موسیقی: تفاوت میان نسخه‌ها

# ابونصر فارابی (۲۵۹–۳۳۹ق) مقلب به معلم ثانی، کتاب «الموسیقی الکبیر» او نخستین متن کامل و دقیق علمی است که سال‌های متمادی در اروپا تدریس می‌شد.

# ابوعلی سینا (۳۷۰–۴۲۸ق)، او در کتاب‌ها و رساله‌های متعددی به موسیقی پرداخته، اما اثر مهم او «دانشنامهٔ علایی» است.

# شهاب‌الدین سهروردی (۵۳۹–۶۳۲ق)، باب‌های ۲۲ و ۲۵ کتاب «عوارف المعارف» را به موسیقی اختصاص داده است. از نظر او موسیقی بر سه گونهٔ حلال، حرام و شبهه‌ناک تقسیم می‌شود.

صاحب‌نظران دیگری چون ابوالوفا بوزجانی، [[ابوریحان بیرونی]]، عمر [[خیام]]، خواجه نصیرالدین طوسی و قطب‌الدین شیرازی نیز موسیقی را به صورت علمی مورد توجه قرار داده‌اند.<ref>بلخاری قهی، سرگذشت هنر در تمدن اسلامی، 1383ش، ص56.</ref>

موسیقی در فرهنگ ایرانی جایگاه برجسته‌ای دارد تا جایی که برخی، فرهنگ ایرانی را فرهنگ «موسیقایی» می‌نامند. خنیای ایرانی بازتابی از باورها، سبک زندگی و اندیشهٔ ایرانیان بوده است و آنها نیایش‌های مذهبی خود را با سرودهای مقدس می‌خواندند. در جنگ‌ها از شیپور، نقاره، [[دهل]]، کرنا و سرنا استفاده می‌کردند. [[کورش]] در جنگ برای ترساندن سپاه دشمن دستور به نواختن طبل و شیپور می‌داد و برای تهییج سربازان خود، از آنان می‌خواست که سرود بخوانند. ایرانیان در بزم‌ها و [[جشن]]‌هایی چون [[جشن مهرگان|مهرگان]] و [[نوروز]] با استفاده از [[عود]]، [[چنگ]]، [[نی]]، چغانه و بربط هنرنمایی می‌کردند.<ref>[https://www.mardomsalari.ir/note/160618/چرا-فرهنگ-ایرانی-باید-موسیقایی-نامید زارعی، «چرا فرهنگ ایرانی را باید «موسیقایی» نامید؟»، وب‌سایت روزنامة مردم‌سالاری.]</ref>