برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
مرثیه از نظر ادبی، بخشی از ادبیات غنایی شمرده میشود؛ زیرا شاعر با احساسات و عواطف خویش در سرودن این اشعار درگیر است. اشعار مراثی، در قالبهای [[قصیده]]، قطعه، ترجیعبند، ترکیببند و گاه غزل، [[رباعی]] و مثنوی سروده میشوند.<ref>شميسا، انواع ادبي، 1381ش، ص236. </ref> در دوره متأخر، این اشعار معمولا رویکرد دینی و مذهبی یافتهاند و به رثای پیشوایان دین مانند پیامبر و امامان میپردازند<ref>فرهنگ بزرگ سخن، ج7، 1381ش، ص6857. </ref> که از جمله میتوان به مرثیههای محتشم کاشانی اشاره کرد.<ref>دايرةالمعارف فارسي، بهسرپرستي غلامحسين مصاحب، ج2، 1381ش، ص2738. </ref> | مرثیه از نظر ادبی، بخشی از ادبیات غنایی شمرده میشود؛ زیرا شاعر با احساسات و عواطف خویش در سرودن این اشعار درگیر است. اشعار مراثی، در قالبهای [[قصیده]]، قطعه، ترجیعبند، ترکیببند و گاه غزل، [[رباعی]] و مثنوی سروده میشوند.<ref>شميسا، انواع ادبي، 1381ش، ص236. </ref> در دوره متأخر، این اشعار معمولا رویکرد دینی و مذهبی یافتهاند و به رثای پیشوایان دین مانند پیامبر و امامان میپردازند<ref>فرهنگ بزرگ سخن، ج7، 1381ش، ص6857. </ref> که از جمله میتوان به مرثیههای محتشم کاشانی اشاره کرد.<ref>دايرةالمعارف فارسي، بهسرپرستي غلامحسين مصاحب، ج2، 1381ش، ص2738. </ref> | ||
==پیشینه مرثیهسرایی== | ==پیشینه مرثیهسرایی== | ||
شاعران [[فارسیزبان] | شاعران [[فارسیزبان]] از دیرباز مرثیههای فراوانی در سوگ عزیزانشان سرودهاند.<ref>رزمجو، انواع ادبي و آثار آن در زبان فارسي، 1370ش، ص99. </ref> رسم مرثیهسرایی بهیاد درگذشتگان را تا دوران باستان میتوان رهگیری کرد؛ سوگواری برای سیاوش، گریستن مغان و «رثای مرزکو» مصادیقی از مرثیه در ایران باستان است.<ref>تعزیهی «نيايش و نمايش در ايران»، 1367ش، ص273 و 273. </ref><br> | ||
پس از ورود [[اسلام]] نیز کهنترین مرثیه را شعر ابوالینبغی دانستهاند که درباره ویرانی سمرقند سرود. برخی، کهنترین مرثیه فارسی دری را متعلق به محمد بن وصیف سیستانی (شاعر دربار [[صفاریان]]) دانستهاند که برای نخستینبار در «تاریخ سیستان» آمده است.<ref>امامي، مرثيهسرايي در ادبيات فارسي ايران، 1369ش، ص18-24. </ref> رودکی نیز در رثای دو شاعر معاصر خود مرثیههایی به [[زبان فارسی]] سرود. همچنین [[فردوسی]] در رثای فرزند از دست دادهی خویش در [[شاهنامه]]، مرثیه سروده است.<ref>رادفر، چند مرثيه از شاعران پارسيگوي، 1379ش، ص10 و 11. </ref> در دوران [[صفویه]] با رسمیشدن مذهب [[شیعه]] در ایران، مرثیهسرایی از رونق بیشتری برخوردار شد.<ref>ميرصادقی، واژهنامة هنر شاعري، 1373ش، ص238.</ref><br> | پس از ورود [[اسلام]] نیز کهنترین مرثیه را شعر ابوالینبغی دانستهاند که درباره ویرانی سمرقند سرود. برخی، کهنترین مرثیه فارسی دری را متعلق به محمد بن وصیف سیستانی (شاعر دربار [[صفاریان]]) دانستهاند که برای نخستینبار در «تاریخ سیستان» آمده است.<ref>امامي، مرثيهسرايي در ادبيات فارسي ايران، 1369ش، ص18-24. </ref> رودکی نیز در رثای دو شاعر معاصر خود مرثیههایی به [[زبان فارسی]] سرود. همچنین [[فردوسی]] در رثای فرزند از دست دادهی خویش در [[شاهنامه]]، مرثیه سروده است.<ref>رادفر، چند مرثيه از شاعران پارسيگوي، 1379ش، ص10 و 11. </ref> در دوران [[صفویه]] با رسمیشدن مذهب [[شیعه]] در ایران، مرثیهسرایی از رونق بیشتری برخوردار شد.<ref>ميرصادقی، واژهنامة هنر شاعري، 1373ش، ص238.</ref><br> | ||
