶۶۶.</ref>

در فصل [[بهار]] و [[تابستان]] از گیاهان تازه مانند گل محمدی عرق‌گیری می‌شود. در فصل [[پاییز]] و [[زمستان]]، گیاهان خشک ابتدا بین ۴ تا ۲۴ ساعت در آب جوش، خیسانده می‌شوند سپس از آن‌ها عرق‌گیری می‌شود.<ref>حمیدی، «عرق‌گیری از گیاهان معطر و دارویی در منطقه فارس»، ۱۳۷۲ش، ص۸۶–۸۷؛ «شرکت تعاونی شفا تولیدکننده داروهای گیاهی»، ۱۳۷۲ش، ص۳۹.</ref>