زن در یهودیت: تفاوت میان نسخه‌ها

ازدواج در یهودیت امر مقدس شمرده شده و هدف از آن تولید مثل، حفظ عفت و همبستگی میان زن و شوهر دانسته می‌شود؛ در فرمان هفتم موسی، ازدواج مبنای خانواده ذکر شده است. دختر و پسر اجازه ندارند پیش از ازدواج رابطه جنسی داشته باشند، اگر دختری پیش از ازدواج با مردی رابطه داشته و دوشیزگی خود را از دست بدهد باید سنگسار شود، زنای محصنه بدتر از زنای غیر محصنه دانسته می‌شود. ازدواج در میان یهودیان معمولاً از طریق خرید و فروش انجام می‌شد؛ بر مبنای اعتقاد آنها؛ یعقوب لئیه و راحل را با کار خویش خریداری کرد، بوعز و یوشع نبی نیز با دسترنج خود صاحب همسر شدند. نامی که عبرانیان به زن و همسر می‌دادند بُلهه بود که معنای مملوک دارد. به گزارش برخی محققین در قوانین یهودی برای رعایت حقوق زنان پس از ازدواج داماد موظف است سندی به نام کتوبا (پیمان زناشویی) را امضا کند و در یکی از بندها متعهد می‌شود؛ معیشت همسرش را تأمین و با حفظ احترام از او حمایت و دفاع کند.<ref>ع[https://journals.iau.ir/article_522962_5a5e6055e889d0efb0ae939982788bb2.pdf زیزی خادم و حسینی، «بررسی نقش زن در یهودیت»، 1393ش، ص78- 77.]</ref> تعدد ازدواج برای مرد هیچ محدودیتی نداشته و تنها شرطش این است که مرد بتواند [[نفقه]] همسران خود را تأمین کند.<ref>[https://www.porseman.com/article/زن-در-دين-يهود/54945 «زن در دین یهود»، در وب‌سایت پرسمان دانشگاهیان.]</ref>

در قوانین طهارت و نجاست، در برخی برهه‌ها [[زنان]]، طاهر یا ناپاک (نجس) تلقی می‌شوند و قوانین سخت‌گیرانه‌ای در خصوص این دوران در یهودیت وضع شده است.<ref group="پانویس">برخی از محققان بیان کرده‌اند که دوران‌های پیشین یهودیت، [[زنان]] در زمان وقوع [[حیض]]، از دیگران جدا، و در مکان‌های خاصی محصور می‌شدند (Encyclopedia Judaica, p. 163)</ref> ایام [[قاعدگی]] را در یهودیت، «نیدا» یا ایام ناپاکی می‌نامند.<ref group="پانویس">حجم قابل اعتنایی از احکام شرعی یهودبه این موضوع می‌پردازد؛ به طوری که رساله‌ای کامل در تلمود و هفده باب از کتاب شولحان عاروخ به این مسئله اختصاص دارد</ref><ref>شختر و دیگران، واژه‌های فرهنگ یهود، ترجمه منشه امیر و دیگران، ص240</ref> براساس قوانین نیدا، [[زن]] در ایام [[حیض]] ([[قاعدگی]]) و یک روز قبل از آن-در صورتی که [[قاعدگی]] منظم دارد، برای [[شوهر]]ش ناپاک است. این ناپاکی و احکام مربوط به آن، تا هفت روز پس از پاکی ادامه دارد. حاخام‌ها به [[زنان]]ی که در اواخر دوره [[عادت ماهانه]] خود قرار داشتند، توصیه می‌کردند بیشتر احتیاط کنند و از غسل در حمام آیینی (غسل گاه میقوه)<ref group="پانویس">میقوه، حمامی خاص است که در یهودیت برای غسل‌کردن استفاده می‌شود. با توجه به ویژگی‌های خاص این حوضچه و ابعاد ویژه آن، در کنیسه مکان خاصی برای این غسل در نظر گرفته شده است.</ref> و [[روابط جنسی]] با [[شوهران]]شان تا هفت روز بعد از پاکی خودداری ورزند تا کاملاً مطمئن شوند که ناپاکی‌شان پایان یافته است.<ref>Encyclopedia Judaica.p.163</ref>[[زن]] پس از تطهیر خود در حمام مخصوص آیینی که باید با حضور [[زن]]ی جهت نظارت بر صحت انجام آن صورت پذیرد و نیز دادن کفاره به عبادتگاه،<ref>لاویان 15: 19-33</ref> می‌تواند با [[همسر]] خود [[ارتباط جنسی]] برقرار کند؛ در تنخ تصریح شده:

[[زن]]ی که [[عادت ماهانه]] داشته باشد، به مدت هفت روز ناپاک خواهد بود. آن [[زن]] در دوران [[عادت ماهانه]] خود، به هرچه دست زند و بر هر چیزی که بخوابد یا بنشیند، آن چیز ناپاک می‌شود. هر کسی که به بستر آن [[زن]] یا چیزی که آن [[زن]] روی آن نشسته باشد، دست بزند، تا غروب نجس خواهد بود و باید لباس خود را بشوید و غسل کند.<ref>لاویان 15: 19-33</ref>چنانچه [[زن]]، انجام این غسل را به تأخیر بیندازد، ناپاکی او و احکام آن همچنان ادامه می‌یابد.

در این ایام، هرگونه [[تماس جنسی]] و تحریک‌آمیز با [[زن]] و برقراری [[رابطه جنسی]] ممنوع است<ref>لاویان 18:19</ref> و گناه بزرگی در حد [[زنا]] شمرده شده است. همچنین [[مرد]] حق نزدیک شدن به [[زن]] و تماس با اشیایی را که وی با آن‌ها در ارتباط است، ندارد؛ [[شوهر]] نمی‌تواند به هیچ وجه [[زن]] را لمس کند و حتی دست دادن با او و گرفتن انگشتان دست وی ممنوع شمرده می‌شود. [[مرد]] صرفاً مجاز به نگاه کردن به اعضایی است که معمولاً پوشیده نیستند. [[زن]] و [[شوهر]] در دوران [[قاعدگی]] نمی‌توانند در یک تختخواب یا دو تختخواب به هم چسبیده بخوابند؛ مگر آنکه فاصله زیادی بین آنها باشد.