حسین صبوری (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
علی شاهرودی (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات مفهوم | {{جعبه اطلاعات مفهوم | ||
| تصویر = | | تصویر = | ||
| زیرنویس تصویر =حاج حسن نعلچگر ۴۵ سال است چشمبهراه صاحب دوچرخهای مانده که روزی مقابل مغازهاش گذاشته شد | | زیرنویس تصویر =حاج حسن نعلچگر ۴۵ سال است چشمبهراه صاحب دوچرخهای مانده که روزی مقابل مغازهاش گذاشته شد | ||
| image_alt =حاج حسن نعلچگر - امانت داری | | image_alt =حاج حسن نعلچگر - امانت داری | ||
| فایل پادکست = | | فایل پادکست =امانتداری.ogg | ||
| حجم فایلپادکست = | | حجم فایلپادکست =12/4 | ||
| تاریخ پادکست = | | تاریخ پادکست =28-3-1405 | ||
| زیرنویس عنوان = | | زیرنویس عنوان = | ||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
#'''امانتهای خداوند'''؛<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> مانند فرایض الهی<ref>مجلسی، بحارالأنوار، 1403ق، ج22، ص67.</ref> و نیز پیمانی که هر انسانی در ازل با خداوند بسته است.<ref>سورهٔ یس، آیه 60-61.</ref> | #'''امانتهای خداوند'''؛<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> مانند فرایض الهی<ref>مجلسی، بحارالأنوار، 1403ق، ج22، ص67.</ref> و نیز پیمانی که هر انسانی در ازل با خداوند بسته است.<ref>سورهٔ یس، آیه 60-61.</ref> | ||
#'''امانتهای [[حضرت محمد|پیامبر]]'''؛<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> مفسران، امانتهای پیامبر را با قرآن و عترت پیامبر خدا، تطبیق کردهاند.<ref>شیخ صدوق، آمالی، بیتا، ص500.</ref> | #'''امانتهای [[حضرت محمد|پیامبر]]'''؛<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> مفسران، امانتهای پیامبر را با قرآن و عترت پیامبر خدا، تطبیق کردهاند.<ref>شیخ صدوق، آمالی، بیتا، ص500.</ref> | ||
#'''امانتداری انسان نسبت به خود'''؛<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> مطابق مبانی اسلامی انسان مالک مطلق روح، ذهن و جسم خود نیست، بلکه اینها امانتی است که از سوی خداوند بهعنوان مالک حقیقی به او اعطا شده است و باید در مسیر نیل به اهدافی بهکار گرفته شود که خداوند برای زندگی او تعیین کرده است. از این رو، سفارش شده است که در حق خود خیانت نکند و خیانت به خود بهمعنای محروم ساختن خود از حقوق مسلم و لذات شرعی و معنوی است؛<ref>سورهٔ نساء، آیه</ref> همچنین امانت داری بهمعنای حفظ [[عزت نفس|عزّت]] و [[آبرو|آبروی]] خود است.<ref>سورهٔ بقره، آیه 187.</ref> در منابع دینی پذیرش مسئولیتهای بیش از توان، طمع کردن، حفظنکردن اسرار شخصی، تنبلی، سستی و گناه مصادیق خیانت به خود شمرده شدهاند.<ref>ایروانی و دیگران، فرهنگ روابط اجتماعی در آموزههای اسلامی، 1388ش، ص66.</ref> | #'''امانتداری انسان نسبت به خود'''؛<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> مطابق مبانی اسلامی انسان مالک مطلق روح، ذهن و جسم خود نیست، بلکه اینها امانتی است که از سوی خداوند بهعنوان مالک حقیقی به او اعطا شده است و باید در مسیر نیل به اهدافی بهکار گرفته شود که خداوند برای زندگی او تعیین کرده است. از این رو، سفارش شده است که در حق خود خیانت نکند و خیانت به خود بهمعنای محروم ساختن خود از حقوق مسلم و لذات شرعی و معنوی است؛<ref>سورهٔ نساء، آیه</ref> همچنین امانت داری بهمعنای حفظ [[عزت نفس|عزّت]] و [[آبرو|آبروی]] خود است.<ref>سورهٔ بقره، آیه 187.</ref> در منابع دینی پذیرش مسئولیتهای بیش از توان، طمع کردن، حفظنکردن اسرار شخصی، تنبلی، سستی و گناه مصادیق خیانت به خود شمرده شدهاند.<ref>ایروانی و دیگران، فرهنگ روابط اجتماعی در آموزههای اسلامی، 1388ش، ص66.</ref> | ||
#'''امانتداری نسبت به دیگران'''؛ مانند کسانی که انسان با آنها تعامل و ارتباط دارد.<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> | #'''امانتداری نسبت به دیگران'''؛ مانند کسانی که انسان با آنها تعامل و ارتباط دارد.<ref>سورهٔ انفال، آیه 27.</ref> | ||
