امام سجاد: تفاوت میان نسخه‌ها

علی بن الحسین (علیه السلام) بزرگ‌ترین<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص129.</ref> فرزند [[امام حسین]] و معروف به «ابن الخِیَرَتَین»<ref>مجلسی، بحارالأنوار، 1413ق، ج46، ص4.</ref> است. کنیه‌اش، ابومحمد، ابوالحسن اول،<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، 1362ش، ص317؛ مفید، الإرشاد، 1399ق، ص253.</ref> ابوبکر، ابوالحسین<ref>شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص8.</ref> و ابوعبدالله<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، زین‌العابدین، حضرت امام سجاد، 1385ش، ج6، ص53.</ref> است. و القابش، سید عابدین،<ref>قمی، منتهی‌الامال، 1371ش، ج2، ص32؛ جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص255.</ref> زینت دوستان،<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، 1362ش، ص315.</ref> زین‌العابدین،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، زین‌العابدین، حضرت امام سجاد، 1385ش، ج6، ص27 و 29.</ref> سیدالساجدین،<ref>قمی، منتهی‌الامال، 1371ش، ج2، ص32.</ref> علی الخیر، علی العابد، علی الأغَرّ (نیک‌مرد، کریم الافعال<ref>دهخدا، لغت‌نامه، ذیل واژه أغرّ.</ref>)، ذوالثفنات (پیشانی پینه‌بسته)،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص262.</ref> قدوةالزاهدین (پیشوای زاهدان<ref>دهخدا، لغتنامه، ذیل واژه قدوه.</ref>)، سیدالمتقین، امام المؤمنین، زین‌الصالحین، مَنارالقانتین (چراغ شب زنده‌داران و فرمانبرداران<ref>دهخدا، لغتنامه، ذیل واژه قانتین.</ref>)، امام‌الامة، البَکّاء (بسیار اشک‌ریز)، العدل، الأمین، الزکی و سجاد است.<ref>ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، 1379ق، ج۳، ص۳۱۰؛ اربلی، کشف الغمه، 1381ق، ج۲، ص۳۱۷؛ شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص7؛ قمی، منتهی‌الامال، 1371ش، ج2، ص32.</ref> این القاب از طرف کسانی به علی بن الحسین داده شده است، که نه [[شیعه]] بوده‌اند، و نه او را امام منصوب از جانب خداوند می‌دانسته‌اند!<ref>شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص8.</ref> در بین این القاب، سجاد و زین‌العابدین مشهورترند.<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، زین‌العابدین، حضرت امام سجاد، 1385ش، ج6، ص53.</ref> در روز یکشنبه یا سه‌شنبه یا پنجشنبه<ref>اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمه، 1381ق، ج2، ص285.</ref> یا جمعه پانزدهم [[جمادی‌الاول]]<ref>قمی، منتهی‌الامال، 1371ش، ج2، ص29.</ref> یا پانزدهم [[جمادی‌الثانی]] یا پنجم<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص123؛ منتظرالقائم، تاریخ امامت، 1384ش، ص139.</ref> یا هفتم شعبان سال ۳۳،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص258.</ref> ۳۵، ۳۶،<ref>جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، 1383ش، ج2، ص605-606.</ref> ۳۷،<ref>شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص29، 30 و 39.</ref> 38<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، 1362ش، ص317؛ مفید، الإرشاد، 1399ق، ص253.</ref> یا ۴۸هجری،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص256.</ref> در مدینه<ref>مفید، الإرشاد، 1399ق، ص253؛ اربلی، کشف الغمه، 1381ق، ج2، ص285.</ref> به دنیا آمد. ۲ سال و چند ماه با جدش، علی<ref>عبدالحمید، سیره اهل بیت، ص325.</ref> و 10<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، زین‌العابدین، حضرت امام سجاد، 1385ش، ج6، ص57 و 131.</ref> یا 12<ref>مفید، الإرشاد، 1399ق، ص253.</ref> یا ۱۳ سال<ref>نصیری، تحلیلی از تاریخ تشیع و امامان، 1384ش، ص180.</ref> با عمویش، [[امام حسن|حسن]] و 20<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، 1362ش، ص326.</ref> یا ۲۳ سال<ref>مفید، الإرشاد، 1399ق، ص254.</ref> با پدرش، [[امام حسین|حسین]] همراه بود.