بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{جعبه اطلاعات مفهوم
{{جعبه اطلاعات مفهوم
| تصویر            =اعتکاف۱.jpg|thumb   
| تصویر            =|thumb   
| زیرنویس تصویر    =اعتکاف ۱۶۰۰ نفری جوانان یزدی در مسجد ملاآقا اسماعیل   
| زیرنویس تصویر    =اعتکاف ۱۶۰۰ نفری جوانان یزدی در مسجد ملاآقا اسماعیل   
| image_alt        =
| image_alt        =
| فایل پادکست      =   
| فایل پادکست      =اعتکاف.ogg  
| حجم فایلپادکست    =   
| حجم فایلپادکست    =8/66  
| تاریخ پادکست      =   
| تاریخ پادکست      =28-3-1405  
| زیرنویس عنوان    =   
| زیرنویس عنوان    =   


خط ۴۹: خط ۴۹:
مدت اعتکاف در فقه شیعه، سه روز<ref>نجفی، جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۶۶. </ref>  و از طلوع فجر روز اول تا غروب روز سوم است؛<ref>نراقی، مستند الشیعة فی أحکام‌ الشریعه، ج۱۰، ص۵۴۷-۵۴۹. </ref> اما برخی فقهای اهل‌سنت یک شبانه‌روز و برخی، زمان کوتاه‌تر را نیز کافی می‌دانند.<ref>زحیلی، الفقه الاسلامی و ادلته، ج۳، ص۱۷۵۲. </ref>  
مدت اعتکاف در فقه شیعه، سه روز<ref>نجفی، جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۶۶. </ref>  و از طلوع فجر روز اول تا غروب روز سوم است؛<ref>نراقی، مستند الشیعة فی أحکام‌ الشریعه، ج۱۰، ص۵۴۷-۵۴۹. </ref> اما برخی فقهای اهل‌سنت یک شبانه‌روز و برخی، زمان کوتاه‌تر را نیز کافی می‌دانند.<ref>زحیلی، الفقه الاسلامی و ادلته، ج۳، ص۱۷۵۲. </ref>  
==مکان==
==مکان==
[[پرونده:itekaf1.jpg|300px|thumb|left|نمایی از مراسم اعتکاف در [[مسجد]]]]دسته‌ای از روایات، اعتکاف را در یکی از مساجد چهارگانه ([[مسجدالحرام]]، [[مسجدالنبی]]، [[مسجد کوفه]] و مسجد بصره) جایز دانسته‌اند. دسته‌ای دیگر، [[مسجد جامع]] را نیز پذیرفته‌اند؛<ref>کلینی، الکافی، ۱۴۰۱ق، ج۴، ص۱۷۶.</ref>  از این منظر، اعتکاف در [[مسجد جامع]] هر شهر به‌قصد رجاء<ref>خمینی، تحریر الوسیلة، ج۱، ص۳۰۵.</ref>  جایز است.<ref>طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، کتاب الاعتکاف، ص399.</ref>  
دسته‌ای از روایات، اعتکاف را در یکی از مساجد چهارگانه ([[مسجدالحرام]]، [[مسجدالنبی]]، [[مسجد کوفه]] و مسجد بصره) جایز دانسته‌اند. دسته‌ای دیگر، [[مسجد جامع]] را نیز پذیرفته‌اند؛<ref>کلینی، الکافی، ۱۴۰۱ق، ج۴، ص۱۷۶.</ref>  از این منظر، اعتکاف در [[مسجد جامع]] هر شهر به‌قصد رجاء<ref>خمینی، تحریر الوسیلة، ج۱، ص۳۰۵.</ref>  جایز است.<ref>طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، کتاب الاعتکاف، ص399.</ref>  
==شرایط==  
==شرایط==  
شرایط اعتکاف عبارت‌اند از:
شرایط اعتکاف عبارت‌اند از:
خط ۶۰: خط ۶۰:
*نداشتن رابطه جنسی.<ref>نجفی، جواهر الکلام، ج۱۵، ص۶۳؛ طباطبایی حکیم، مستمسک العروة الوثقی، ج۸، ص۵۳۹؛ کاظمی، مسالک الافهام، ج۱، ص۳۵۰؛ صادقی تهرانی، الفرقان فی تفسیر القرآن، ج۲، ص۷۲.</ref>
*نداشتن رابطه جنسی.<ref>نجفی، جواهر الکلام، ج۱۵، ص۶۳؛ طباطبایی حکیم، مستمسک العروة الوثقی، ج۸، ص۵۳۹؛ کاظمی، مسالک الافهام، ج۱، ص۳۵۰؛ صادقی تهرانی، الفرقان فی تفسیر القرآن، ج۲، ص۷۲.</ref>
برخی از فقهای اهل‌سنت، همچون شافعی و احمد بن حنبل (طبق قول معروف او) [[روزه]] در اعتکاف را لازم نمی‌دانند.<ref>نک: شیخ طوسی، الخلاف، ج۲، ص۲۲۸؛ زحیلی، الفقه الاسلامی و ادلته، ج۳، ص۱۷۶۲.</ref>   
برخی از فقهای اهل‌سنت، همچون شافعی و احمد بن حنبل (طبق قول معروف او) [[روزه]] در اعتکاف را لازم نمی‌دانند.<ref>نک: شیخ طوسی، الخلاف، ج۲، ص۲۲۸؛ زحیلی، الفقه الاسلامی و ادلته، ج۳، ص۱۷۶۲.</ref>   
خروج از مسجد به‌منظور رفع نیاز مؤمن، تشییع جنازه، [[عیادت|عیادت بیمار]]، [[نماز جمعه]]، اقامۀ شهادت، رفع نیازهای ضروری مانند تهیۀ خوراک لازم، تخلّی و غسل واجب، جایز است.<ref>نجفی، جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۸۰-۱۸۲.</ref>  
خروج از مسجد به‌منظور رفع نیاز مؤمن، [[تشییع جنازه]]، [[عیادت|عیادت بیمار]]، [[نماز جمعه]]، اقامۀ شهادت، رفع نیازهای ضروری مانند تهیۀ خوراک لازم، تخلّی و غسل واجب، جایز است.<ref>نجفی، جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۸۰-۱۸۲.</ref>
 
==مبطلات و احکام==
==مبطلات و احکام==
مبطلات روزه و همچنین آمیزش در شب،<ref>نراقی، مستند الشیعة فی أحکام ‌الشریعه، ج۱۰، ص۵۷۱.</ref>  اعتکاف را باطل می‌کند.<ref>نجفی، جواهر الکلام، ج۱۷، ص۲۰۷.</ref>  بطلان اعتکاف واجب به‌وسیلۀ آمیزش، موجب [[کفّاره]] است (آزاد کردن برده یا دو ماه روزه ‌گرفتن و یا اطعام شصت فقیر).<ref>طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ج۲، ص۲۶۰.</ref>   
مبطلات روزه و همچنین آمیزش در شب،<ref>نراقی، مستند الشیعة فی أحکام ‌الشریعه، ج۱۰، ص۵۷۱.</ref>  اعتکاف را باطل می‌کند.<ref>نجفی، جواهر الکلام، ج۱۷، ص۲۰۷.</ref>  بطلان اعتکاف واجب به‌وسیلۀ آمیزش، موجب [[کفّاره]] است (آزاد کردن برده یا دو ماه روزه ‌گرفتن و یا اطعام شصت فقیر).<ref>طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ج۲، ص۲۶۰.</ref>