پیش‌نویس:نهضت مشروطه: تفاوت میان نسخه‌ها

نهضت مشروطه ایران جنبشی اجتماعی-سیاسی در اواخر دوره قاجار بود که با هدف تبدیل سلطنت مطلقه به نظامی مبتنی بر قانون، حاکمیت ملی و نهادهای نوین شکل گرفت. این نهضت که ریشه در نارضایتی‌های ساختاری از استبداد سلسله قاجار، نفوذ بیگانگان و بحران‌های اقتصادی داشت، با رهبری علمای دین و همراهی روشنفکران، بازرگانان و اصناف، به صدور فرمان مشروطیت در ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ش توسط مظفر الدین‌شاه انجامید و تأسیس مجلس شورای ملی و تدوین قانون اساسی را به همراه آورد. بااین‌حال، مخالفت‌های محمدعلی‌شاه، اختلافات فکری میان جریان‌های لیبرال، سوسیالیست و روحانیون و دخالت قدرت‌های خارجی به‌ویژه روسیه و انگلستان، روند این نهضت را با چالش مواجه کرد و به انحراف و افول آن انجامید. مشروطه اگرچه دستاوردهایی چون تفکیک قوا، آزادی بیان و حضور زنان در عرصه عمومی را به‌ارمغان آورد، اما در عمل با استبداد پهلوی و انتخابات تشریفاتی، از آرمان‌های اولیه خود فاصله گرفت. به نظر محققان مفاهیم و نهادهای برآمده از آن، نقطه‌عطفی در تاریخ سیاسی ایران محسوب می‌شود که در تحولات بعدی از جمله انقلاب اسلامی بازتاب یافت. همچنین آثار متعدد پژوهشی و نمایشی، اعم از کتاب‌ها و مجموعه‌های تاریخی، مستندها و فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی، به بازنمایی ابعاد گوناگون این رویداد پرداخته و بستری برای بازخوانی و نقد آن فراهم آورده‌اند. از نگاه اندیشمندانی چون [[سید روح‌الله خمینی]] [[سید علی خامنه‌ای]]، مشروطه جنبشی مردمی و دینی بود که به‌دلیل نفوذ غرب‌زدگی و بیگانگان از مسیر اصلی منحرف شد، اما درس‌های آن برای حفظ استقلال و هویت دینی انقلاب اسلامی راهگشا بوده است.