حمید گلزار (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
جز ویکی سازی و تمیزکاری |
||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
در برخی حکومتهای اسلامی، شخص دوم حکومت پس از خلیفه یا سلطان را وزیر مینامیدند. قدرت و حدود اختیارات وزیر با اقتدار حاکم، نسبت عکس داشت. هرگاه خلیفه مقتدر بود، وزیر نقش کمرنگتری در اداره امور داشت، اما هنگامی که خلیفه ضعیف بود، وزیر از قدرت و اختیارات بیشتری برخوردار بود. بعد از آنکه وظایف حاکمان بهدلیل پیچیدهتر شدن ساختار اجتماعی کشورهای اسلامی، گسترش یافت، تعداد وزیران نیز افزایش یافت و برای هر نقش عمده، یک وزیر معرفی شد. مانند وزارت دفاع، کشاورزی و خارجه و در رأس وزیران شخصی بهنام حاجب قرار داشت که نقش نخستوزیر امروزی را داشت.<ref>جمال، زن در اندیشه اسلامی، 1382ش، ص508. </ref> | در برخی حکومتهای اسلامی، شخص دوم حکومت پس از خلیفه یا سلطان را وزیر مینامیدند. قدرت و حدود اختیارات وزیر با اقتدار حاکم، نسبت عکس داشت. هرگاه خلیفه مقتدر بود، وزیر نقش کمرنگتری در اداره امور داشت، اما هنگامی که خلیفه ضعیف بود، وزیر از قدرت و اختیارات بیشتری برخوردار بود. بعد از آنکه وظایف حاکمان بهدلیل پیچیدهتر شدن ساختار اجتماعی کشورهای اسلامی، گسترش یافت، تعداد وزیران نیز افزایش یافت و برای هر نقش عمده، یک وزیر معرفی شد. مانند وزارت دفاع، کشاورزی و خارجه و در رأس وزیران شخصی بهنام حاجب قرار داشت که نقش نخستوزیر امروزی را داشت.<ref>جمال، زن در اندیشه اسلامی، 1382ش، ص508. </ref> | ||
==وزارت زنان در دنیای معاصر== | ==وزارت زنان در دنیای معاصر== | ||
[[فرخرو پارسای]]، وزیر آموزشوپرورش، تنها وزیر زن پیش از پیروزی [[انقلاب اسلامی ایران]] است.<ref>طغرانگار، حقوق سیاسی- اجتماعی زنان قبل و بعد از انقلاب اسلامی ایران، 1383ش، ص88 و 154.</ref> در کشورهای دیگر نیز زنان، شانس زیادی برای تصدی منصب وزارت نداشتهاند. در سال 1995م، حدود 10.5 درصد قانونگذاران و در سال 1996م، کمتر از 7 درصد وزرا در دنیا زن بودهاند. باورهای فرهنگی، نقش مؤثری در اندکبودن وزرای زنان دارد؛<ref>عظیمزاده و خسروی، مطالعه تطبیقی حقوق زنان از منظر اسلام و غرب، 1388ش، ج3، ص129.</ref> با وجود این، در برخی کشورها زنان مناصبی مثل وزارت خارجه و دادگستری را بهدست آوردهاند. برخی آمارها نشان میدهد که زنان در کشورهای اسکاندیناوی نظیر نروژ، دانمارک و فنلاند، بیش از 40 درصد مناصب سیاسی را در اختیار دارند، اما در آمریکا، این عدد بسیار کمتر از 40 درصد است.<ref>روشندل، و قلیپور، سیمای زن در جهان- ایالات متحده امریکا، 1377ش، ص69-85.</ref> برخی نویسندگان این وضعیت را به تلاشهای فمینیستها در کشورهای اسکاندیناوی مرتبط میدانند. از نظر آنان فمینیستها با مساعدتهای مالی، آموزش زنان، برگزاری کارگاههای کمک به نامزدهای زنان، مبارزات قانونی برای دفاع از کنشگری سیاسی زنان و اقدامات نظیر این به زنان در جهت مشارکت سیاسی در کشورهای اسکاندیناوی کمک کردهاند؛ اما همین گروه تأکید دارند که کمک فمینیستها در کشورهای دیگر نتیجه مطلوبی به بار نیاورده است.<ref>ناهی، جامعهشناسی مشارکت سیاسی زنان، 1386ش، ص70.</ref> | |||
==رویکردهای نظری دربارۀ وزارت زنان== | ==رویکردهای نظری دربارۀ وزارت زنان== | ||
===عدم جواز=== | ===عدم جواز=== | ||
