برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
جز ویکی سازی و تمیزکاری |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱۰۷: | خط ۱۰۷: | ||
*مبتنی بر اندیشه، تعمُّق و تواناییهای علمی بود؛ | *مبتنی بر اندیشه، تعمُّق و تواناییهای علمی بود؛ | ||
*خروجی دانشگاه، سمبُلهای علم و تقوا بودند؛ | *خروجی دانشگاه، سمبُلهای علم و تقوا بودند؛ | ||
*به مرور، شعبههایی در کوفه، بصره، [[قم]] و مصر دایر کرد؛ | *به مرور، شعبههایی در کوفه، بصره، [[قم]] و [[مصر]] دایر کرد؛ | ||
*از منابع تشریع، یعنی [[قرآن]] و سنت نبوی بهرهمند بود؛ | *از منابع تشریع، یعنی [[قرآن]] و سنت نبوی بهرهمند بود؛ | ||
*اهتمام بر ثبت و ضبط و تدوین و نگارش داشت | *اهتمام بر ثبت و ضبط و تدوین و نگارش داشت | ||
*مباحثش، تخصصی بوده و در رشتههای مختلف، دانشجویانی مستعد، به تحصیل اشتغال داشتند. | *مباحثش، تخصصی بوده و در رشتههای مختلف، دانشجویانی مستعد، به تحصیل اشتغال داشتند. | ||
قابل ذکر است که این دانشگاه، در رشتههای پزشکی، بهداشت، جانورشناسی، گیاهشناسی، داروهای گیاهی، ستارهشناسی، شیمی، فیزیک، فلسفه، کلام، تاریخ، فقه و اصول، حدیث، [[علوم قرآن | قابل ذکر است که این دانشگاه، در رشتههای پزشکی، بهداشت، جانورشناسی، گیاهشناسی، داروهای گیاهی، ستارهشناسی، شیمی، فیزیک، فلسفه، کلام، تاریخ، فقه و اصول، حدیث، [[علوم قرآن]] و قرائت و [[تفسیر قرآن|تفسیر]]، سیاست و عرفان، فارغالتحصیلان زبده و زبردستی را تقدیم جامعهٔ آن روز کرد.<ref>حکیم، پیشوایان هدایت، پیشوای مذهب، حضرت امام جعفر صادق، 1385ش، ج8، ص163-172.</ref> | ||
==وضعیت سیاسی و اجتماعی دوران جعفر بن محمد== | ==وضعیت سیاسی و اجتماعی دوران جعفر بن محمد== | ||
| خط ۱۲۴: | خط ۱۲۴: | ||
==مسألهٔ خلافت جعفر بن محمد== | ==مسألهٔ خلافت جعفر بن محمد== | ||
جعفر بن محمد، برای امام سه ویژگی ذکر کرده است: [[ | جعفر بن محمد، برای امام سه ویژگی ذکر کرده است: [[پاکدامنی]]، [[صبر|بردباری]] (تا خشمش را فرو خورَد) و خوشبرخوردی با زیردستان (تا رابطهاش با آنها، چونان پدری مهربان باشد).<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، ترجمه محمد مقدس، 1389ش، ج2، ص282-283.</ref> | ||
امام صادق، در دورهای میزیست که مردم به لحاظ دینی (فسق و فجور حاکمان اموی، جنایات نسبت به بزرگان دین نظیر [[امام حسین]] و حجر بن عدی) و دنیوی (ظلم امثال حجاج بن یوسف | امام صادق، در دورهای میزیست که مردم به لحاظ دینی (فسق و فجور حاکمان اموی، جنایات نسبت به بزرگان دین نظیر [[امام حسین]] و [[حجر بن عدی]]) و دنیوی (ظلم امثال [[حجاج بن یوسف ثقفی]]) با حکومت اموی زاویه پیدا کرده بودند،<ref>مطهری، سیری در سیرهٔ ائمّه اطهار، 1383ش، ص104.</ref> اما به دلیل آن که شرایط و امکانات را برای قیامِ به حق فراهم نمیدید و خلوص نیت را در قیامکنندگان عباسی با شعار «الرضا من آل محمد» مشاهده نمیکرد،<ref>مطهری، سیری در سیرهٔ ائمّه اطهار، 1383ش، ص115؛ عبدالرحمان، سیرهٔ اهل بیت، ص367؛ نصیری، تحلیلی از تاریخ تشیُّع و امامان، 1384ش، ص199.</ref> به هیچ وجه در این قبیل اقدامات و انقلابها دخالت نکرد.<ref>مطهری، سیری در سیرهٔ ائمّه اطهار، 1383ش، ص109؛ معروف حسنی، زندگی دوازده امام، ترجمه محمد مقدس، 1389ش، ج2، ص248 و 250.</ref> | ||
هنگامی که ابومسلم و ابوسَلمَۀ به وی نامه نوشته و اعلام ارادت و وفاداری کردند، در پاسخشان به این نکته که شما از ما و شیعهٔ ما نیستید،<ref>مطهری، سیری در سیرهٔ ائمّه اطهار، 1383ش، ص111-112؛ معروف حسنی، زندگی دوازده امام، ترجمه محمد مقدس، 1389ش، ج2، ص248؛ جُندی، الإمام جعفر الصادق، تحقیق احمد جاسم المالکی، 1427ق، ص98؛ حکیم، پیشوایان هدایت، پیشوای مذهب، حضرت امام جعفر صادق، 1385ش، ج8، ص237- 238، 241-243؛ عبدالرحمان، سیرهٔ اهل بیت، ص364-366.