سدر: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۶:

گل‌گلاب، گیاه‌شناسی، ۱۳۲۶ش، ص۲۲۱.</ref>

==پراکندگی جغرافیایی==

سدر از جمله درختان کهن و آیینی در باور مردم ایران است. در مناطق مختلفی از ایران مانند ~~خرمشهر، بهبهان،~~ اندیمشک، خرم‌آباد، لار، ~~کرمان، هرمز، خارک،~~ بندرعباس، مکران، بم و ~~چابهار،~~ درخت سدر رویش دارد.<ref>عماد، شناسایی گیاهان دارویی و صنعتی جنگلی و مرتعی و موارد مصرف آنها، ۱۳۷۸ش، ج2، ص82-83؛ <br>

سدر از جمله درختان کهن و آیینی در باور مردم ایران است. در مناطق مختلفی از ایران مانند [[خرمشهر]]، [[بهبهان]]، اندیمشک، خرم‌آباد، لار، [[کرمان]]، [[جزیره هرمز|هرمز]]، [[جزیره خارک|خارک]]، بندرعباس، مکران، بم و [[چابهار]]، درخت سدر رویش دارد.<ref>عماد، شناسایی گیاهان دارویی و صنعتی جنگلی و مرتعی و موارد مصرف آنها، ۱۳۷۸ش، ج2، ص82-83؛ <br>

ثابتی، جنگل‌ها، درختان و درختچه‌های ایران، ۱۳۵۵ش، ص۷۷۸؛ <br>

گل‌گلاب، گیاه‌شناسی، ۱۳۲۶ش، ص۲۲۱.</ref>

==پیشینه==

در منابع تاریخی به استفاده از سدر، در شست‌وشو و دفن مردگان اشاره شده است. برای مثال، هرودت، به استفاده از روغن درخت سدر در تدفین و مومیایی کردن مردگان، توسط مردمان سیتی (از اقوام ایرانی)، اشاره کرده است.<ref>Herodotus, The History, 2000, V.II, P90.</ref> در داستان‌های اساطیری و ایرانی، مانند «حماسۀ گیلگمش»، به درخت سدر و رابطۀ قهرمانان داستان با این درخت و استفاده از چوب آن، بارها اشاره شده است. محققان، بر این باورند که در ساخت تخت جمشید، از چوب درخت سدر نیز استفاده شده است.<ref>Jorét, Les Plantes dans l’antiquité et au moyen âge, 1904, P108.</ref> بر اساس مستندات موجود، برخی از اقوام اولیۀ ایرانی، مانند [[مادها]] و پارس‌ها، وسایل چوبی خود از جمله تخت خواب‌ها را از چوب سدر می‌ساخته‌اند.<ref>Jorét, Les Plantes dans l’antiquité et au moyen âge, 1904, P108.</ref> <br>

@@ خط ۶: / خط ۶: @@
 گل‌گلاب، گیاه‌شناسی، ۱۳۲۶ش، ص۲۲۱.</ref>
 ==پراکندگی جغرافیایی==
-سدر از جمله درختان کهن و آیینی در باور مردم ایران است. در مناطق مختلفی از ایران مانند خرمشهر، بهبهان، اندیمشک، خرم‌آباد، لار، کرمان، هرمز، خارک، بندرعباس، مکران، بم و چابهار، درخت سدر رویش دارد.<ref>عماد، شناسایی گیاهان دارویی و صنعتی جنگلی و مرتعی و موارد مصرف آنها، ۱۳۷۸ش، ج2، ص82-83؛ <br>
+سدر از جمله درختان کهن و آیینی در باور مردم ایران است. در مناطق مختلفی از ایران مانند [[خرمشهر]]، [[بهبهان]]، اندیمشک، خرم‌آباد، لار، [[کرمان]]، [[جزیره هرمز|هرمز]]، [[جزیره خارک|خارک]]، بندرعباس، مکران، بم و [[چابهار]]، درخت سدر رویش دارد.<ref>عماد، شناسایی گیاهان دارویی و صنعتی جنگلی و مرتعی و موارد مصرف آنها، ۱۳۷۸ش، ج2، ص82-83؛ <br>
 ثابتی، جنگل‌ها، درختان و درختچه‌های ایران، ۱۳۵۵ش، ص۷۷۸؛ <br>
 گل‌گلاب، گیاه‌شناسی، ۱۳۲۶ش، ص۲۲۱.</ref>
 ==پیشینه==
 در منابع تاریخی به استفاده از سدر، در شست‌وشو و دفن مردگان اشاره شده است. برای مثال، هرودت، به استفاده از روغن درخت سدر در تدفین و مومیایی کردن مردگان، توسط مردمان سیتی (از اقوام ایرانی)، اشاره کرده است.<ref>Herodotus, The History, 2000, V.II, P90.</ref>  در داستان‌های اساطیری و ایرانی، مانند «حماسۀ گیلگمش»، به درخت سدر و رابطۀ قهرمانان داستان با این درخت و استفاده از چوب آن، بارها اشاره شده است. محققان، بر این باورند که در ساخت تخت جمشید، از چوب درخت سدر نیز استفاده شده است.<ref>Jorét, Les Plantes dans l’antiquité et au moyen âge, 1904, P108.</ref>  بر اساس مستندات موجود، برخی از اقوام اولیۀ ایرانی، مانند [[مادها]] و پارس‌ها، وسایل چوبی خود از جمله تخت خواب‌ها را از چوب سدر می‌ساخته‌اند.<ref>Jorét, Les Plantes dans l’antiquité et au moyen âge, 1904, P108.</ref> <br>