سنگک (نان): تفاوت میان نسخه‌ها

سنگک، نوعی نان گندم سبوس‌دارِ و نیمه‌حجیم است. این نان را به‌علت طبخ شدن بر بستری از خرده‌سنگ‌ها در تنوری مسطح، سنگک: سنگ+ک (ک کوچک‌کننده است) نامیده‌اند.<ref>کسروی، «کاف»، 1310ش، ص467.</ref>  در برخی از شهرهای ایران، نان سنگک، نام دیگری دارد؛ برای مثال در [[شیراز]] این نان را «نان ریگی»،<ref>بهروزی، واژه‌ها و مثل‌های شیرازی و کازرونی، ۱۳۴۸ش، ص۶۰۳.</ref>  در سمنان «سونگِکَه»  می‌گویند؛<ref>احمدپناهی سمنانی، آداب و رسوم مردم سمنان، ۱۳۷۴ش، ص۴۱۳.</ref> در [[تهران]] قدیم نیز آن را «نان یخه‌دار»<ref>مستوفی، شرح زندگانی من، ج1، ۱۳۲۴ش، ص۳۸۰.</ref>  می‌گفتند. نان سنگک، از نان‌های اصیل و سنتی ایرانی و تکامل‌یافته نان کماج، نان عشایری، است. در گذشته، این نان را طبقه اشراف و نظامیان مصرف می‌کردند و نانی بوده که بیش‌تر در فصل زمستان و ماه رمضان پخته می‌شد. نان سنگک از نظر طعم، مزه، هضم راحت و همچنین موارد استفاده‌ی بالا در سفره‌ها، از [[آبگوشت]] گرفته تا [[کباب]]، همواره از جمله نان‌های محبوب بین مردم ایران بوده است.<ref>شهری، تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، ج2، ۱۳۷۸ش، ص۳۸۵.</ref>  در پختن این نان، تنها باید از آرد گندم مرغوب، آب و نمک استفاده کرد و با آرد جو یا سایر حبوبات نمی‌توان نانی مطلوب را تهیه کرد. گاهی برای طبخ این نان سنتی، از [[کنجد]]، [[سیاه‌دانه]] یا مخلوطی از هردو استفاده می‌کنند. در گذشته، از دانه‌های [[خشخاش]] نیز استفاده می‌شد.<br>