</ref> بسنده کرد. او حتی با قیامهای علویان، نظیر زید بن علی و محمد بن عبدالله (نفس زکیه) که بهعنوان مهدی آل محمد! بهپا خاست،<ref>شهیدی، زندگانی امام صادق، جعفر بن محمد، 1389ش، ص41 و 46.</ref> همراهی نکرد و حتی از [[مدینه]] خارج شده و تا بازگشت آرامش به مدینه، در خارجِ شهر بیتوته میکرد.<ref>ابنجوزی، تذکرة الخواصّ، 1427ق، ص435؛ حکیم، پیشوایان هدایت، پیشوای مذهب، حضرت امام جعفر صادق، 1385ش، ج8، ص282.</ref> | هنگامی که ابومسلم و ابوسَلمَۀ به وی نامه نوشته و اعلام ارادت و وفاداری کردند، در پاسخشان به این نکته که شما از ما و شیعهٔ ما نیستید،<ref>مطهری، سیری در سیرهٔ ائمّه اطهار، 1383ش، ص111-112؛ معروف حسنی، زندگی دوازده امام، ترجمه محمد مقدس، 1389ش، ج2، ص248؛ جُندی، الإمام جعفر الصادق، تحقیق احمد جاسم المالکی، 1427ق، ص98؛ حکیم، پیشوایان هدایت، پیشوای مذهب، حضرت امام جعفر صادق، 1385ش، ج8، ص237- 238، 241-243؛ عبدالرحمان، سیرهٔ اهل بیت، ص364-366.</ref> بسنده کرد. او حتی با قیامهای علویان، نظیر زید بن علی و محمد بن عبدالله (نفس زکیه) که بهعنوان مهدی آل محمد! بهپا خاست،<ref>شهیدی، زندگانی امام صادق، جعفر بن محمد، 1389ش، ص41 و 46.</ref> همراهی نکرد و حتی از [[مدینه]] خارج شده و تا بازگشت آرامش به مدینه، در خارجِ شهر بیتوته میکرد.<ref>ابنجوزی، تذکرة الخواصّ، 1427ق، ص435؛ حکیم، پیشوایان هدایت، پیشوای مذهب، حضرت امام جعفر صادق، 1385ش، ج8، ص282.</ref> | ||
| خط ۱۳۲: | خط ۱۳۲: | ||
او بهدرستی پیشبینی کرده بود که ابوالعباس عبدالله سَفّاح و سپس برادرش ابوجعفر منصور (دوانیقی) بر تخت خلافت تکیه خواهند زد و سپس فرزندان منصور با خلافت بازی کرده و انقلاب مردمی علیه بنیامیه را به بیراهه خواهند کشید.<ref>مسعودی، إثبات الوصیة، 1362ش، ص349.</ref> همچنین، امام صادق، مسلمانی را تنها در مبارزه با ظلم و کشتهشدن، نمیدید، بلکه استفاده از فرصتها در زمینههای دیگر از جمله رونق علمی و گسترش معارف اسلامی را نیز از وظایف مسلمانی میدانست که خود بدان مبادرت کرده بود و موجب مانایی اسلام، بهویژه تشیع شد.<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، ترجمه محمد مقدس، 1389ش، ج2، ص245؛ مطهری، سیری در سیرهٔ ائمّه اطهار، 1383ش، ص144.</ref> از آن زمان تا کنون، إتّکای شیعه از نظر فکری و اعتقادی، به جعفر بن محمد است و جمع کثیری از ثِقات شیعه، اصول و فروع دین را از امام صادق اخذ کردهاند.<ref>جُندی، الإمام جعفر الصادق، تحقیق احمد جاسم المالکی، 1427ق، ص239.</ref> | او بهدرستی پیشبینی کرده بود که ابوالعباس عبدالله سَفّاح و سپس برادرش ابوجعفر منصور (دوانیقی) بر تخت خلافت تکیه خواهند زد و سپس فرزندان منصور با خلافت بازی کرده و انقلاب مردمی علیه بنیامیه را به بیراهه خواهند کشید.<ref>مسعودی، إثبات الوصیة، 1362ش، ص349.</ref> همچنین، امام صادق، مسلمانی را تنها در مبارزه با ظلم و کشتهشدن، نمیدید، بلکه استفاده از فرصتها در زمینههای دیگر از جمله رونق علمی و گسترش معارف اسلامی را نیز از وظایف مسلمانی میدانست که خود بدان مبادرت کرده بود و موجب مانایی اسلام، بهویژه تشیع شد.<ref>معروف حسنی، زندگی دوازده امام، ترجمه محمد مقدس، 1389ش، ج2، ص245؛ مطهری، سیری در سیرهٔ ائمّه اطهار، 1383ش، ص144.</ref> از آن زمان تا کنون، إتّکای شیعه از نظر فکری و اعتقادی، به جعفر بن محمد است و جمع کثیری از ثِقات شیعه، اصول و فروع دین را از امام صادق اخذ کردهاند.<ref>جُندی، الإمام جعفر الصادق، تحقیق احمد جاسم المالکی، 1427ق، ص239.</ref> | ||
امامت در فرهنگ | [[امامت]] در فرهنگ [[شیعه]]، رهبری فکری و معنوی جامعه را نیز برعهده دارد،<ref>نصیری، تحلیلی از تاریخ تشیُّع و امامان، 1384ش، ص206.</ref> و امام صادق، صیانتِ شیعه از انحرافات را وظیفهٔ خود دانسته و آن را سرلوحهٔ زندگی و برنامهٔ کاری خود قرار داده بود.<ref>جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، 1387ش، ص325.</ref> | ||
==غلو در مورد جعفر بن محمد== | ==غلو در مورد جعفر بن محمد== | ||