<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص129.</ref> مدت امامتش نیز 34<ref>منتظرالقائم، تاریخ امامت، 1384ش، ص140.</ref> یا ۳۵ سال و چند ماه<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، 1362ش، ص326.</ref> بود. دوران خردسالی و نوجوانی او با حکومت معاویه، آشفتگی و اختناق عراق، بحران‌های حجاز، درهم‌ریختگی سنت و پدید آمدن بدعت و تبدیل خلافت به پادشاهی موروثی، مصادف بود.<ref>شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص 39 و 45.</ref> وی معاصر با شش خلیفه اموی (معاویه بن ابوسفیان-۳۸ تا ۶۰ هجری-، یزید بن معاویه-۶۰ تا ۶۴ هجری- و معاویه بن یزید-۶۴ هجری-) و مروانی (مروان بن حکم-۶۵ هجری-، عبدالملک بن مروان-۶۵ تا ۸۶ هجری- و ولید بن عبدالملک-۸۶ تا ۹۵ هجری-) بود.<ref>طبرسی، اعلام الوری، ۱۳۹۰ق، ص۲۵۶–۲۵۷.</ref> او دارای ۱۵ فرزند<ref>مفید، الإرشاد، 1399ق، ص261.</ref> (۱۱ پسر و ۴ دختر) بود.<ref>منتظرالقائم، تاریخ امامت، 1384ش، ص163.</ref> در کربلا، در حالی که ۲۱ یا ۲۲ یا ۲۳ یا ۲۵ یا ۳۰ ساله بود،<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص123.</ref> به همراه پدرش حاضر بود<ref>عبدالحمید، سیره اهل بیت، ص325.</ref> و شاهد [[شهادت]] پدر، برادران، عموها و جوانان بنی‌هاشم بود.<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص129.</ref> اما خود، به علت بیماری که معلوم نیست از چه برهه‌ای و از چه منزلی آغاز شده بود،<ref>شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص50.</ref> – درد شکم – نتوانست در معرکه قتال حضور یابد.<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، 1362ش، ص319.</ref> دشمن نیز به علت بیماری او، از کشتنش در گذشت و به همراه اسیران [[اهل بیت]] به کوفه و سپس شام گسیل داشت.<ref>شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص51.</ref> سخنان روشنگر و کوبندهٔ او در بارگاه عبیدالله در کوفه و نیز در کاخ یزید و در مسجد جامع دمشق،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص270.</ref> و برشماری شش خصلت ممتاز برای [[اهل بیت]] (علم، شجاعت، فصاحت، [[بردباری]]، جوانمردی و محبت)،<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، زین‌العابدین، حضرت امام سجاد، 1385ش، ج6، ص79-82.</ref> موجبات رسوایی دشمن را فراهم آورد<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، 1389ش، ج2، ص131، 133 و 134.</ref> و آنان را وادار به سکوت و احترام به اسیران نمود.<ref>شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص52-53، 69-71 و 73-75.</ref> مردم عراق به زشتی کار خود پی برده و شامیان نیز دریافتند [[امام حسین|حسین بن علی]] و شهدای کربلا و نیز اسیران [[اهل بیت]]، خارجی و شورشی نبوده و نیستند.<ref>شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص76.</ref> همچنین، به‌دلیل اتّخاذ روش مسالمت‌جویانه و غیرمداخله‌گرانهٔ علی بن الحسین با امویان،<ref>جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، 1383ش، ج2، ص621.</ref> تنها کسی که پس از تصرف مدینه توسط سپاه شام، از تعرض و توهین مسلم بن عُقبه مصون ماند، علی بن الحسین بود.<ref>مفید، الإرشاد، 1399ق، ص260.</ref> وی به واسطه زهری که ولید بن عبدالملک به او خورانید، در روز شنبه<ref>شهیدی، زندگانی علی بن الحسین، 1377ش، ص201-202.</ref> یا دوشنبه، بیست‌ودوم،<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص258.</ref> دوازدهم یا هجدهم یا بیست‌وپنجم<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، 1362ش، ص326.</ref> [[محرم]] سال ۹۲ یا ۹۴ یا 95<ref>کلینی، الکافی، 1407ق، ج۱، ص468.</ref> در سن 57<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، 1362ش، ص326.</ref> یا ۵۸ سالگی<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص257.</ref> به [[شهادت]] رسید و در بقیع،<ref>مسعودی، اثبات الوصیه، 1362ش، ص326.</ref> در کنار عمویش، [[امام حسن|حسن]] به خاک سپرده شد.