اشترانکوه: تفاوت میان نسخه‌ها

این رشته‌کوه که با نام‌های شتران‌کوه، شترکوه<ref>ناصرالدین شاه، سفرنامۀ عراق عجم (بلاد مرکزی ایران)، ۱۳۶۲ش، ص۶۸و۹۱.</ref>  و شترون‌کوه نیز شناخته می‌شود<ref>بیشاپ، از بیستون تا زردکوه بختیاری، ۱۳۷۵ش، ص۲۰۸.</ref>  بخشی از چین‌خوردگی زاگرس است.<ref>جعفری، کوه‌ها و کوه‌نامۀ ایران، ۱۳۶۸ش، ج۱، ص۶۳؛ فرهنگ جغرافیایی کوه‌های کشور، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص۱۹۶؛ مرگان، مطالعات جغرافیایی، ۱۳۳۹ش، ج۲، ص۱۶۶.</ref>  قله‌های این رشته‌کوه مانند کاروانی از شتر در ارتفاعات مختلف در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.<ref>[https://www.kojaro.com/attraction/24489-اشترانکوه/ شکوری، «منطقة حفاظت‌شده اشترانکوه»، سایت کجارو.] </ref>  این کوه در مدار جغرافیایی 33 درجه و 20 دقیقه و 29 ثانیه عرض شمالی و 49 درجه و 17 دقیقه و 21 ثانیه واقع شده است.<ref>[https://www.touristgah.com/Iran/City/Sightseeing/4721/دامنه-اشترانکوه «دامنه اشترانکوه»، سایت توریست‌گاه.]</ref>  جهت دسترسی به این رشته‌کوه باید از خرم‌آباد به سمت روستای تیان رفت؛ سپس از این روستا به سمت پناه‌گاه گل‌گل حرکت کرد.<ref>[https://www.kojaro.com/attraction/24489-اشترانکوه/ شکوری، «منطقة حفاظت‌شده اشترانکوه»، سایت کجارو.]</ref>  پهنای این رشته‌کوه، میان ۲ تا ۱۱ کیلومتر متغیر است.<ref>جعفری، کوه‌ها و کوه‌نامۀ ایران، ۱۳۶۸ش، ج۱، ص۶۳.</ref>  این رشته‌کوه در معرض پدیده‌های ریزش و لغزش قرار داشته و فرآیندهای یخچالی و مجاور یخچالی در دره‌های آن اتفاق می‌افتد.<ref>علایی طالقانی، ژئومورفولوژی ایران، ۱۳۸۲ش، ص۱۴۸و۱۶۶و۱۷۷.</ref>  سن‌بران بلندترین قلة اشترانکوه است که حدود ۴۱۵۰ متر ارتفاع دارد.<ref>[https://www.kojaro.com/attraction/24489-اشترانکوه/ شکوری، «منطقة حفاظت‌شده اشترانکوه»، سایت کجارو.]</ref>  از دیگر قله‌های این رشته‌کوه می‌توان به چال‌میشان، گل‌گل، گِلِ‌‌گَهَر، کوله‌لایو، میرزایی، فیالسون، لگه، سراب‌شاه‌تخت، پیاره کمندون، ازنادر و کوله‌جنو اشاره کرد.<ref>جعفری، کوه‌ها و کوه‌نامۀ ایران، ۱۳۶۸ش، ج۱، ص۶۳. </ref>  بر روی این رشته‌کوه در بسیاری از روزهای سال برف و باران باریده و معمولأ سفیدپوش است؛ اشترانکوه از کانون‌های آبگیری دائمی استان لرستان محسوب می‌شود و رودهای بسیاری از دامنة آن سرچشمه گرفته و به [[خلیج فارس]] و دریای عمان می‌ریزند. مهم‌ترین رودهای این رشته‌کوه سزار، ماربوره، کمندان، هندر و گهررود هستند.<ref>افشین، رودخانه‌های ایران، ۱۳۷۳ش، ج۱، ص۱۱۸و۲۹۸و۳۰۵و۳۱۰-۳۱۱و۳۱۴؛ مرگان، مطالعات جغرافیایی، ۱۳۳۹ش، ج۲، ص۱۸۸.</ref>

==سراب تیان==

تیان، دهکده‌ای زیبا در ۲۲ کیلومتری غرب [[ازنا]] و در شمال غربی اشترانکوه است. این روستا در مسیر جاده ازنا به [[دورود]] قرار دارد. سراب یا چاه تیان یک پدیدة زمین‌شناسی است که در آن آب گوارایی در گودالی جمع شده و از دهانة چاه جاری می‌شود. ارتفاع این چاه ۲۲۰۰ متر از سطح دریا است، دهانة آن حدود ۳ الی ۴ متر و عمق آن حدود ۵ متر است. این سراب یا چشمه در ابتدای بهار پرآب شده و اواخر تابستان و اوایل پاییز خشک می‌شود و تا بهار سال آینده بی‌آب می‌ماند.